List pielgrzyma

Kiedy kilka dni przed moim wyruszeniem na 77. Poznańską Pieszą Pielgrzymkę na Jasną Górę znajomy zapytał mnie, dlaczego idę - odpowiedziałem z pełnym przekonaniem, że idę szukać Boga. Dziesięć dni wędrówki w grupie, z dala od codziennych spraw, przyjaciół, problemów. Dziesięć dni wsłuchiwania się w głos Boga obecnego w głoszonym słowie, w idącym obok człowieku, w każdej napotkanej na szlaku osobie, w życzliwości gospodarzy przyjmujących nas na nocny odpoczynek. Idąc w pielgrzymkowej grupie, uczymy się słuchać innych, uczymy się współczucia i refleksyjnej modlitwy. Uświadamiamy sobie, że wszystko, co zostawiliśmy w domu - rzeczy materialne i problemy - nie są tak naprawdę ważne. Potrafimy iść przez kilkanaście dni i obywać się bez tego wszystkiego. Przed pielgrzymką nie rozstawałem się z telefonem komórkowym. Idąc, zrozumiałem, że nie jest on wcale taki niezbędny. Odkryłem natomiast, że nie można iść przez życie bez Boga. To On napełnia nas radością i siłą. Pielgrzymka, tak jak życie, jest drogą. W drodze przez życie doświadczamy i radości, i smutku, bólu i cierpienia. Idąc na Jasną Górę, odczuwamy ból fizyczny: ból nóg, wycieńczenie, jednak idziemy dalej. Wędrując, uczymy się trwać przy Bogu, nie poddawać się, ufać, że On doprowadzi nas do celu.
Pielgrzymka to czas walki ze swoimi słabościami, czas, w którym uczymy się wybaczać. Pielgrzymka powinna przenieść te doświadczenia w nasze codzienne życie. Wtedy dopiero można uznać, że wydała owoce. Nie warto iść tylko po to, aby zobaczyć, jak to jest, bądź iść, bo idą inni. Pielgrzymka musi mieć cel: intencje, chęć pracy nad sobą bądź poszukiwanie Boga. Kiedy mamy cel i potrafimy ukształtowaną duchowość przenieść na życie codzienne, możemy mieć poczucie, że czas, który poświęciliśmy na wędrówkę przed tron Maryi, jest czasem dobrze wykorzystanym. Pielgrzymka zostawiła mi pewien niedosyt, bo trwała zdecydowanie za krótko. Tam łatwiej było żyć bliżej Chrystusa. Tam, idąc, uczyliśmy się żyć. Tutaj na co dzień musimy żyć tak, jak się nauczyliśmy tam.
Gdyby ten znajomy, który zapytał mnie przed wyruszeniem w drogę, zadał mi teraz pytanie, czy znalazłem na pielgrzymce Boga, odpowiedziałbym z takim samym przekonaniem jak wcześniej, że nie tylko znalazłem Boga, ale i nauczyłem się szukać Go każdego dnia.

Łukasz Kapustka

Komunia św. na klęcząco?

W 33. numerze „Niedzieli” z 14 sierpnia 2011 r. na stronie „Z prasy zagranicznej” przeczytałem tekst: „Komunia św. na klęcząco”. Temat ten stale powraca.
Przez wiele lat mojej młodości (urodziłem się w 1930 r.) Komunia św. była przyjmowana przed ołtarzem na klęcząco, przy balaskach, które były w każdym kościele. Nikt nie miał więc problemów z klękaniem, nawet osoby schorowane. Balaski były przykryte obrusem. Do Komunii św. przystępowało zwykle kilka osób, bo przyjmowało się ją na ogół po spowiedzi, nie jedząc tego dnia przed przyjęciem sakramentu żadnych pokarmów.
Obecnie do Komunii św. przystępuje często bardzo wiele osób. Nieraz większość obecnych w kościele na Mszy św. Do tego sprzed ołtarzy zniknęły balaski, a nawet stopnie, na których można by przyklęknąć. Wstawanie dla osób starszych stało się więc problemem. Przy dużej liczbie osób kłopotliwe i utrudniające jest również podchodzenie do księdza rozdającego Komunię św.
Tym samym życie - nie jakiś przepis liturgiczny - narzuciło taki, a nie inny sposób rozdawania Komunii św. Szczególnie pośpiech i pewnego rodzaju niezorganizowanie mają miejsce na wielkich uroczystościach, kiedy to tysiące posługujących do Komunii św. gniotą się wokół krzyża.
Myślę, że Episkopat Polski powinien tę sprawę uporządkować, bo chyba nie wraca się do dawnych czasów. Nie jest bowiem dobrze robić zamieszanie w tej sprawie, pisząc takie teksty, jak ten we wspomnianym numerze „Niedzieli”, jeśli nie opatrzy się go komentarzem, jak ta sytuacja ma wyglądać. Byłoby źle, gdyby także w Kościele zapanował nieporządek w sprawach podstawowych. Przy tym dobrze by było, gdyby był ściśle określony sposób organizowania Komunii św. W moim kościele parafialnym np. ludzie przychodzą do ołtarza nadal gromadnie, nie trzymając się żadnego porządku. Księża stają dowolnie, co wprowadza dość duży bałagan. Jakby jeszcze ludzie mieli klękać, to już zupełnie nie wiem, co by się działo. Są czasem takie osoby i widać, jak to przedłuża rozdawanie Komunii św., zanim się taka starsza osoba podniesie, nie mając się o co oprzeć ani nie mając żadnego stopnia do klęczenia.

Jerzy z Krakowa

Oczekujemy na listy pod adresem:
„Niedziela”, ul. 3 Maja 12
42-200 Częstochowa.
Na kopercie należy napisać: „Listy”
redakcja@niedziela.pl