Wkraczając w nowy rok, prosimy Maryję, by nam błogosławiła, by ofiarowała nam Jezusa, nasze pełne Błogosławieństwo, w którym Ojciec pobłogosławił raz na zawsze historię, sprawiając, że stała się historią zbawienia. Światło i nadzieję na to zadanie czerpiemy z Chrystusa. Dziecina narodzona w Betlejem jest Słowem przedwiecznym Ojca, które stało się ciałem dla naszego zbawienia, jest "Bogiem z nami", który niesie z sobą tajemnicę prawdziwego pokoju. On jest Księciem Pokoju.

Jan Paweł II

(Z homilii podczas Mszy św. noworocznej - 1 stycznia 2002 r.)

Jan Paweł II do Polaków

Wśród ok. czterech tysięcy pielgrzymów biorących udział w pierwszej w tym roku audiencji generalnej, która odbyła się w Auli Pawła VI, byli Polacy z kraju i emigracji. Z Łodzi do Watykanu przybyła grupa pielgrzymów z Kurii Arcybiskupiej, z Chicago - grupa modlitewna i teatralna "Wieczernik" oraz pielgrzymi indywidualni. Odśpiewali oni Papieżowi kolędę Przybieżeli do Betlejem.
"Witam pielgrzymów z Polski i Polonię. Wszystkim życzę radości Bożego Narodzenia i szczęśliwego nowego roku. Szczęść Boże!" - powiedział Ojciec Święty.

Audiencja generalna 2 stycznia 2002 r.

"Anioł Pański" z Papieżem

30 grudnia 2001 r. w rozważaniach przed modlitwą Anioł Pański Ojciec Święty mówił o znaczeniu i roli rodziny. Objął myślą wszystkie rodziny świata i złożył im życzenia na nowy, 2002 r. Oto pełny tekst papieskiego przemówienia:
"Od groty betlejemskiej, gdzie w Świętą Noc narodził się Zbawiciel, kierujemy wzrok ku skromnemu domowi w Nazarecie, ażeby kontemplować Świętą Rodzinę Jezusa, Maryi i Józefa, której uroczystość obchodzimy dzisiaj w radosnej i rodzinnej atmosferze Bożego Narodzenia.
Odkupiciel świata wybrał rodzinę na miejsce swych narodzin i swego dorastania, uświęcając w ten sposób tę podstawową dla każdego społeczeństwa instytucję. Okres spędzony w Nazarecie, najdłuższy w Jego życiu, pozostaje otoczony wielką tajemnicą, a Ewangeliści przekazali nam niewiele wiadomości na ten temat. Jeżeli jednak pragniemy zrozumieć dogłębnie życie i posłannictwo Jezusa, musimy zbliżyć się do tajemnicy Świętej Rodziny z Nazaretu, by obserwować i słuchać. Dzisiejsza liturgia stwarza nam ku temu opatrznościową okazję.
Skromne domostwo w Nazarecie jest dla wszystkich wierzących, a szczególnie dla chrześcijańskich rodzin, prawdziwą szkołą Ewangelii. Podziwiamy tu realizację Bożego planu uczynienia z rodziny głębokiej wspólnoty życia i miłości; tu uczymy się, że każda chrześcijańska rodzina wezwana jest do tego, ażeby być ´Kościołem domowym´, gdzie błyszczeć muszą cnoty ewangeliczne. Skupienie i modlitwa, wzajemne zrozumienie i szacunek, osobista dyscyplina i wspólnotowa asceza, duch poświęcenia, praca i solidarność - to rysy, które sprawiają, że Rodzina z Nazaretu jest wzorem wszystkich naszych ognisk domowych.
Wartości te uwypukliłem w adhortacji apostolskiej Familiaris consortio, której dwudziestolecie przypada w mijającym roku. Przyszłość ludzkości zależy od rodziny, którą w dzisiejszych czasach bardziej niż jakąkolwiek inną instytucję dotykają głębokie i gwałtowne przemiany kulturowe i społeczne. Kościół jednak nigdy nie zaprzestał ´ofiarowania pomocy tym, którzy znając wartości małżeństwa i rodziny, starają się pozostać im wierni; tym, którzy w niepewności i niepokoju poszukują prawdy; i tym, którzy niesłusznie napotykają na przeszkody w realizowaniu własnej wizji rodziny´ (Familiaris consortio, 1). Poczuwa się on do swej odpowiedzialności i dzisiaj również ´pragnie służyć każdemu człowiekowi, zatroskanemu o losy małżeństwa i rodziny´ (tamże).
Ażeby móc wypełnić to swoje naglące posłannictwo, Kościół liczy w sposób szczególny na świadectwo i wkład rodzin chrześcijańskich. Owszem, w obliczu zagrożeń i trudności, jakie przeżywa instytucja rodziny, wzywa do dodatkowej odwagi duchowej i apostolskiej, świadomy, że rodziny wezwane są do tego, ażeby być ´znakiem jedności´ i dawać świadectwo ´o Królestwie i pokoju Chrystusowym, do którego zdąża cały świat´ (tamże, 48).
Niechaj Jezus, Maryja i Józef błogosławią wszystkim rodzinom świata i bronią je, ażeby panowały w nich pogoda i radość, sprawiedliwość i pokój, które rodzący się Chrystus przyniósł w darze ludzkości".

Jan Paweł II przyjął Premiera RP

Słowami: "No to spotykamy się w nowym roku" - powitał premiera RP Leszka Millera Jan Paweł II, przyjmując go 3 stycznia br. na audiencji prywatnej. "Czuję się zaszczycony, jest to moja pierwsza wizyta w tym roku" - odpowiedział szef rządu polskiego.
Jako serdeczną określił rozmowę Jana Pawła II z Premierem RP rzecznik prasowy Stolicy Apostolskiej Joaquin Navarro-Valls w krótkim oświadczeniu wydanym po spotkaniu.
Oto pełny tekst tego komunikatu:
"Dziś rano Ojciec Święty przyjął na audiencji premiera Rzeczypospolitej Polskiej pana Leszka Millera, któremu towarzyszyła jego rodzina i członkowie delegacji. Następnie premier został przyjęty przez kardynała Angelo Sodano, sekretarza stanu. W toku serdecznych rozmów poruszono stosunki między Stolicą Apostolską a Polską w świetle wielkiej tradycji religijnej tego kraju. Omawiano ponadto problemy integracji europejskiej i sytuacji międzynarodowej".
Z upoważnienia prezydenta i we własnym imieniu poprosiłem Papieża o rychły przyjazd do kraju - powiedział premier Leszek Miller na konferencji prasowej 3 stycznia w Watykanie. Dodał, że "władze Rzeczypospolitej poczytywałyby sobie za zaszczyt, gdyby Papież odwiedził Polskę jak najszybciej".

Uroczyste "Te Deum" za 2001 rok

"Proszę Boga o siłę, by kontynuować, jak długo On zechce, wierną służbę Kościołowi w
Rzymie i całemu światu" - powiedział Papież w czasie uroczystych Nieszporów na zakończenie 2001 r. Nabożeństwo, które wyjątkowo odbyło się w Bazylice św. Piotra, rozpoczęło odśpiewanie dziękczynnego Te Deum. Homilię Jan Paweł II rozpoczął od pytania, jakie Apostołowie postawili Chrystusowi: "Panie, czy już czas?" (por. Dz 1, 6). "Ileż to razy człowiek zadaje sobie to pytanie, zwłaszcza w dramatycznych chwilach dziejów! Żywe jest w nim pragnienie poznania sensu i dynamiki wydarzeń indywidualnych i wspólnotowych, jakie go spotykają. Chciałby wiedzieć ´zawczasu´, co zdarzy się ´potem´, ażeby nie być zaskoczonym. Również Apostołowie okazali się podatni na to pragnienie. Jezus jednak nigdy nie zaspokoił tej ciekawości. Kiedy zadano Mu to pytanie, odpowiedział, że tylko Ojciec Niebieski zna i wyznacza czas i chwile (por. Dz 1, 7)". Papież nawiązał do hymnu Te Deum i podkreślił, że jest on wyrazem naszej głębokiej wdzięczności Bogu za dobro, jakim w ciągu minionych dwunastu miesięcy nas obdarzył. Przypomniał wydarzenia dotyczące diecezji rzymskiej, w tym odwiedziny 300 stołecznych parafii. "Na koniec roku wszelako mamy obowiązek zdać sobie sprawę także z naszych słabości i z momentów, gdy nie byliśmy w pełni wierni miłości Bożej. Prosimy Pana o przebaczenie za nasze błędy i zaniedbania: Miserere nostri, Domine, miserere nostri. Nie przestawajmy z ufnością zawierzać Pańskiej dobroci. On nie omieszka okazać nam miłosierdzie i pomagać nam kontynuować nasze apostolskie zaangażowanie".

Nowy Rok w Watykanie

"Obchodząc pod macierzyńskim spojrzeniem Maryi dzisiejszy Światowy Dzień Pokoju, zastanawiamy się nad pokojem w klimacie powszechnego zaniepokojenia z powodu dramatycznych wydarzeń, które wstrząsnęły światem". Słowa te wypowiedział Jan Paweł II w kazaniu podczas Mszy św., którą odprawił 1 stycznia br. przed południem w Bazylice Watykańskiej. Podkreślił, że "chociaż po ludzku trudno być może patrzeć w przyszłość z optymizmem, nie możemy ulegać pokusie zniechęcenia. Przeciwnie, musimy działać odważnie na rzecz pokoju, z przekonaniem, że zło nie zwycięży".
Wraz z Ojcem Świętym Mszę św. koncelebrowali kardynałowie: Angelo Sodano - sekretarz stanu, FrancWois Xavier NguyeQn Van ThuaQn - przewodniczący Papieskiej Rady "Iustitia et Pax", abp Jean-Louis Tauran - sekretarz ds. relacji z państwami Sekretariatu Stanu i bp Giampaolo Crepaldi - sekretarz wspomnianej Papieskiej Rady.
Ojciec Święty przypomniał, że tegoroczny Światowy Dzień Pokoju obchodzony jest pod hasłem: Nie ma pokoju bez sprawiedliwości, nie ma sprawiedliwości bez przebaczenia.
"W imię Boga ponawiam mój gorący apel do wszystkich, wierzących i niewierzących, aby dwumian ´sprawiedliwość i przebaczenie´ nadawał zawsze ton stosunkom między osobami, grupami społecznymi i narodami" - stwierdził Ojciec Święty. Zwrócił uwagę, że "apel ten skierowany jest nade wszystko do tych, którzy wierzą w Boga, szczególnie do wyznawców trzech wielkich religii wywodzących się od Abrahama: judaizmu, chrześcijaństwa i islamu, wezwanych, by zawsze stanowczo i zdecydowanie wypowiadać się przeciwko przemocy".
Wezwanie do pojednania i przebaczenia Jan Paweł II ponowił w noworocznych rozważaniach przed modlitwą Anioł Pański.
Po odmówieniu modlitwy maryjnej i udzieleniu zgromadzonym na Placu św. Piotra w Watykanie błogosławieństwa apostolskiego Papież pozdrowił pielgrzymów z całego świata w różnych językach, m.in. po polsku, rosyjsku i arabsku. Specjalne życzenia pomyślności przekazał też krajom Unii Europejskiej, które wraz z nadejściem 2002 r. przeszły na nową, wspólną dla nich walutę - euro, rozpoczynając w ten sposób nowy etap historyczny. "Niech umacniają się w całej Europie sprawiedliwość i solidarność z korzyścią dla całej rodziny ludzkiej!" - życzył Ojciec Święty.