Właśnie w czasie codziennych pielgrzymek do górskich kościołów, kościółków i kaplic był czas na rozmowę, na którą brakuje go w zapędzonym życiu. Wiele można było odkryć w czasie takich spotkań "w drodze" - poznać lepiej swoje dzieci, radości i problemy innych rodziców, uważniej spojrzeć na siebie. Wtedy uświadamialiśmy sobie to, jacy jesteśmy, to, że nie zawsze wychowujemy prawdziwie po chrześcijańsku... Spotykaliśmy różne osoby, ale przede wszystkim staraliśmy się zobaczyć Chrystusa żyjącego w innych ludziach.
Rekolekcje dla młodzieży różniły się od tych dla rodziców. Były dostosowane do możliwości percepcyjnych młodego człowieka. W czasie konferencji dziećmi zajmowały się dyżurujące "ciocie" oraz klerycy. Nie były to zajęcia tylko opiekuńcze, ale towarzyszyły im również modlitwa, zabawa i rozmowa.
Tematykę rekolekcyjnych rozważań wyznaczały hasła: Bóg oparciem w świecie ludzkiego zagubienia oraz Wspólnota życia z Maryją drogą ku pojednaniu z Bogiem i ludźmi. Długo zastanawialiśmy się nad tymi słowami...
Przeżycia wakacyjne chcemy przedłużyć na dzień powszedni. Codzienna Eucharystia czy medytacja stają się ważnymi punktami każdego dnia. Cotygodniowe spotkania w grupach parafialnych i comiesięczne, gromadzące, dzięki gościnności ks. kan. Mirosława Tabaki, członków Ruchu Rodzin Nazaretańskich z całej diecezji w płońskiej parafii św. Maksymiliana Kolbego, są dopełnieniem i ubogaceniem codzienności.
W ostatnią sobotę września miał miejsce pierwszy powakacyjny dzień skupienia. Spotkanie zaczęło się od adoracji Najświętszego Sakramentu. Następnie została odprawiona Msza św. koncelebrowana przez 3 kapłanów. Przewodniczył jej ks. Cezary Siemiński, homilię wygłosił zaś ks. Paweł Waruszewski. Po Mszy św. miał miejsce wspólny posiłek, któremu towarzyszyły rozmowy i wspomnienia z rekolekcji wakacyjnych. Kolejnym punktem były konferencje wygłoszone przez ks. Cezarego Siemińskiego i ks. Andrzeja Gajewskiego, którzy podjęli refleksję na temat potrzeby skruchy w życiu chrześcijańskim.
Po każdym dniu skupienia do domu wracaliśmy z sercami pełnymi przeżyć, bowiem przez takie chwile odnawiana jest nasza wiara, miłość i nadzieja na Chrystusowe miłosierdzie, które nadaje sens naszej codzienności.