Diecezja kielecka: parafie szykują się do Nocy Świętych
Centralna uroczystość w kościele w Kielcach-Dąbrowie oraz w wielu parafiach diecezji, z czuwaniem przy relikwiach, z procesjami na cmentarze i rozważaniem życia świętych i błogosławionych – tak zapowiada się Noc Świętych w diecezji, zaplanowana na ostatni dzień października.
Nabożeństwu w kościele pw. NMP Matki Kościoła w Kielcach-Dąbrowie będzie przewodniczył biskup kielecki Jan Piotrowski. W trakcie czuwania młodzież z duszpasterstwa młodzieży przybliży sylwetki kandydatki na ołtarze Pauliny Marii Jaricot oraz Karola de Faucauld.
We wszystkich parafiach w to duszpasterskie wydarzenie angażują się wspólnoty parafialne, schole, ministranci i zgromadzenia zakonne. Noc Świętych to alternatywa dla Halloween, a zrazem przypomnienie, że każdy jest powołany do świętości.
Ponadto organizację Nocy Świętych zadeklarowały na ten moment parafie w: Bielinach, Małogoszczu, Miechowie, Piekoszowie, Sędziszowie (tam wspólnie organizują dwie parafie w kościele św. Brata Alberta o godz. 16.30), w Skale, Słomnikach, Stopnicy. Zwykle czuwanie rozpoczyna się o godz. 19. Noc Świętych odbędzie się także w kieleckich parafiach, m.in. Chrystusa Króla, bł. J. Matulewicza, a w Kielcach – Białogonie zaplanowano Niedzielę ze Świętymi o godz. 10.
W diecezji kieleckiej w jedynej parafii pw. Wszystkich Świętych znajdują się relikwie kilkudziesięciu świętych i błogosławionych, gdzie także odbierają oni cześć w Noc Świętych. Rokrocznie z udziałem młodzieży czuwanie przy relikwiach organizuje także parafia br. Alberta w Busku-Zdroju oraz parafia w Skalbmierzu.
Wy nie jesteście żadną przyszłością Kościoła! Wy jesteście teraźniejszością Kościoła! Bo to nie chodzi o to, że będziecie tworzyć Kościół jutro, ale o to, że tworzycie go dzisiaj. To spotkanie nie było po to, żebyście za 20 lat przejęli Kościół, jak ja się już zestarzeję, tylko po to, żebyście dzisiaj razem z nami ten Kościół robili – mówił do młodych abp Grzegorz Ryś podczas ósmej już nocy świętych w archikatedrze. Tradycyjnie, jak to na spotkaniach młodzieży, obsiedli oni ołtarz, przy którym stał Najświętszy Sakrament i relikwiarze świętych. Metropolita Łódzki podzielił się także swoim doświadczeniem spotkania z wolontariuszami szpitala onkologicznego w Tomaszowie Mazowieckim i zachęcił młodych, aby w swoim życiu znaleźli chwilę na wolontariat wśród ludzi chorych, bo to jest dobra droga do tego, by zdobywać świętość w swojej codzienności.
Oświadczenie rzecznika prasowego Warszawskiej Prowincji Zakonu Braci Kapucynów dotyczące bezprawnego wykorzystywania wizerunków br. Andrzeja Derdziuka.
Warszawska Prowincja Zakonu Braci Mniejszych Kapucynów informuje, że wszelkie materiały audiowizualne, w szczególności nagrania reklamowe pojawiające się w przestrzeni internetowej, w których rzekomo występuje br. Andrzej Derdziuk i które promują suplementy diety, lekarstwa lub inne produkty o charakterze komercyjnym, są materiałami fałszywymi.
Opowiadanie stoi na progu nowej epoki. Dawid wraca do Siklag, a z pola bitwy przychodzi posłaniec z rozdartą szatą i ziemią na głowie. Tak Biblia opisuje człowieka dotkniętego śmiercią. Przynosi znaki władzy: koronę i naramiennik Saula. Znaki królewskie zmieniają właściciela, a Dawid nie traktuje ich jak łupu. Rozdziera szaty, płacze i pości aż do wieczora. Żałoba obejmuje Saula, Jonatana i poległych Izraela. Potem rozbrzmiewa pieśń żałobna (qînâ). Otwiera ją wołanie o „ozdobie Izraela” zabitej na wyżynach. Hebrańskie (haṣṣəḇî) niesie sens splendoru, czegoś drogiego i kruchego. Refren „Jakże polegli mocarze” oddaje hebrajskie (’êk nāpelû gibbōrîm) i spina pamięć całego narodu. Dawid nie pozwala, aby wieść stała się pieśnią triumfu w miastach Filistynów. W pochwałach dla Saula i Jonatana nie ma pochlebstwa. Jest uznanie prawdy: byli złączeni w życiu i w śmierci, szybsi niż orły i mocniejsi niż lwy. Słowo „mocarze” (gibbōrîm) obejmuje tu odwagę i odpowiedzialność za lud. Dawid pamięta także dobro, które Izrael otrzymał za Saula, szczególnie bezpieczeństwo i dostatek. W końcu głos staje się osobisty. Dawid opłakuje Jonatana jak brata i mówi o miłości „przedziwnej”. Ta przyjaźń wyrasta z przymierza i wierności. Tekst ukazuje królewskość Dawida zanim otrzyma tron. Objawia się w panowaniu nad odwetem i w czci dla pomazańca Pana, także podczas jego prześladowania. Dawid nie buduje swojej przyszłości na upokorzeniu poprzednika. Wypowiedziany żal oczyszcza przestrzeń władzy i uczy, że królowanie zaczyna się od słuchania Boga, a nie od gromadzenia łupów.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
_1766416222.jpg)
