Dzisiejsza sytuacja kulturowa i religijna Europy wymaga obecności katolików dojrzałych w wierze i misyjnych wspólnot chrześcijańskich, które będą dawały świadectwo miłości Boga do wszystkich ludzi.
Ok. 3 mln Polaków pogłębia swoją wiarę, włączając się w działalność ruchów i stowarzyszeń katolickich. Nie brakuje nowych inicjatyw świeckich wiernych, którzy chcą świadomie realizować swoje życiowe powołania, odkrywają swoje miejsce w Kościele.
Przykładem ilustrującym na żywo powyższe zagadnienie jest Wspólnota Rodziny Misyjnej pod patronatem bł. Bolesławy Lament, założycielki Zgromadzenia Sióstr Misjonarek Świętej Rodziny. Wspólnota ta istnieje od 1995 r. Jest to wspólnota modlitewna ludzi świeckich, którzy włączają się w działalność apostolską i misyjno-ekumeniczną Zgromadzenia, by kontynuować dzieło Chrystusa. Poszczególne grupy Rodziny Misyjnej prowadzą Siostry Misjonarki, a wspólnota kieruje się regulaminem zatwierdzonym przez Zarząd Zgromadzenia.
Celem Rodziny Misyjnej jest m.in. upraszanie jedności chrześcijan na wzór Świętej Rodziny, umacnianie katolików w wierze oraz uświęcenie własne przez radosną służbę Bogu, zgodnie ze swoim stanem. Osiągają to przez modlitwę, ofiarę duchową i materialną oraz otwarcie się na drugiego człowieka.
Członkowie wspólnoty Rodziny Misyjnej, pamiętając, że podstawą i duszą działania misyjnego, ekumenicznego jest modlitwa, starają się aby przenikała ona całe ich życie.
W wymiarze apostolskim i misyjnym otaczają modlitwą siostry pracujące na misjach, a także podejmują duchową adopcję dzieci afrykańskich przez to, że opłacają naukę szkolną dla ubogich dzieci Zambii i Kenii.
W swoich parafiach włączają się w prace dobroczynne i charytatywne, a także w parafialne nabożeństwa, szczególnie w adoracje eucharystyczne.
Zgromadzenie Sióstr Misjonarek Świętej Rodziny udostępnia członkom wspólnoty swoje domowe kaplice na modlitwy indywidualne i wspólnotowe, a także organizuje dni skupienia, ogólnopolskie rekolekcje i nocne czuwania. Rodzina Misyjna bł. Bolesławy Lament uczestniczy w dobrach duchowych Zgromadzenia. W intencjach jej członków co miesiąc odprawiana jest Msza św. w sanktuarium bł. Bolesławy Lament w Białymstoku, a w listopadzie Msza św. za zmarłych członków wspólnoty.
Obecnie Wspólnota Rodziny Misyjnej liczy ok. 300 członków, skupionych przy placówkach Sióstr Misjonarek Świętej Rodziny, są to: Białystok - parafia bł. Bolesławy Lament, sanktuarium przy ul. Stołecznej 5, ul. Zielna 16; Komorów k. Warszawy, ul. Słowackiego 11; Mława, ul. Stary Rynek 18 i ul. Sienkiewicza 34; Ciechanów - parafia Matki Bożej Fatimskiej; Reszel, ul. Słowackiego 11; Kętrzyn, ul. Zamkowa 4; Chełmno, ul. Łożyńskiego 3; Legionowo, ul. Sowińskiego 17; Łowicz - parafia Świętego Ducha.
W sanktuarium bł. Bolesławy Lament w Białymstoku można włączyć się w życie modlitewne i apostolskie Rodziny Misyjnej, a także indywidualnie korzystać z tego miejsca zamyślenia i modlitwy przez wspólną modlitwę brewiarzową Jutrzni o godz. 6.30; w każdy czwartek od godz. 8 do 17 jest adoracja Najświętszego Sakramentu, indywidualna i wspólnotowa od godz. 15; w każdy pierwszy wtorek miesiąca o godz. 16 jest spotkanie formacyjne członków Rodziny Misyjnej.
Zapraszamy do wspólnego uwielbiania Trójjedynego Boga za wstawiennictwem bł. Bolesławy Lament we wspólnocie Rodziny Misyjnej.
Wędrówka od góry Hor ku Morzu Czerwonemu prowadzi na drogę okrężną, bo ziemia Edomu zamyka przejście. Lud traci cierpliwość. To późna faza pustyni. Zmęczenie szybko zmienia się w szemranie. Powraca zdanie: „Czemu wyprowadziliście nas z Egiptu, byśmy tu na pustyni pomarli?”. Pojawia się też pogarda dla manny: „pokarm mizerny”. Tekst odpowiada obrazem, że Pan zsyła węże „o jadzie palącym”. W hebrajskim stoi tu słowo powiązane z rdzeniem „palić” (śārāf), stąd tradycyjne „węże serafiny”. Ukąszenie obnaża bezradność. Wyznanie winy brzmi krótko: „Zgrzeszyliśmy”. Mojżesz modli się za lud. Odpowiedź Boga zaskakuje. Wizerunek węża ma stanąć wysoko na palu. Hebrajskie „sztandar, znak” to nēs. Wzrok podniesiony z ziemi przestaje krążyć wokół zagrożenia. Spojrzenie staje się aktem posłuszeństwa wobec słowa Boga. Nie ma tu miejsca na magię przedmiotu. Księga Mądrości dopowie później, że ratunek przychodzi od Boga, a znak jedynie kieruje ku Niemu (Mdr 16,6-7). Równie ważna pozostaje historia po latach. Król Ezechiasz rozbija „węża miedzianego”, bo lud pali mu kadzidło (2 Krl 18,4). Znak łatwo przechodzi w kult rzeczy. W samym brzmieniu hebrajskim pojawia się gra słów: wąż (naḥāš) i miedź (neḥōšet); stąd nazwa „Nehusztan”. Najstarsza lektura chrześcijańska widzi w tym typ krzyża. Justyn Męczennik łączy węża wyniesionego na palu z tajemnicą krzyża w „Dialogu z Tryfonem” (rozdz. 91). Augustyn, komentując słowa Jezusa o wężu z pustyni, tłumaczy ukąszenia jako grzechy, a węża wyniesionego jako śmierć Pana, na którą patrzy wiara.
Wizyta Jana Pawła II w rzymskiej Synagodze Większej 13 kwietnia 1986 r.
13 kwietnia br. minie czterdzieści lat od dnia, gdy biskup Rzymu, następca św. Piotra, po raz pierwszy od czasów apostolskich przekroczył próg żydowskiego domu modlitwy – przypominają biskupi w Liście Konferencji Episkopatu Polski z okazji 40. rocznicy wizyty Jana Pawła II w rzymskiej Synagodze Większej.
Biskupi zaznaczyli w Liście, że wizyta w rzymskiej Synagodze nie byłaby możliwa, gdyby nie przyjęcie przez Sobór Watykański II, 8 października 1965 roku, deklaracji „Nostra aetate” („W naszych czasach”), mówiącej o stosunku Kościoła do religii niechrześcijańskich. „Znalazły się w niej słowa, które stały się punktem zwrotnym w stosunkach między Kościołem katolickim a Żydami i judaizmem. Do nich właśnie odniósł się św. Jan Paweł II w swoim przemówieniu w rzymskiej synagodze” – przypominają biskupi i cytują je: „Po pierwsze, Kościół Chrystusowy odkrywa swoją więź z judaizmem, wgłębiając się we własną tajemnicę. Religia żydowska nie jest dla naszej religii zewnętrzna, lecz w pewien sposób wewnętrzna. Mamy zatem z nią relacje, jakich nie mamy z żadną inną religią. Jesteście naszymi umiłowanymi braćmi i w pewien sposób, można by powiedzieć, naszymi starszymi braćmi”.
W poniedziałek doszło do sceny, która zapewne zapisze się w pamięci wielu z nas. Po oświadczeniu prezydentów Polski i Węgier, reporter TVN24 Mateusz Półchłopek krzyczał do polskiego prezydenta „czy nie przeszkadza mu już zażyłość premiera Węgier Viktora Orbana z Władimirem Putinem”. W reakcji Nawrocki, który już wychodził, wrócił się i zwrócił do reportera. – O co pan chce spytać? Pan nie słuchał konferencji prasowej? Pan nie słuchał, co ja myślę o Władimirze Putinie, panie redaktorze? Robiliście materiały, że mnie ściga Putin? – zapytał prezydent. – Pan redaktor się ogarnie i słucha, co mówi prezydent Polski. Mówię do pana, panie redaktorze, Władimir Putin to zbrodniarz. Rozumie pan redaktor? Do widzenia – dodał.
Nie trzeba było długo czekać, bo już we wtorek rano przyszła odpowiedź. Do jednego z programów TVN, zaproszony został polityk Koalicji Obywatelskiej, który opowiedział sensacyjną historię. Nieprawdziwą, co udowodnię za chwilę.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
