W Liturgii wypowiadane jest wezwanie: „Oto wielka tajemnica wiary”. Kluczem naszych dzisiejszych rozważań będzie słowo „tajemnica”. Z perspektywy wiary nutka tajemniczości sprawia, że człowiek staje się poszukiwaczem, którego nie zrażają chwilowe porażki. Jeśli podczas poszukiwań odkryje Boga, nie zatrzymuje się na tym, co osiągnął, ale wciąż idzie do przodu.

Na swojej drodze życia spotykamy wiele osób, które mają swoje tajemnice. Są one zakryte przed innymi z różnych powodów: wstydu, obawy, strachu, chęci zachowania dla siebie pewnej sfery życia. Osoby te starają się utrzymać tajemnicę za wszelką cenę, zwłaszcza wobec osób bliskich. Jej odkrycie bowiem może powodować wiele nieporozumień, poczucie bycia oszukanym, a nawet utratę zaufania. Są osoby, które boją się być negatywnie ocenione przez innych, nie chcą się poczuć odrzucone lub zepchnięte na margines danej grupy czy społeczności.

Jezus w Ewangelii dodaje nam sił, mówiąc: „Nie bójcie się ludzi”. Wskazuje konkretną drogę prawdy i moralności, po której prowadzi człowieka. Bez tego kierunku pojawia się niebezpieczeństwo kreacji swojego życia, które będzie zwykłą przykrywką prawdy o sobie. Tego wymaga także dawanie świadectwa wiary. Katolikowi, który jest częścią ponad 2 tys. lat chrześcijaństwa w świecie, nie przystoi ukrywać swojej przynależności. To duża odpowiedzialność być w Kościele, który ma w swoich szeregach grono męczenników, którzy oddali za Chrystusa swoje życie, oraz bohaterów, którzy ochoczo stawali w obronie uciśnionych i prześladowanych. Czy katolikowi wypada milczeć, gdy dzieje się krzywda ludzka i łamane są Boże przykazania? Czy katolikowi wypada milczeć, gdy na jego oczach próbuje się zmieniać naukę Chrystusa i argumentuje się to „pójściem z duchem czasu”?

Stawanie po stronie „tego świata” i próba ingerencji w Jezusowe nauczanie oraz tradycję Kościoła jest próbą odwrócenia uwagi człowieka od dziejącego się zła w świecie. Jezus mówi wprost: „Do każdego więc, kto się przyzna do Mnie przed ludźmi, przyznam się i Ja przed moim Ojcem, który jest w niebie. Lecz kto się Mnie zaprze przed ludźmi, tego zaprę się i Ja przed moim Ojcem, który jest w niebie”. Kościół przez wieki był ostoją tych, którzy pragną być zbawieni, i przestrzenią, gdzie ludzie czują się wolni. Powinien zatem nieustannie sięgać do źródła i obierać kierunek nadany mu przez Jezusa Chrystusa. A nasze codzienne przyznawanie się do Niego i życie według Jego nauki, bez taryfy ulgowej, będzie jasnym drogowskazem dla tych, którzy są na obrzeżach Kościoła, bo jak napisał papież św. Paweł VI w adhortacji apostolskiej Evangelii nuntiandi: „Człowiek naszych czasów chętniej słucha świadków aniżeli nauczycieli; a jeśli słucha nauczycieli, to dlatego, że są świadkami”.