Aby nawiązać kontakt z osobami ogłaszającymi się w tej rubryce, należy napisać do nich list, zaznaczyć numer ogłoszenia, a redakcja przekaże go wskazanej osobie.
4239. Czytelnik z Suwałk Jestem wdowcem, mam 51 lat. W życiu kieruję się wartościami chrześcijańskimi. Dziękuję Bogu, że mogę nadal żyć i być z moimi dziećmi. Uważam, że zostałem cudownie ocalony i mam nowe życie. Dokucza mi samotność. Marzę o tym, by ktoś zechciał ze mną pójść do kościoła, razem odmówić pacierz, może pójść na tańce, a w święta zjeść rodzinny obiad. Tylko przy drugim człowieku życie może być wypełnione pokojem, czułością i radością.
4240. Anna z Warszawy Mam lat 70, pogodne usposobienie. Jestem osobą wierzącą i praktykującą, samotną wdową. Poznam osoby z Warszawy, by się zaprzyjaźnić, a może spędzić wspólnie te ostatnie lata życia.
4241. Czytelniczka z Gdańska Jestem bardzo samotną wdową, mam 62 lata, wyższe wykształcenie. Chętnie poznam osoby w zbliżonym wieku, ceniące wartości katolickie, kochających przyrodę. Pasjonują mnie małe i duże podróże, jazda na rowerze. Czekam na listy od osób z Trójmiasta, województwa pomorskiego oraz sąsiednich.
4242. Czytelniczka z Krakowa Mam 33 lata, jestem mężatką i mam 10-miesięczną córeczkę. Jestem katoliczką, interesuję się książkami, sztuką, podróżami. Bardzo bym chciała poznać osoby, które podobnie jak ja lubią pisać i dostawać listy, i chciałyby w nich pisać o radościach i smutkach, które niesie każdy dzień.
4243. Czytelniczka Proszę o pomoc osoby, które przeżyły klątwę i pomógł im Kościół Święty. Bezradna salezjanka.
4244. Czytelniczka z woj. olsztyńskiego Jestem osobą wolnego stanu, 70-letnią wdową. Kieruję się wartościami chrześcijańskimi. Chciałabym nawiązać kontakt z osobami stanu wolnego w podobnym wieku, bo wiadomo, jak się czuje człowiek samotny. Będę wdzięczna, jeśli ktoś do mnie napisze z podobnym problemem, by wspólnie przeżywać te ostatnie lata życia, dzielić się dobrym słowem z innymi.
Wnętrze kościoła. Klasztor dominikanów w Warszawie (Służew)
Dominikanie z klasztoru na warszawskim Służewie, wspierani przez licznych świeckich, protestują przeciwko planowi zagospodarowania przestrzennego przyjętemu przez Radę Miasta. - Przyszłość naszej misji na Służewie stoi pod poważnym znakiem zapytania - powiedział KAI przeor klasztoru o. Lucjan Sobkowicz OP. W niedzielę, 15 listopada po każdej Mszy św. będą zbierane podpisy pod petycją do prezydenta Warszawy Rafała Trzaskowskiego, wzywającą go do zaangażowania się w wypracowanie kompromisu.
Przyjęty przez Radę m. st. Warszawy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego „Służew w rejonie Klasztoru oo. Dominikanów” budzi sprzeciw nie tylko polskich wiernych, którzy podpisują się pod petycją dostępną w internecie. Zdaniem dominikanów, plan zagraża dalszemu funkcjonowaniu klasztoru na trzech poziomach: finansowym, technicznym i duszpasterskim.
Listopad jest wyjątkowym czasem. My, ludzie wierzący, przeżywamy go jako okres, w którym nasze myśli i modlitwy biegną ku tym, których już nie ma pośród nas. Choć uroczystość Wszystkich Świętych przypomniała nam o tym, że każdy z nas jest powołany do świętości, to Dzień Zaduszny budzi refleksje nad naszym przemijaniem i ziemskim końcem, który kiedyś musi nadejść. Czy tego chcemy, czy nie, czas biegnie nieubłaganie. Przypomina nam o tym także słowo Boże, lecz nie po to, żeby nas straszyć, ale po to, żeby zachować w nas czujność. Na temat przypowieści o talentach na pewno słyszeliśmy już bardzo wiele. Wygłoszono pewnie setki tysięcy kazań o tym, w jaki sposób należy postępować z darami otrzymanymi od Boga. Wiemy, że Bóg każdemu z nas daje tyle, ile jesteśmy w stanie udźwignąć. Ale dziś, kiedy spoglądamy na groby naszych bliskich zmarłych, chcemy zapytać siebie: czy my odziedziczymy królestwo niebieskie? Czy usłyszę od Boga słowa: „Dobrze, sługo dobry i wierny! Byłeś wierny w rzeczach niewielu, nad wieloma cię postawię. Wejdź do radości twego pana!”. Co robię w moim codziennym życiu? Pamięć o zmarłych powinna rodzić w nas pytanie, co by było, gdyby dzisiaj Bóg wezwał mnie do siebie? Czy dziś jestem gotowy na spotkanie z Chrystusem? Jak przeżywam moje codzienne życie? Jak realizuję moje codzienne powołanie? Jakim jestem ojcem, jaką jestem matką? Jakim jestem pracownikiem, jakim jestem pracodawcą? Co kieruje moim codziennym życiem? Czy naprawdę jestem człowiekiem wierzącym wtedy, kiedy jestem wśród innych? Czy przypadkiem nie zamknąłem Chrystusa w kościele i zakrystii? A może moja religijność zaczyna się i kończy tylko w pokoju, w którym mieszkam? Jaka jest moja codzienna postawa? Wracamy zatem do dzisiejszego pierwszego czytania z Księgi Przysłów: „Niewiastę dzielną któż znajdzie?”. I choć może chcielibyśmy widzieć w tym czytaniu tylko i wyłącznie kobietę, to tak naprawdę autor Księgi Przysłów pyta dzisiaj o postawę każdego z nas. O postawę mojego codziennego funkcjonowania w świecie. Pokazuje, że prawdziwego człowieka wierzącego poznajemy po jego codziennym życiu. Nie po tym, co mówi, ale po tym, w jaki sposób postępuje. Bardzo mocno widzimy uzewnętrznienie tego, co tak naprawdę jest w środku. I nie bez przesady mówi tutaj o kobiecie dzielnej, bo bycie człowiekiem wierzącym we współczesnym świecie musi być nacechowane wielką odwagą. Choć może w naszym męskim rozumieniu chcielibyśmy widzieć kobietę jako tą słabszą, może nawet bardziej bojaźliwą, to żadna postawa nie usprawiedliwia nigdy naszego tchórzostwa. Jeśli chodzi o świadectwo naszej wiary, nikt nie ma prawa być tchórzem. A co więcej – być może ci, którzy uznawani byli za ludzi słabszych, tchórzliwych, tak naprawdę okazywali się osobami prawdziwie odważnymi. I pewnie można za św. Pawłem Apostołem powiedzieć, że to wszystko, o czym dzisiaj piszemy, jest dla każdego z nas jasne i oczywiste – przecież nie jesteśmy synami nocy ani ciemności – dlatego czuwamy i jesteśmy trzeźwi, abyśmy byli gotowi na przyjście Pana.
Policja poszukuje sprawców dewastacji dwóch stołecznych pomników na których pojawiły się napisy: „Slava UPA”. Wcześniej takiej dewastacji dokonano m.in. w Gdańsku. Akt wandalizmu potępiła Ambasada Ukrainy w Polsce.
Napis wymalowano na pomnikach: Bohaterów Getta przy Muzeum Historii Żydów Polskich POLIN i Żołnierzy 1. Armii Wojska Polskiego na Skwerze Więźniów Politycznych Stalinizmu.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
_1792598077.jpg)
