Rozważając dzisiejszą Ewangelię, możemy słusznie pomyśleć, że zupełnie inne były marzenia św. Józefa o jego małżeństwie, o rodzinie. To wszystko, co przeżywał wbrew swoim planom, było nie do pojęcia dla zwyczajnego mężczyzny. Tak byłoby i dziś. Macierzyństwo Maryi, Narodziny Pana Jezusa w tak niezwykłych, skrajnie ubogich warunkach i te wydarzenia, o których nam opowiada dziś św. Mateusz, to wszystko było ponadludzkie. A ta ucieczka do Egiptu i słowa proroka: "Z Egiptu wezwałem syna mojego" (por. Oz 11, 1), jakby utożsamiają w historii tych trzech Świętych Osób losy ludu izraelskiego, który także z Egiptu został wezwany do Ziemi Obiecanej.
Święta Rodzina to trzy Osoby: Jezus, Maryja i Józef. Ale w dzisiejszej liturgii właśnie Józef jest postacią pierwszoplanową, chociaż w Ewangelii jest tym Wielkim Milczącym. Także dziś nie słyszymy ani jednego słowa wypowiedzianego przez św. Józefa. Możemy do niego odnieść w pełnym znaczeniu to zwyczajne przysłowie: "Mowa jest srebrem, milczenie złotem". Bo milczenie jest zwykle pierwszym, decydującym wyborem, żeby mądrze słuchać i działać. To jego milczenie mówi o nim najwięcej. A jednak św. Józef nie jest ani "milczkiem", ani męczennikiem. On angażuje się w Boże sprawy całkowicie, chociaż to wszystko przekracza ludzkie wyobrażenia o miłości, o małżeństwie, o szczęściu. On, podobnie jak Maryja, wierzy, że to Bóg, że od Boga otrzymuje razem z Nią te niezwykłe zadania do wypełnienia.
Różne były drogi życia Maryi i Józefa, ale teraz nie tylko spotykają się, ale i jednoczą w tym posłuszeństwie i całkowitym zawierzeniu Bogu. Także o Józefie można powtórzyć słowa wypowiedziane przez Elżbietę o Maryi: "Błogosławiony jesteś, któryś uwierzył".
Także i to nasze zwyczajne, ludzkie życie stawia nas nieoczekiwanie wobec wydarzeń trudnych do zaakceptowania. Podobnie praojciec Izraela - Abraham stanął wobec nieoczekiwanego posłannictwa. Maryja i Józef, idąc własnymi ścieżkami życia, zdążają ku temu samemu oddaniu się całkowicie Bogu do dyspozycji. Oboje w pierwszym momencie spotkania z tym Bożym posłannictwem przeżywają niepokój. Ale zarazem Oboje przez wiarę i miłość są przygotowani na te nieoczekiwane Boże zamierzenia. Ale nie wahają się stawiać pytań. Pragną z pełną świadomością wypełnić wolę Bożą. W narodzeniu Pana Jezusa to ich posłannictwo spełniło się.
Patrząc na Boże Dzieciątko w żłóbku w naszych kościołach, na Nim skupiamy uwagę i adorację. Ale pomyślmy także z modlitewną wdzięcznością o tych Dwoje. Św. Józef w Najświętszej Maryi Pannie rozpoznaje teraz swoje posłannictwo i ojcowskie zadania, a Ona w nim dopełnienie swojego Bożego Macierzyństwa. Podobnie jest z każdym człowiekiem. W rodzinie, w ojcu, w matce, w rodzeństwie nie tylko rozpoznajemy swoje człowieczeństwo, ale uczymy się także, jak być dobrym człowiekiem. Nie możemy wzoru Najświętszej Rodziny z Nazaretu dosłownie naśladować, ale przez wiarę i miłość możemy w naszych ludzkich rodzinach przygotowywać się do zadań, jakie nam Dobry Bóg wyznaczył.