To prawdziwe wydarzenie na rynku wydawniczym. Do księgarń trafiła pierwsza Encyklopedia kina przygotowana przez polskich autorów. 1072 strony, 5100 haseł osobowych i rzeczowych, wśród nich
zaś blisko 2000 sylwetek reżyserów, blisko 2000 sylwetek aktorów, 650 sylwetek innych twórców kina, opisy prawie 500 kierunków, zjawisk i pojęć filmowych oraz 62 kinematografii narodowych,
2300 barwnych ilustracji i tabel, podających m.in. wykazy najważniejszych nagród filmowych, 20 omówionych festiwali - to tylko niektóre dane polskiej Encyklopedii kina. Wydawcą tego niewątpliwie
dużego przedsięwzięcia jest krakowska oficyna „Biały Kruk”.
Od razu trzeba też dodać, że jest to pierwsze tak fundamentalne opracowanie na naszym rynku i jedno z nielicznych na świecie. Pracował nad nim zespół 48 autorów, czołowych krytyków
i filmoznawców z ośrodków uniwersyteckich, pod redakcją prof. Tadeusza Lubelskiego. Prace trwały trzy lata, a rezultat jest doprawdy imponujący, ponieważ - jak twierdzą
znawcy tematu - w całej literaturze światowej nie przedstawiono do tej pory podobnie zrównoważonego wyboru dokonań kina światowego przy naturalnym w tym przypadku wyeksponowaniu
dorobku polskiego. Można podkreślić, że tego typu encyklopedie wydawane w Stanach Zjednoczonych czy w Europie Zachodniej skupiają się na osiągnięciach własnej kinematografii. W tej
encyklopedii znalazło się należyte miejsce dla polskiego kina. Co więcej, encyklopedia ukazuje kino światowe z naszej, polskiej perspektywy, a także - kino nasze na tle osiągnięć
świata. Jeszcze do niedawna taki punkt widzenia wydawał się trudny do wyobrażenia, gdyż polskie kino było tylko zjawiskiem o lokalnym, marginesowym znaczeniu.
Należy dodać, że encyklopedia ta jest nadzwyczaj aktualna, zawiera bowiem informacje o wydarzeniach dosłownie z ostatnich tygodni, jak np. Festiwal Filmowy w Gdyni.
Będzie pomocna zarówno znawcom tematu, uczniom, studentom, jak i masowym odbiorcom. Za kilkanaście miesięcy wydawnictwo zapowiada drugi tom - Encyklopedię filmów świata.
„Encyklopedia kina”, Wydawnictwo „Biały Kruk”, Kraków 2003, ul. Szwedzka 38, 30-324 Kraków, tel. (0-12) 260-32-40.
Paweł dowodzi niezależności swojej Ewangelii biografią, i jest to biografia zeznana jak przed sądem: „słyszeliście przecież o moim postępowaniu ongiś, gdy jeszcze wyznawałem judaizm, jak z niezwykłą gorliwością zwalczałem Kościół Boży i usiłowałem go zniszczyć”. Apostoł niczego nie retuszuje. Jego przeszłość prześladowcy jest częścią argumentu. Nikt nie mógł go nauczyć Ewangelii, bo nie przebywał wśród uczniów. Był po przeciwnej stronie. „Prześcigałem w żarliwości o judaizm wielu rówieśników”. Gorliwość Pawła była gorliwością zelotyczną, wzorowaną na Pinchasie i Eliaszu, gotową do przemocy w obronie Prawa. Przełom opisuje językiem powołań prorockich: „gdy jednak spodobało się Temu, który wybrał mnie jeszcze w łonie matki mojej i powołał łaską swoją, aby objawić Syna swego we mnie”. To niemal dosłowne echo Jeremiasza (Jr 1,5) i Sługi Pańskiego (Iz 49,1). Paweł opisuje nawrócenie jako powołanie w obrębie tej samej historii Boga z Izraelem. Ten, który posyłał proroków, posłał i jego, „abym Ewangelię o Nim głosił poganom”. Znamienna jest dyskrecja: „objawić Syna swego we mnie”. Wydarzenie damasceńskie, które Łukasz opowie trzykrotnie z narracyjnym rozmachem, sam Paweł wspomina półzdaniem. Chronologia, którą podaje, ma wartość dowodową. Nie radził się „ciała i krwi”, poszedł do Arabii, wrócił do Damaszku, dopiero po trzech latach udał się do Jerozolimy „zapoznać się z Kefasem” i pozostał u niego piętnaście dni, nie widując innych apostołów oprócz Jakuba. Grecki czasownik historēsai, zapoznać się, znaczy tyle co odwiedzić w celu poznania. Z tej wizyty nie da się wyprowadzić zależności doktrynalnej. A jednak Paweł nie buduje Ewangelii przeciwko Jerozolimie. Przyszedł do Kefasa, bo komunia z Piotrem należy do prawdy jego posłannictwa. Niezależność objawienia i więź z Kościołem apostolskim nie kłócą się u niego ani przez chwilę. Finał jest doksologią cudzej wdzięczności. Kościoły Judei, znające go tylko ze słyszenia, „wielbiły Boga z mojego powodu”. Prześladowca głosi wiarę, którą chciał zniszczyć. Taka odmiana ma tylko jedno wytłumaczenie, i właśnie ono jest treścią uwielbienia.
Tygodnik Katolicki „Niedziela” świętuje 100 lat istnienia. Centralnym punktem obchodów była dziękczynna Eucharystia na Jasnej Górze. Prezentujemy homilię, w której przedstawiciel Ojca Świętego w Polsce przypomniał o misji i wyzwaniach stojących przed mediami katolickimi.
1. Drodzy Bracia i Siostry, z głęboką wdzięcznością gromadzimy się na sprawowanie Eucharystii, tutaj, w Sanktuarium na Jasnej Górze. Eucharystia jest bowiem najdoskonalszym dziękczynieniem, poprzez które Kościół wielbi Boga za wszystkie Jego dobrodziejstwa. Podczas tej Mszy Świętej w sposób szczególny składamy dziękczynienie za stulecie katolickiego tygodnika „Niedziela”. To nasze dziękczynienie przeżywamy u stóp Królowej Polski oraz w święto świętego Stanisława Kostki, obchodzone w tym roku szczególnie, bo wspominamy trzechsetną rocznicę jego kanonizacji.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
