Pan Jezus mówi do swoich uczniów

jak do dzieci: "Nie zostawię was sierotami: Przyjdę do was!". Tak chciałby móc powiedzieć niejeden ojciec, niejedna matka w chwili przejścia do życia wiecznego. I w jakimś znaczeniu to się spełnia. Ale w całej prawdzie tak mógł mówić tyko Pan Jezus przed swoją śmiercią, po której nastąpiło Zmar-twychwstanie. Wieść o tym, jakże niezwykłym wydarzeniu rozszerza się. Nie ma radia ani telewizji, ale tym skuteczniej - z ust do ust, z serca do serca - leci jak ptak ta radosna wiadomość o zdarzeniu tak trudnym do uwierzenia, że Pan Jezus prawdziwie zmartwychwstał. Pamiętający i miłujący Chrystusa przeżywają głęboką radość i nadzieję, że tak jak Pan Jezus nie zakończył swojego życia, chociaż umarł na krzyżu, tak i wierzący w Niego po śmierci doczesnej rozpoczyna życie wieczne. Przyjmując tę prawdę -
po ludzku mówiąc, nie do przyjęcia - potwierdzają swoją wiarę chrztem świętym i zaczynają żyć jakby w nowy sposób już tu, na ziemi. Przeszłość człowieka, obciążona grzechem, przestaje istnieć, ważna jest tylko łaska, którą obdarza Chrystus. A Ewangelia dzisiejsza? ... To fragment Jezusowej pożegnalnej mowy, której głównym motywem jest miłość Boża nam darowana, która powinna w szczególny sposób zajaśnieć w tej miłości, jaką my sobie wzajemnie świadczymy.
W czytaniu z Dziejów Apostolskich mamy ukazane konkretne dążenie, aby powstająca w Samarii nowa gmina chrześcijańska była w ścisłym kontakcie, więcej - w jedności z pierwotną gminą, która po Zesłaniu Ducha Świętego powstała w Jerozolimie. To jest misja powszechności, czyli katolickości naszego Kościoła. Katholikos w języku greckim oznacza obejmujący całość, więc: powszechny. Duch Święty, który jest nam dany indywidualnie, osobowo, nie pobudza do działania indywidualnego, tym bardziej sekciar-skiego, lecz jest Darem Pana, który poprzez wkładanie rąk apostołów, a potem ich następców - biskupów, jest Bożą Mocą jednoczącą.
Ta cecha wspólnotowości, jedności i wzajemnej uczynnej miłości jest znakiem i owocem działania Ducha Świętego. To nie jest miłość wyidealizowana, lecz konkretyzuje się w uczynnej miłości i pomocy ubogim, cierpiącym, w obronie prześladowanych, w wykluczeniu przemocy, w dążeniu do jedności i pokoju.
A potrzeba tej jedności jest ciągle aktualna, także dziś. Po dwóch tysiącach lat chrześcijaństwu nadal tej jedności brakuje. Ileż jest tych smutnych podziałów! Dlatego tak mocno i serdecznie Ojciec Święty Jan Paweł II o tę jedność zabiega - zarówno swoją modli-twą, nauczaniem, jak i podróżami apostolskimi. Przy tym większość mieszkańców ziemi cierpi nędzę, często głód, gdy mała cząstka - niewielki procent nie tylko żyje, ale grzęźnie w luksusie. Dziś jeszcze bardziej niż w czasach apostolskich świat potrzebuje Ducha Świętego, ażeby ciągłe walki i wojny, nienawiść i niesprawiedliwość pokonywać bronią Jezusowego pokoju, miłości i sprawiedliwości.
Piotr i Jan przybyli do Samarii, ażeby nawróceni przez wiarę i chrzest dostąpili - jak mówimy - wylania Ducha Świętego. Nie trzeba być aż Matką Teresą z Kalkuty, ale ona jest przykładem, że taka wielka, uczynna i bardzo konkretna miłość bliźniego jest na co dzień możliwa.