W pięknych słowach wzruszony bp Tadeusz Rakoczy - ordynariusz diecezji bielsko-żywieckiej podsumował swoje wrażenia z pierwszego przejazdu pociągiem papieskim przedłużoną trasą z Krakowa na Słowację, w którym wziął udział. Powiedział: „Obraz, jaki nas otacza - tej beskidzkiej, żywieckiej ziemi - czy potrzebne są jeszcze jakieś słowa...? Kiedy patrzymy na siebie, na uśmiechnięte świąteczne twarze, na radość odbijającą się na nich, podziwiamy piękno muzyki i piękno pieśni, piękno wypowiedzianych słów, to tylko jedno można powiedzieć: chwilo, jesteś piękna, chwilo - trwaj! Gratuluję wam! Pięknie było w Andrychowie i w Bielsku, i po drodze na wszystkich stacjach. Pociąg papieski, który po raz pierwszy zawitał na naszą beskidzką ziemię, przypomina nam, że tymi drogami chodził kard. Karol Wojtyła - Wielki Karol. A także sercem, miłością był tutaj obecny. I my tę Jego obecność teraz czujemy. Pociąg - zewnętrzny znak Jego z nami drogi tu, gdzie żyjemy, pracujemy, męczymy się, radujemy, i gdzie przeżywamy dzisiejsze święto. Ono pozostanie w pamięci naszej i w pamięci tych najmłodszych, którzy są tu z nami, i wszystkich młodych. Jan Paweł II patrzy z niebieskiego okna Domu Bożego - myślę, że jest nie tylko w tym oknie, ale też tutaj, między nami. Pragniemy odnowić pamięć i przyjąć jeszcze raz Jego naukę i przykład życia, Jego wiarę, nadzieję i miłość. Jestem wzruszony i jeszcze raz mówię: Chwilo, jesteś piękna, chwilo - trwaj! Szczęść wam Boże! Jak najlepszych owoców waszego życia, pracy, miłości i tego wszystkiego, do czego prowadził nas i zachęcał, i w czym nam pomaga teraz sługa Boży Jan Paweł II. I dziękuję wam za to wszystko, co tutaj wspólnie przeżywałem”.
Na wszystkich stacjach trasy, która prowadziła przez diecezję żywiecką, pociąg witały rozradowane, ale i wzruszone twarze. Czekały miejscowe władze, duszpasterze i mieszkańcy - młodzież i osoby starsze. Przybywał, kto mógł w: Inwałdzie, Andrychowie, Kętach, Kozach, Bielsku-Białej, Wilkowicach, Łodygowicach, Żywcu, Wieprzu-Radziechowach, Węgierskiej Górce, Milówce, Rajczy i Soli. Obecność okolicznych mieszkańców nie ograniczała się do stacji - wielu pozdrawiających czekało też na trasie, witając kwiatami, chorągiewkami, transparentami. Stali przy swoich domach, przejazdach, na drogach, polach, mostach. Na stacjach prezentowane były krótkie programy artystyczne, mieniły się barwami piękne stroje górali beskidzkich, zachwycały urodą i smakiem sukmany i koronki żywieckich mieszczan. Wszędzie było dużo muzyki, śpiewu i radości. Pasażerowie pociągu, reprezentujący władze i parafie, dosiadali się na kolejnych stacjach - i tak aż do Zwardonia, gdzie pociąg przekroczył granicę.
Pociąg papieski „Totus Tuus” wyruszył w swój pierwszy rejs 2 czerwca 2006 r. Inicjatorami przedsięwzięcia było Katolickie Stowarzyszenie Kolejarzy Polskich. Trasa pociągu połączyła Wadowice z Krakowem - dwa miasta związane z życiem Jana Pawła II. W czasie pielgrzymki do Polski, 27 maja 2006 r., poświęcił go na stacji w Łagiewnikach Papież Benedykt XVI.
W 160. rocznicę powstania kolei słowackich i 5. rocznicę pielgrzymki Jana Pawła II na Słowację, 11 września 2008 r., z inicjatywy Fundacji Rozwoju Bielska-Białej i jej prezesa Leszka Wasiaka oraz Spółki PKP „Rozwój Regionalny”, pociąg wyruszył do Żyliny, a stamtąd do Koszyc i Zwolenia.
Celem było pokazanie ludziom pociągu papieskiego, zachęcenie do korzystania również z takiej formy poznawania Jana Pawła II i jego nauczania.
W planie jest utworzenie trasy weekendowej z Krakowa do słowackiego Martina, aby - jak mówią organizatorzy - „nawiązać bliższą współpracę i stworzyć platformę edukacyjną i ewangelizacyjną”.
Przedstawiciele Fundacji Szlaki Papieskie brali udział w historycznym przejeździe pociągiem w charakterze gości. Przed laty ks. Wojtyła, udając się na wycieczkę w Beskid Śląski, swoją wędrówkę rozpoczął od stacji w Zwardoniu. Stąd wyruszał też w Pasmo Raczańskie. We wszystkich mijanych po drodze miejscowościach był z posługą duszpasterską, a także turystycznie. Trasa pociągu jest więc szczególnym szlakiem papieskim.
W piątek w oktawie Bożego Ciała obowiązuje wstrzemięźliwość od pokarmów mięsnych, chyba że została udzielona dyspensa.
Piątkowa wstrzemięźliwość od pokarmów mięsnych nie obowiązuje tylko w piątki, w które wypada uroczystość (por. Kodeks Prawa Kanonicznego, kan. 1251). Zgodnie z Tabelą pierwszeństwa dni liturgicznych, zawartą w Ogólnych normach roku liturgicznego i kalendarza w Mszale Rzymskim (str. [84]), w roku liturgicznym występują dwie oktawy, które mają różną rangę: oktawa Wielkanocy w randze uroczystości (grupa I) oraz oktawa Narodzenia Pańskiego w randze święta (grupa II).
Drodzy bracia i siostry,
Chciałbym wam dzisiaj opowiedzieć o Joannie d´Arc, młodej świętej, żyjącej u schyłku Średniowiecza, która zmarła w wieku 19 lat w 1431 roku. Ta młoda francuska święta, cytowana wielokrotnie przez Katechizm Kościoła Katolickiego, jest szczególnie bliska św. Katarzynie ze Sieny, patronce Włoch i Europy, o której mówiłem w jednej z niedawnych katechez. Są to bowiem dwie młode kobiety pochodzące z ludu, świeckie i dziewice konsekrowane; dwie mistyczki zaangażowane nie w klasztorze, lecz pośród najbardziej dramatycznych wydarzeń Kościoła i świata swoich czasów. Są to być może najbardziej charakterystyczne postacie owych „kobiet mężnych”, które pod koniec średniowiecza niosły nieustraszenie wielkie światło Ewangelii w złożonych wydarzeniach dziejów. Moglibyśmy je porównać do świętych kobiet, które pozostały na Kalwarii, blisko ukrzyżowanego Jezusa i Maryi, Jego Matki, podczas gdy apostołowie uciekli, a sam Piotr trzykrotnie się Go zaparł. Kościół w owym czasie przeżywał głęboki, niemal 40-letni kryzys Wielkiej Schizmy Zachodniej. Kiedy w 1380 roku umierała Katarzyna ze Sieny, mamy papieża i jednego antypapieża. Natomiast kiedy w 1412 urodziła się Joanna, byli jeden papież i dwaj antypapieże. Obok tego rozdarcia w łonie Kościoła toczyły się też ciągłe bratobójcze wojny między chrześcijańskimi narodami Europy, z których najbardziej dramatyczną była niekończąca się Wojna Stulenia między Francją a Anglią.
Joanna d´Arc nie umiała czytań ani pisać. Można jednak poznać głębiej jej duszę dzięki dwóm źródłom o niezwykłej wartości historycznej: protokołom z dwóch dotyczących jej Procesów. Pierwszy zbiór „Proces potępiający” (PCon) zawiera opis długich i licznych przesłuchań Joanny z ostatnich miesięcy jej życia ( luty-marzec 1431) i przytacza słowa świętej. Drugi - Proces Unieważnienia Potępienia, czyli "rehabilitacji" (PNul) zawiera zeznania około 120 naocznych świadków wszystkich okresów jej życia (por. Procès de Condamnation de Jeanne d´Arc, 3 vol. i Procès en Nullité de la Condamnation de Jeanne d´Arc, 5 vol., wyd. Klincksieck, Paris l960-1989).
Joanna urodziła się w Domremy - małej wiosce na pograniczu Francji i Lotaryngii. Jej rodzice byli zamożnymi chłopami. Wszyscy znali ich jako wspaniałych chrześcijan. Otrzymała od nich dobre wychowanie religijne, z wyraźnym wpływem duchowości Imienia Jezus, nauczanej przez św. Bernardyna ze Sieny i szerzonej w Europie przez franciszkanów. Z Imieniem Jezus zawsze łączone jest Imię Maryi i w ten sposób na podłożu pobożności ludowej duchowość Joanny stała się głęboko chrystocentryczna i maryjna. Od dzieciństwa, w dramatycznym kontekście wojny okazuje ona wielką miłość i współczucie dla najuboższych, chorych i wszystkich cierpiących.
Z jej własnych słów dowiadujemy się, że życie religijne Joanny dojrzewa jako doświadczenie mistyczne, począwszy od 13. roku życia (PCon, I, p. 47-48). Dzięki "głosowi" św. Michała Archanioła Joanna czuje się wezwana przez Boga, by wzmóc swe życie chrześcijańskie i aby zaangażować się osobiście w wyzwolenie swojego ludu. Jej natychmiastową odpowiedzią, jej „tak” jest ślub dziewictwa wraz z nowym zaangażowaniem w życie sakramentalne i modlitwę: codzienny udział we Mszy św., częsta spowiedź i Komunia św., długie chwile cichej modlitwy prze Krucyfiksem lub obrazem Matki Bożej. Współczucie i zaangażowanie młodej francuskiej wieśniaczki w obliczu cierpienia jej ludu stały się jeszcze intensywniejsze ze względu na jej mistyczny związek z Bogiem. Jednym z najbardziej oryginalnych aspektów świętości tej młodej dziewczyny jest właśnie owa więź między doświadczeniem mistycznym a misją polityczną. Po latach życia ukrytego i dojrzewania wewnętrznego nastąpiły krótkie, lecz intensywne dwulecie jej życia publicznego: rok działania i rok męki.
Na początku roku 1429 Joanna rozpoczęła swoje dzieło wyzwolenia. Liczne świadectwa ukazują nam tę młodą, zaledwie 17-letnią kobietę jako osobę bardzo mocną i zdecydowaną, zdolną do przekonania ludzi niepewnych i zniechęconych. Przezwyciężywszy wszystkie przeszkody spotyka następcę tronu francuskiego, przyszłego króla Karola VII, który w Poitiers poddaje ją badaniom przeprowadzanym przez niektórych teologów Uniwersytetu. Ich ocena jest pozytywna: nie dostrzegają w niej nic złego, lecz jedynie dobrą chrześcijankę.
22 marca 1429 Joanna dyktuje ważny list do króla Anglii i jego ludzi, oblegających Orlean (tamże, s. 221-22). Proponuje w nim prawdziwy, sprawiedliwy pokój między dwoma narodami chrześcijańskimi, w świetle imion Jezusa i Maryi, ale jej propozycja zostaje odrzucona i Joanna musi angażować się w walkę o wyzwolenie miasta, co nastąpiło 8 maja. Innym kulminacyjnym momentem jej działań politycznych jest koronacja Karola VII w Reims 17 lipca 1429 r. Przez cały rok Joanna żyje między żołnierzami, pełniąc wśród nich prawdziwą misję ewangelizacyjną. Istnieje wiele ich świadectw o jej dobroci, męstwie i niezwykłej czystości. Wszyscy, łącznie z nią samą, mówią o niej „la pulzella” - czyli dziewica.
Męka Joanny zaczęła się 23 maja 1430, gdy jako jeniec wpada w ręce swych wrogów. 23 grudnia zostaje przewieziona pod strażą do miasta Rouen. To tam odbywa się długi i dramatyczny Proces Potępienia, rozpoczęty w lutym 1431 r. a zakończony 30 maja skazaniem na stos. Był to proces wielki i uroczysty, któremu przewodniczyli dwaj sędziowie kościelni: biskup Pierre Cauchon i inkwizytor Jean le Maistre. W rzeczywistości kierowała nim całkowicie duża grupa teologów słynnego Uniwersytetu w Paryżu, którzy uczestniczyli w nim jako asesorzy.
Podziel się cytatem
Abp Adrian Galbas SAC po udzieleniu dziś święceń kapłańskich w archikatedrze św. Jana Chrzciciela w Warszawie ośmiu neoprezbiterom Wyższego Metropolitalnego Seminarium Duchownego w Warszawie oraz Archidiecezjalnego Seminarium Misyjnego “Redemptoris Mater” wręczył im dekrety, kierując ich do pierwszych parafii, gdzie będą wikariuszami.
Ks. Ignacy Ciechomski, mianowany wikariuszem parafii NMP Matki Kościoła w Warszawie, w dekanacie mokotowskim.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
