29 czerwca obchodzimy w Kościele uroczystość Świętych Apostołów Piotra i Pawła. Kościół ukazuje w ten dzień dwóch ludzi, największych wśród Apostołów Chrystusa. To dzień upamiętniający także ich męczeńską śmierć.

Święci Piotr i Paweł - postacie, które mają wiele podobnych przeżyć, działań, ale jednocześnie - jak każdy człowiek mają własny, niepowtarzalny i wyłączny sposób postępowania, myślenia, spełnienia swej misji życiowej. Wiele ich łączyło: wspólne powołanie apostolskie, wielkie umiłowanie Chrystusa, żarliwość apostolska, a także, przez pewien czas - praca w Rzymie. Połączyła ich ostatecznie śmierć w tym mieście. Do każdego z nich odezwał się Chrystus po imieniu, każdego z nich osobiście powołał, oderwał od dotychczasowego zajęcia; Piotra od łowienia ryb, Pawła - od prześladowania chrześcijan. Od tego momentu stali się Apostołami i otrzymali misję: Piotr - przewodnictwo wśród Apostołów, a po zmartwychwstaniu Pana Jezusa - w całym Kościele; Paweł - został wybrany na narzędzie w rękach Boga. On zaniósł imię Chrystusa do pogan, królów i do synów Izraela (por. Dz 9, 15). Za przepowiadaną Ewangelię ponieśli śmierć w Rzymie. Zostawili po sobie listy - Piotr dwa, a Paweł jedenaście - pisane do gmin chrześcijańskich. Świat chrześcijański oddaje im cześć przede wszystkim dlatego, że stanowią oni prawdziwe filary Kościoła, że byli wspaniałymi świadkami Chrystusowej wiary, którą głosili mężnie, odważnie, ofiarnie i to aż do przelania własnej krwi. Modlitwa dnia (kolekta) nazywa uroczystość Świętych Apostołów Piotra i Pawła dniem świętej radości. Błaga Boga, aby wspólnota wierzących wiernie zachowywała naukę Apostołów, od których otrzymała zaczątek wiary.

Chwalę Patronów dnia - głosi prefacja. Podaje ona w pięknej syntezie ich zasługi: "Piotr pierwszy wyznał wiarę w Chrystusa i z nawróconych Izraelitów założył pierwszy Kościół, Paweł otrzymał łaskę jasnego rozumienia wiary i stał się nauczycielem narodów pogańskich" .

W naszym dzisiejszym rozważaniu skierujemy uwagę przede wszystkim na osobę św. Piotra. Piotr - to imię pochodzenia greckiego: petra - skała, opoka, czyli ten, kto jest (lub powinien być) twardy, stanowczy, zwłaszcza w wierze, jak skała. Piotr przed swym powołaniem na Apostoła miał na imię Szymon. Był synem Jana. Pochodził z położonej nad Jeziorem Galilejskim Betsaidy, gdzie trudnił się połowem ryb. " Przyprowadził go do Jezusa" (J 1, 12) jego brat Andrzej, z którym wspólnie zajmował się rybołówstwem. Ewangelie mówią o nim bardzo dużo. Chrystus przebywał w jego domu, nauczał z jego łodzi, jemu pierwszemu z Apostołów ukazał się osobiście Zmartwychwstały Jezus. Cudowny połów ryb zadecydował o tym, że Piotr definitywnie przyłączył się do Chrystusa (Łk 5, 1-11). Zostawił rodzinę i wszystko, co posiadał, aby pójść za Nim. Po zmartwychwstaniu Chrystus powierzył mu władzę nad Kościołem, jemu powierzył klucze królestwa, mówiąc: "Ty jesteś Piotr (czyli Skała), i na tej Skale zbuduję Kościół mój, a bramy piekielne go nie przemogą. I tobie dam klucze królestwa niebieskiego" ( Mt 16, 18-19). Pismo Święte podaje także wzmianki o jego wadach i ułomnościach: o skłonnościach do gniewu, o tym, że zachwiał się w wierze, był gwałtowny i trzy razy zaparł się Chrystusa. Wprawdzie pod wpływem lęku zaparł się Mistrza, ale odkupił to szczerym żalem. " Wyszedł na zewnątrz i gorzko zapłakał" - mówi Ewangelia (Mt 26, 75) . Tradycja podaje, że potem ilekroć usłyszał pianie koguta, płakał, pamiętając o swojej niewierności. Pod koniec życia łzy te miały wyżłobić na jego policzkach bruzdy. Św. Piotr został namiestnikiem Chrystusa i głową Apostołów, pierwszym papieżem.

Po Wniebowstąpieniu Jezusa zaczął swoją pracę jako Głowa Kościoła. Na miejsce Judasza polecił dokonanie wyboru apostoła, którym został Maciej. W dzień Pięćdziesiątnicy wygłosił pierwszą publiczną mowę apostolską, następnie uzdrowił chorego i podjął dzieło nawracania pogan. Wiemy z Dziejów Apostolskich, że Piotra wtrąconego do więzienia uwolnił w sposób cudowny Anioł Pański. Piotr przewodniczył w roku 48-49 pierwszemu soborowi w Jerozolimie. Przez 25 lat św. Piotr przebywał w Rzymie - był założycielem i pierwszym biskupem tamtejszego Kościoła. Poniósł śmierć męczeńską w Rzymie w 67 r., podczas prześladowania za czasu cesarza Nerona, ukrzyżowany głową do dołu, ponieważ nie czuł się godny umierać tak jak Pan Jezus. Na jego grobie cesarz Konstantyn Wielki wystawił w 330 r. bazylikę. Badania archeologiczne doprowadziły do zidentyfikowania grobu Apostoła.

Jest patronem blacharzy, kowali, murarzy, hutników, zegarmistrzów, a przede wszystkim rybaków i ludzi związanych z tym zawodem, a więc sprzedawców ryb, przetwórców, kucharzy. Patronuje także wielu miastom na całym świecie, m.in. Rzymowi i Awinionowi. Przedstawiany jest z aniołem, który go wyprowadza z więzienia, w kajdanach, z kluczami Królestwa Bożego, z kogutem - nawiązanie do trzykrotnego zaparcia się przez niego Pana Jezusa; z krzyżem odwróconym ku ziemi, z sieciami, z pastorałem, ze sprzętem rybackim.

W uroczystość Świętych Apostołów Piotra i Pawła w wielu nadmorskich miejscowościach lub też położonych nad jeziorami można spotkać zwyczaj błogosławienia ryb w czasie liturgii Mszy św., po której odbywa się wspólna agapa osób uczestniczących w liturgii, ponieważ ryba - greckie słowo ichthys stała się symbolem chrześcijan, gdyż każda litera tego słowa inicjuje słowo wyrażające prawdę o Chrystusie ( Jesous Christos Theou Hyios Soter, czyli: Jezus Chrystus, Syn Boży, Zbawiciel).

Podczas tej uroczystości można również dokonać obrzędu błogosławienia łodzi, kajaków lub też innego sprzętu wodnego, upraszając błogosławieństwo dla ciężkiej pracy rybaków, dla wypoczywających na wodzie lub trenujących sportowców.