Osady zwane redukcjami wyrażają ideę zmniejszenia, zredukowania ucisku feudalnego przez łączenie Indian w społeczność chrześcijańską. Osady te były nie tylko w Paragwaju, gdzie powstały najpierw, lecz rozprzestrzeniły się na obszarach Boliwii, Urugwaju i północnej Argentyny, które były koloniami hiszpańskimi, a także w portugalskiej Brazylii.
Obecnie przez trzy lata obchodzony jest przez Jezuitów paragwajskich jubileusz 400-lecia istnienia Prowincji Paragwajskiej Towarzystwa Jezusowego, powstałej w 1607 r. Ponadto w ubiegłym roku Jezuici obchodzili 80. rocznicę powrotu do Paragwaju (1927). Jan Paweł II był w Paragwaju w 1987 r. i kanonizował trzech jezuitów paragwajskich, w tym Roque Gonzáleza, pierwszego Paragwajczyka, syna Indianki z plemienia Guarani i Hiszpana.
W 2009 r. odbędzie się uroczystość 400-lecia fundacji pierwszej „redukcji” jezuickiej San Ignacio Guasú (1609), inaugurującej liczne późniejsze fundacje „redukcji” indiańskich, które były jednocześnie osadami misyjnymi.
„Redukcje” paragwajskie stanowiły niezależne państewka, w których władzę świecką i duchowną sprawowali zakonnicy. Oprócz działalności chrystianizacyjnej prowadzili oni niezwykle ważną działalność cywilizacyjną - uczyli posługiwania się narzędziami żelaznymi, takimi jak: siekiera, lemiesz, harpuny i haczyki do połowu ryb. Z czasem nauczyli budowy domów i wytwarzania różnych sprzętów, jak np. meble czy wielkie łodzie. Prowadzili działalność oświatową, zakładali szkoły; nauczyli druku i wydawali np. Biblię w języku indiańskim.
Jezuici starali się zachować zwyczaje indiańskie, o ile nie kolidowały one z chrześcijaństwem. Działalność kulturotwórcza Jezuitów obejmowała również takie dziedziny, jak muzyka, śpiew, taniec. Prymitywne osady złożone z szałasów przekształciły się z czasem w miasta budowane z kamienia, gdzie w centrum był kościół i rynek.
„Redukcje” stały się państwami w państwie, co prowokowało intrygi polityczne ze strony władz świeckich. W 1767 r. Jezuici zostali usunięci z Paragwaju, a w drugiej połowie XVIII wieku również z innych terenów. W 1773 r. zakon został zniesiony (a odnowiony w 1814 r.).
Niestety „redukcje” trwale zaprzestały działalności. Osady zostały porzucone przez Indian, popadły w ruinę i porosły dżunglą. Stały się ciekawostką turystyczną jako „umarłe miasta”.
Opowiadanie o uzdrowieniu niewidomego od urodzenia odzwierciedla przekonanie, że każde cierpienie i choroba stanowią karę za grzech. Wybrzmiewa to również w pytaniu uczniów Jezusa, które do Niego skierowali: „Rabbi, kto zgrzeszył, że się urodził niewidomy – on czy jego rodzice?”. Skoro jest kalectwo, musi być ktoś, kto jest tego winny, na skutek popełnionego grzechu. W ten sposób dociekania nad przyczynami cierpienia i niepełnosprawności zamieniają się w oskarżenia pod adresem cierpiących lub ich bliskich. Bólu, jaki z tego wynika, mocno doświadczył starotestamentowy Hiob. Przecież Elifaz, Bildad i Sofar przybyli do Niego jako przyjaciele, ale rychło przeobrazili się w surowych oskarżycieli. Takie podejście znalazło też wyraz w pytaniu zadanym Jezusowi przez Jego uczniów. Co więcej, ono wciąż odżywa w zetknięciu się z ludźmi, którzy cierpią i są niepełnosprawni. Widząc ich albo spotykając się z nimi, ulegamy tej samej pokusie, co przyjaciele Hioba i uczniowie Jezusa. Wynika ona z założenia, że każdy, kto cierpi, cierpi za grzechy swoje albo innych ludzi.
IV Niedziela Wielkiego Postu, zwana Niedzielą Laetare, przerywa pokutny charakter tego okresu subtelnym znakiem radości. W liturgii pojawia się wówczas rzadko używany kolor różowy, a sama niedziela przypomina o celu wielkopostnej drogi - świętowaniu zmartwychwstania Chrystusa. O teologicznym sensie tej tradycji, jej historii oraz o znakach, które pojawiają się w liturgii tego dnia, opowiada liturgista Dawid Makowski, koordynujący projekt „Z pasji do liturgii”.
IV Niedziela Wielkiego Postu jest jedną z najbardziej charakterystycznych niedziel roku liturgicznego. To właśnie wtedy w liturgii pojawia się rzadki kolor różowy, a sama niedziela nosi nazwę Laetare.
„Przemoc nigdy nie będzie mogła doprowadzić do sprawiedliwości, stabilności i pokoju, których oczekują narody” - zaapelował Leon XIV w pozdrowieniach po modlitwie Anioł Pański. Wezwał do zawieszenia broni i podjęcia dialogu. Ze szczególnym apelem zwrócił się w sprawie Libanu, gdzie sytuacja w wyniku prowadzonym walk jest „powodem do wielkiego niepokoju”.
Podczas pozdrowień po modlitwie Anioł Pański, Papież wskazał, że od dwóch tygodni na Bliskim Wschodzie trwa „przerażająca przemoc wojny” w wyniku której „tysiące niewinnych osób zostało zabitych, a mnóstwo innych zostało zmuszonych do opuszczenia swoich domów”. Ojciec Święty zapewnił o swej duchowej bliskości z tymi, którzy stracili swoich bliskich wskutek uderzeń wymierzonych w szkoły, szpitale oraz zamieszkałe obszary.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
