W 1198 r. papież Innocenty III zatwierdził regułę Zakonu Ducha Świętego, który miał gałąź męską i żeńską. Z czasem bracia i siostry Zakonu Ducha Świętego rozprzestrzenili się na inne kraje, służąc chorym, ubogim i porzuconym dzieciom w zakładanych przez siebie szpitalach. Do Polski zakonnicy Ducha Świętego przybyli w 1220 r. Sprowadził ich biskup krakowski Iwo Odrowąż. Założyli szpitale w Prądniku k. Krakowa, w Kaliszu, Sandomierzu i Sławkowie. W 1741 r. prowincja polska została wyjęta spod władzy generała rzymskiego, a linia żeńska otrzymała w Polsce autonomię, przyjmując nazwę Siostry Kanoniczki Ducha Świętego de Saxia. Siostry rozpoczęły wówczas samodzielną działalność charytatywną, służąc chorym, ubogim, wychowując dzieci. W 1763 r. założyły szpital we Lwowie. W szpitalu tym pracowała służebnica Boża s. Tekla Raczyńska. W 1850 r. Duchaczki otworzyły w Krakowie szkołę oraz internat dla ubogich dziewcząt. Siostry zakładały domy dla ubogich dziewcząt, prowadziły szkoły i ochronki. W czasie II wojny światowej pomagały uchodźcom, Żydom, żołnierzom podziemia, ratowały ludzi przed wywózkami na roboty do Niemiec. Dla wojska polskiego uruchomiły kuchnie, punkty sanitarne i noclegowe. W Pacanowie siostry urządziły szpital polowy. W latach 60. XX wieku Zgromadzenie utraciło szkoły, przedszkola, internaty. W latach 1957-86 przebywała w krakowskim klasztorze służebnica Boża s. Emanuela Kalb, której proces kanonizacyjny rozpoczął się 20 września 2001 r. w Krakowie. W 1979 r. Zgromadzenie podjęło pracę misyjną w Burundi w Afryce. Od 1980 r. siostry pracują w Rzymie, a od 1997 r. - w rzymskiej Poliklinice Umberto I.
Obecnie Duchaczki mają domy formacyjne: postulat w Krakowie - ul. Szpitalna 8/13, tel. (0-12) 422-54-59) - nowicjat w Leżajsku - ul. Mickiewicza 129, 37-300 Leżajsk, tel. (0-195) 42-06-75). W świecie są 202 duchaczki, z których 191 pracuje w Polsce. Ze Zgromadzenia wywodzą się dwie służebnice Boże: s. Nimfa Suchońska, s. Tekla Raczyńska.