Pobożny, trzeźwo patrzący na Kościół, ortodoksyjny, a przy tym wielki optymista - tak zmarłego kard. Lustigera charakteryzuje kard. Józef Glemp, prymas Polski
Prymas Polski dobrze znał byłego arcybiskupa Paryża. Ich losy często splatały się ze sobą. W tym samym roku - 1979 - zostali biskupami. Kard. Glemp w Olsztynie, a kard. Lustiger w Orleanie. Dwa lata później awansowali na stolice arcybiskupie w Warszawie i Paryżu. Godność kardynalską otrzymali w jednym dniu - 2 lutego 1983 r. - Dzięki temu w kardynalskiej precedencji ustawieni byliśmy jeden za drugim, co powodowało, że na celebrach czy sesjach synodalnych siedziałem zawsze obok kard. Lustigera - opowiada specjalnie dla „Niedzieli” Prymas Polski.
Obaj kardynałowie często spotykali się z okazji różnych uroczystości kościelnych w Rzymie, a także odwiedzali się wzajemnie w Paryżu i Warszawie. - Zmarły kardynał często przyjeżdżał do stolicy Polski. Fascynowała go postać sługi Bożego ks. Jerzego Popiełuszki. Wielokrotnie był na Żoliborzu, modlił się przy jego grobie. Odwiedzał też nasze Warszawskie Metropolitalne Seminarium Duchowne, gdzie spotykał się z klerykami - opowiada kard. Glemp.
Kiedy w 2005 r. kard. Lustiger ustępował z funkcji arcybiskupa Paryża, określił siebie jako „kardynała, Żyda, syna emigranta”. Urodzony w 1926 r. w Paryżu, w rodzinie pochodzących z Będzina polskich Żydów, Lustiger mieszkał w czasie wojny w Orleanie. I tam właśnie w Wielki Piątek 1940 r. doznał nawrócenia. - Przyjął chrzest. Przyjął Chrystusa jako Mesjasza i to ukształtowało jego intelekt i osobowość. Widzę w tym duże podobieństwo do Edyty Stein, czyli św. Teresy Benedykty od Krzyża - mówi kard. Glemp.
Prymas Polski podkreśla, że kard. Lustiger bardzo cenił Polaków i Polskę. Za jego czasów duszpasterstwo polonijne w Paryżu bardzo się rozwinęło. - Cieszył się obecnością Polaków, ich żywą wiarą. Bardzo dbał o to, żeby katolicyzm we Francji mógł się przy Polakach zachować i rozwijać - opowiada kard. Glemp.
Ostatni raz obaj hierarchowie spotkali się podczas wizyty Benedykta XVI w Oświęcimiu. Kard. Lustiger był już wtedy bardzo słaby, schorowany. Ale nie opuszczał go optymizm. - Ten optymizm wynikał z jego głębokiej wiary - konkluduje kard. Józef Glemp.
Publikujemy oświadczenie rzecznika Archidiecezji Krakowskiej w sprawie pojawiających się w przestrzeni internetowej fałszywych nagrań, wykorzystujących wizerunek Metropolity Krakowskiego.
Archidiecezja Krakowska informuje, że nagrania jakichkolwiek reklam z udziałem Księdza Kardynała Grzegorza Rysia, szczególnie promujące suplementy diety, lekarstwa i fundusze inwestycyjne, pojawiające się w przestrzeni internetowej to tzw. deepfake, czyli materiały fałszywe. Ksiądz Kardynał nigdy nie brał udziału w reklamach, a wykorzystanie wizerunku Metropolity Krakowskiego narusza Jego dobra osobiste. Ostrzegamy wszystkich przed manipulacją, dezinformacją i oszustwem.
John Bridges, "Uzdrowienie teściowej Piotra"/pl.wikipedia.org
Opowiadanie o powołaniu Samuela zaczyna się od zdania o rzadkim słowie Pana. To czas, w którym objawienie jakby przygasa. Widzenia nie są częste. Akcja toczy się w Szilo, w przybytku, gdzie znajduje się Arka. Samuel śpi blisko miejsca świętego, a obok stoi lampa Boża, jeszcze nie zgasła. Ten szczegół niesie nadzieję. Obecność Pana trwa mimo zmęczenia i zamętu. Heli jest stary, jego oczy przygasają.
Wstęp listu brzmi jak wyznanie wiary człowieka stojącego na progu próby. Paweł nazywa siebie apostołem «z woli Bożej» i od razu wskazuje na «obietnicę życia w Chrystusie Jezusie». To życie zaczyna się już teraz i przenika czas więzienia. Pozdrowienie «łaska, miłosierdzie, pokój» nie jest jedynie formułą grzeczności. Łaska (charis) mówi o darze, miłosierdzie o sercu Boga, pokój (eirēnē) o pełni. Paweł dziękuje Bogu, «któremu służy jak przodkowie», z czystym sumieniem (syneidēsis). Wiara chrześcijańska wyrasta z modlitwy Izraela i idzie dalej. Wspomnienie Tymoteusza wraca «we dnie i w nocy». Apostoł pamięta jego łzy i pragnie spotkania. Relacja ucznia i ojca w wierze ma poziomy odpowiedzialności i czułości. Tradycja Kościoła pamięta Tymoteusza jako pasterza Efezu. List brzmi jak przekaz pochodni w czasie apostolskich kajdan. Najważniejsze pada w zdaniu o «szczerej wierze» (anupokritos pistis), która mieszkała najpierw w babce Lois i w matce Eunice. Ewangelia przechodzi przez dom i przez pamięć rodzin. Paweł widzi w Tymoteuszu owoc takiego przekazu. Następnie przypomina o «charyzmacie Bożym» (charisma), otrzymanym przez włożenie rąk. Ten gest oznacza modlitwę Kościoła i powierzenie służby, która ma strzec i karmić wspólnotę. Czasownik «rozpalić na nowo» (anazōpyrein) mówi o ogniu, który wymaga troski, ciszy i wierności. Bóg nie daje ducha lęku (deilia). Daje «moc, miłość i trzeźwe myślenie» (dynamis, agapē, sōphronismos). Z takiego daru rodzi się wolność od wstydu wobec «świadectwa» (martyrion) i wobec więzów apostoła. Wierność Chrystusowi ma cenę, a jej fundamentem pozostaje moc Boga.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
_1766416222.jpg)
