Pielgrzymi przybywający na Jasną Górę od pewnego czasu zatrzymują się dłużej niż do tej pory na progu przed wejściem do Kaplicy Cudownego Obrazu Matki Bożej. Od 26 sierpnia 2012 r. bowiem na murze sanktuarium widnieje tablica z tekstem Jasnogórskich Ślubów Narodu Polskiego, które napisał kard. Stefan Wyszyński w Komańczy, podczas swojego uwięzienia, a naród polski uroczyście złożył 26 sierpnia 1956 r. na Jasnej Górze. W realizacji Ślubów tkwi wielka nadzieja również pokolenia Polaków żyjących w naszych, bardzo trudnych czasach, gdy prawie wszystko się chwieje. O wypełnienie Ślubów wytrwale modli się codziennie Jasna Góra. Szczególnie pamiętano o nich podczas tegorocznej nowenny przed uroczystością ku czci Najświętszej Maryi Panny Jasnogórskiej, trwającej od 17 do 26 sierpnia.
W dniach nowenny, obok wieczornych Mszy św. ze specjalnymi kazaniami, głoszone były poranne katechezy, w które radiosłuchacze włączali się „na żywo” za pośrednictwem fal Radia Maryja, Radia Jasna Góra i Radia Fiat. Katechezy głosili: abp Wacław Depo, o. Kamil Szustak, ks. Teofil Siudy, o. Zachariasz Jabłoński i abp Andrzej Dzięga. Ich tematem była aktualność przesłania Jasnogórskich Ślubów Narodu Polskiego, a prezentowane treści dały możliwość przeprowadzenia rachunku sumienia z realizacji przyrzeczeń złożonych przez Naród w 1956 r. Staje się to szczególnie ważne obecnie, gdy w Kościele został otwarty Rok Wiary.
Wielki prymas Polski kard. Stefan Wyszyński mówił: „Tak mocno wierzę w to, że to Opatrzność dała Polsce dodatkową pomoc, wiążącą Naród w trudnych chwilach. Jasna Góra jest ostatnią deską ratunku dla Narodu (...). To niemal narodowy Nazaret”.
Pragnąc skorzystać z tej duchowej szansy przylgnięcia do Maryi, szczególnie w związku z Rokiem Wiary, proponujemy Czytelnikom „Niedzieli” zapoznanie się z treściami nowennowych katechez radiowych. Jasnogórskie Śluby Narodu Polskiego to przecież program odrodzenia moralnego i „Polska Karta Praw Człowieka”, jak się wyraził Jan Paweł II, gdzie obok wezwania do obrony życia nienarodzonych i nierozerwalności małżeństwa jest wyrażona m.in. troska o bezdomnych, biednych i głodnych. To treści aktualne dziś tak samo, jak w czasach kard. Stefana Wyszyńskiego. W bieżącym numerze „Niedzieli” drukujemy pierwszą katechezę, którą abp Wacław Depo wygłosił 17 sierpnia 2012 r.
14 stycznia zmarł zasłużony kapłan archidiecezji lubelskiej ks. kan. Jerzy Ważny. Od 2001 r. był proboszczem parafii pw. św. Wojciecha w Wąwolnicy i kustoszem sanktuarium Matki Boskiej Kębelskiej. Przeżył 65 lat, w kapłaństwie 39.
Ks. kan. Jerzy Ważny urodził się w 1960 r. w Tomaszowie Lubelskim, święcenia kapłańskie przyjął w 1987 r. z rąk ówczesnego bpa Bolesława Pylaka. Był jednym z najbardziej rozpoznawalnych kapłanów archidiecezji lubelskiej, przez 25 lat prowadził wspólnotę w największym sanktuarium archidiecezji lubelskiej.
W jednej ze szkół podstawowych w Kielnie doszło do serii zdarzeń, które poruszyły lokalną wspólnotę wierzących. Uczniowie, pragnący obecności krzyża w swojej sali lekcyjnej, napotkali na zdecydowany opór ze strony jednej z nauczycielek. Historia ta, choć bolesna, staje się pytaniem o granice szacunku dla sacrum w przestrzeni publicznej.
Z relacji rodziców wynika, że obecność krzyża w sali lekcyjnej klasy 7a była dla uczniów sprawą fundamentalną. Już na początku września dzieci zauważyły, że tradycyjny, drewniany krzyż, który wisiał obok godła państwowego, zniknął. Uczniowie nie pozostali bierni – dzięki uprzejmości szkolnej woźnej pozyskali inny poświęcony krzyż i przywrócili go na należne mu miejsce.
Opowiadanie odsłania chwilę, w której król przestaje iść na czele ludu. Wiosna jest czasem wypraw wojennych, a Dawid zostaje w Jerozolimie. Zaczyna się od wygody, która nie stawia oporu pokusie. Dawid chodzi po dachu pałacu i patrzy z góry. Ten szczegół ma ciężar. Narracja jest oszczędna i chłodna. Tym wyraźniej widać, jak władza staje się narzędziem ukrycia. Król widzi, a potem coraz częściej „posyła”. Posyła po kobietę, posyła po męża, posyła list z rozkazem śmierci. Batszeba kąpie się, a narrator podkreśla czasowniki władzy: Dawid posłał po nią i wziął ją do siebie. Wzmianka o jej oczyszczeniu po nieczystości przypomina język Prawa i potwierdza, że poczęcie wiąże się z tą nocą. Potem przychodzi wiadomość o ciąży. W tle stoi Uriasz Chetyta, mąż Batszeby, cudzoziemiec wierny Izraelowi. Imię Uriasza (Uriyyāhû) niesie Imię Pana. Dawid sprowadza go z frontu, wypytuje o wojnę i odsyła do domu z podarunkiem z królewskiego stołu. Uriasz śpi jednak przy bramie pałacu wraz ze sługami. W dalszym ciągu opowiadania uzasadnia to pamięcią o Arce i o wojsku w polu. Jego postawa obnaża serce króla. Dawid upija Uriasza, a on nadal nie schodzi do domu. Król pisze list do Joaba z rozkazem ustawienia Uriasza w najcięższym miejscu bitwy i odstąpienia od niego. List niesie sam Uriasz. To obraz człowieka niosącego własny wyrok. Ginie Uriasz i giną także inni żołnierze. Zło rozlewa się poza prywatny grzech i dotyka wspólnoty. Tekst jeszcze nie pokazuje Natana, a już waży cisza Boga. Słowo Pana wróci i nazwie grzech po imieniu. Pomazaniec potrzebuje prawdy, aby wejść na drogę nawrócenia.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
_1766416222.jpg)
