Rozpoczął się kolejny rok pracy ośrodków duszpasterstwa powołań w Polsce. Inauguracją nowego etapu było spotkanie wszystkich osób odpowiedzialnych za duszpasterstwo powołań w diecezjach, zakonach i zgromadzeniach męskich i żeńskich oraz instytutach życia konsekrowanego. Na Jasną Górę zjechało 8 października ponad 110 osób, które zajmują się w Polsce problematyką powołań. Spotkaniu przewodniczył bp Andrzej Przybylski – delegat Konferencji Episkopatu Polski ds. powołań. Najpierw jednak była modlitwa i zawierzenie całego dzieła powołań Matce Bożej podczas Mszy św. sprawowanej w kaplicy jasnogórskiej. W homilii ks. prof. Marek Tatar, krajowy duszpasterz powołań, zwrócił uwagę na najważniejsze elementy tajemnicy powołania i niezmiernie ważny proces towarzyszenia powołanym.

Na część roboczą uczestnicy spotkania przenieśli się do gmachu Wyższego Międzydiecezjalnego Seminarium Duchownego w Częstochowie. Biskup Przybylski rozpoczął je omówieniem niektórych wskazań dla duszpasterstwa powołań po wizycie polskich biskupów ad limina Apostolorum w Rzymie. Przypomniał, że duszpasterstwo powołań nie wynika z malejącej liczby kandydatów do seminariów czy nowicjatów, ale stanowi normalną i stałą powinność Kościoła. Bóg powołuje w każdym czasie, a zadaniem Kościoła jest pomaganie w rozeznawaniu tego powołania. Dlatego tak ważne jest, aby dla tego rodzaju duszpasterstwa powstawały ośrodki w każdej diecezji i każdej wspólnocie życia konsekrowanego.

Podstawą duszpasterstwa powołań jest modlitwa o powołania, która nie może być tylko okazjonalna, ale ma być obecna w życiu każdego chrześcijanina, każdej rodziny i parafii. Duszpasterstwo powołań powinno ściśle współpracować z ruchami, stowarzyszeniami i wspólnotami katolickimi, szczególnie z duszpasterstwem młodych i Liturgiczną Służbą Ołtarza.

Zebrani w Częstochowie duszpasterze powołań z całej Polski podzielili się swoimi doświadczeniami pracy w grupach, w których podjęto wiele ważnych aspektów tego duszpasterstwa, m.in. obecności tematyki powołaniowej w mediach, współpracy między ośrodkami powołaniowymi, procesu towarzyszenia osobom powołanym.

Na spotkaniu podkreślono, że należy dziś mówić o kryzysie nie tylko powołań kapłańskich i zakonnych, ale o kryzysie powołań w ogóle. We współczesnym świecie dla wielu ludzi powołanie jest czymś obcym. W szybkim tempie życia i ciągłych zmianach wielu młodych nie potrafi odkryć swojego powołania i pójść za nim. A przecież każdy z nich zmaga się z najbardziej zasadniczymi pytaniami o to, kim chce być, do czego jest powołany, co jest najważniejszym sensem jego życia. Duszpasterstwo powołań musi więc też uwzględnić specyfikę życia młodych we współczesnym świecie, który w swoim hałasie nie ułatwia im usłyszenia delikatnego głosu Bożego powołania. – Nie ma ludzi niepowołanych przez Boga – przypomniał bp Przybylski. – Są tylko ludzie głusi na powołanie i tacy, którzy od tego głosu uciekają lub pozwolili go w sobie zagłuszyć. Naszym zadaniem jest pomóc młodym odkryć ich powołanie, bez względu na to, jakie ono będzie. Dla młodych to jedna z najistotniejszych spraw, bo odnaleźć swoje powołanie oznacza odczytać swoją tożsamość, to, kim się chce i powinno być, żeby spełnić swoje życie.