Justyna ma 30 lat i jest niepełnosprawna. Urodziła się z krótszą nogą i niewykształconym stawem biodrowym. Odkąd pamięta, jej życie toczyło się głównie w szpitalach, salach zabiegowych, a nie podwórku czy w szkole. Świat Justyny zaludniali lekarze, pielęgniarki, terapeuci i pacjenci będący w sytuacji takiej, jak ona. Dość szybko zorientowała się, że ma specjalny dar. W szpitalach często proszono ją o zajęcie się płaczącym dzieckiem, o pomoc w uspokojeniu rozżalonego małego pacjenta. Justyna miał w sobie coś, co powodowało, że zrozpaczone dzieciaki przestawały płakać, a na ich buzie powracał uśmiech. — Ty to umiesz człowieka wysłuchać, masz cierpliwość — mówili ci, którzy prosili ją o pomoc. Zresztą i dziś zdarza się, że ktoś, nie wiadomo dlaczego, zaczyna Justynie opowiadać historię swojego życia. Justyna bardzo lubi kontakt z ludźmi, może dlatego, że wie, co to znaczy ból i cierpienie.

Pięć palców

Justyna w szkole uczyła się tylko czasami, większość nauki odbyła w trybie domowym, a mimo to ma dużo przyjaciół ze szkoły. Bliższych i dalszych, którzy bardzo często przychodzą z propozycją pomocy. — Dzięki rodzicom miałam dobre dzieciństwo, pomimo szpitali i operacji. Zawsze starałam się utrzymywać szkolne relacje i przyjaźnie. I cieszyć się momentami, kiedy mogłam do szkoły chodzić, momentami normalności — wspomina.

Justyna ma wspaniałą rodzinę, jest ich pięcioro – mama, tata, dwóch starszych braci i ona. Wspierają się, są razem w każdej sytuacji. — Tata ma takie powiedzenie o nas, że jeden palec niewiele znaczy, ale dłoń z pięcioma palcami może wszystko. Ma siłę i moc — mówi Justyna. — Kilkakrotnie byłam w szpitalu w czasie świąt, ale przyjeżdżała do mnie cała rodzina. Mama towarzyszyła mi w szpitalach często miesiącami. Rodzice są bardzo dobrym małżeństwem, wszyscy pracowaliśmy na to, by nikt nie czuł się mniej kochany. To było czasem trudne, bo mama dużo czasu poświęcała mnie, ale udało się. Z braćmi mam także świetne relacje — dodaje.

Po maturze Justyna zaczęła studiować pedagogikę szkolną i wczesnoszkolną. W programie 5. roku było dużo praktyk w przedszkolach i szkołach. Praca z dziećmi jest fascynująca, sprawia, że człowiek nigdy się nie nudzi, jednak nie jest to praca dla Justyny, która zdała sobie sprawę z tego, że mimo pasji do zawodu nigdy nie będzie w staniu go wykonywać. Nie wytrzyma tego ani jej kręgosłup, ani nogi. Gdy zrozumiała, że nie będzie pracować jako nauczyciel, kolejne decyzje przyszły dość łatwo. Dziś studiuje psychologię. Po studiach chce pracować jako psycholog w szpitalu, najlepiej dziecięcym. Któż lepiej niż ona wie, jak bardzo potrzebne jest w takich sytuacjach wsparcie psychologiczne, rozmowa z kimś, kto chce i może wysłuchać.

26 na 30

Justyna przeszła w swoim 30-letnim życiu wiele operacji – dokładnie 26. Od 4. roku życia co jakiś czas miała zakładane szyny i śruby, które służyły wydłużeniu nogi. Ostatecznie noga została wydłużona o 26 cm. Brakuje ciągle tych 5-6 cm i dlatego Justyna zdecydowała się szukać pomocy w Instytucie Paleya. Instytut jest na Florydzie, ale lekarze operują raz lub dwa razy w roku w Polsce. Justyna jest po konsultacjach. Lekarze chcą wydłużyć jej nogę, wymienić staw kolanowy i założyć endoprotezę biodra, bo ta poprzednia jest już zużyta. Noga po tylu operacjach jest pełna bliznowców, cięcia szły przecież aż do kości. Część z nich trzeba będzie usunąć, by uwolnić ścięgna przyrośnięte do kości. Operacje spowodowały, że Justyna często nie może spać z bólu. Porusza się podpierając kulą. Nie może zginać kolana – to efekt uboczny wielokrotnego wydłużania nogi. Nie może zawiązać samodzielnie sznurowadła. Nie jest też w stanie długo chodzić, bo na rękach powstają odparzenia i bąble, ale nie traci pogody ducha. — Miałam szczęście do dobrych ludzi, do dobrych specjalistów w czasie tych wielu lat leczenia — opowiada. — W „Sprawie dla reportera”, w której wystąpiłam, był znany ortopeda z Otwocka. Po analizie mojej medycznej historii powiedział, że byłam bardzo dobrze leczona — dodaje.

Justyna, mimo poważnych ograniczeń, robi wszystko, żeby żyć w miarę normalnie. Uwielbia czytać książki, ma wielu znajomych i przyjaciół. Kocha pływanie i w miarę możliwości chodzi na basen. — W wodzie znika moja niepełnosprawność, jestem wolna, nie mam żadnych ograniczeń — rozmarza się Justyna. Raz na 5 lat jeździ na turnus rehabilitacyjny refundowany przez NFZ. Po takim wyjeździe bardzo poprawia się jej sprawność i samopoczucie. Ale to zdecydowanie za mało, większość rehabilitacji i zabiegów dostępna jest tylko odpłatnie. Justyna ćwiczy sama w domu, oczywiście w ograniczonym zakresie.

On ma plan

W Justynie jest coś takiego, że kiedy się z nią rozmawia, nawet przez telefon, to na twarzy pojawia się uśmiech. Jest coś wyjątkowego w jej ciepłym głosie, w zaangażowaniu i szczerości w opowiadaniu. Ma w sobie otwartość i życzliwość, umiejętność pochylenia się nad drugim człowiekiem. Nauczyła się odrzucać złe wspomnienia, zbudowała w sobie odporność na niespodziewane porażki. — Nie wiem skąd, ale zawsze miałam w sobie pokorę. Umiałam także zachować spokój i nie wpadać w rozpacz, gdy przez długie tygodnie zmuszona byłam leżeć w łóżku. Na przykład po kolejnej operacji — opowiada.

Justyna i jej rodziną są głęboko wierzący. Justyna mówi o tym bardzo otwarcie. — Wierzę, że Bóg ma dla mnie plan. Być może niezgodny z tym, co ja bym chciała w danym momencie, ale z pewnością, w dłuższej perspektywie, najlepszy dla mnie. Wiele razy przekonałam się o tym, chociaż kalendarz Boży jest często zupełnie inny od naszego — opowiada z uśmiechem.

Podziel się cytatem

— Moje życie pokazuje, że jest Bóg, który słucha. Rzeczy, sprawy, które mu powierzam, nie dzieją się natychmiast, na moje zawołanie. Ale prędzej czy później ta odpowiedź przychodzi i często jest znacznie lepsza od tego, o co prosiłam — przyznaje. — Nauczyłam się oddawać wszystko Bogu. Często modlę się po prostu: Panie oddaję Ci całe moje życie. Ty działaj i kieruj.

Czas przepełniony nadzieją

Justyna z entuzjazmem opowiada, jak przez te 30 lat zmieniły się metody i technologia leczenia. Kiedyś konieczna była skomplikowana aparatura, metalowy stelaż zewnętrzny i śruby obsługiwane śrubokrętem. Mama Justyny dokręcała i odkręcała śruby za każdym razem z drżeniem serca, że coś uszkodzi i spowoduje krwotok. Dziś wygląda to zupełnie inaczej. Do wnętrza lub w okolice kości wprowadza się specjalny gwóźdź i elektromagnes. Przesuwanie gwoździa odbywa się przy pomocy niewielkiego urządzenia, które wygląda jak pilot.

Już po pierwszej konsultacji u doktora Paleya, w lutym 2020 r., wiedzieli, że potrzebne operacje kosztować będą setki tysięcy złotych. Pieniądze zaczęli zbierać natychmiast, szukali kontaktów, rozpowszechniali informacje o zbiórce. Operacja przewidziana była na listopad 2020 r. Nie doszła jednak do skutku z powodu pandemii. Doktor Paley przełożył przyjazd do Polski na maj 2021 r. —Załamałam się na myśl, że muszę znów czekać, ale okazało się, że dzięki tej zmianie zebraliśmy więcej pieniędzy, udało się dostać do „Sprawy dla reportera” i powstało kilka inicjatyw w mojej miejscowości, które przynoszą dalsze środki — mówi Justyna.

Justyna wie, że na swojej drodze spotkała wielu dobrych ludzi, którzy okazali jej życzliwość i wsparcie. Pomoc oferują znajomi z podstawówki i ze studiów. W rodzinnej miejscowości powstała inicjatywa Szadkobiegaczy. Uczestnicy biegną charytatywnie przez Polskę. W tym roku pobiegną z Zakopanego do Sopotu. Dla Justyny. O inicjatywie mówią media, nie tylko lokalne. Szadkobiegacze mają już na koncie wielki sukces – dzięki nim udało się sfinansować operację ortopedyczną małej Kingi z Szadek.

Ten ostatni etap leczenia będzie trwał kilka miesięcy, wymaga zaangażowania i pomocy wszystkich najbliższych. Mama będzie z Justyną w Warszawie przez te wszystkie miesiące, bo Justyna potrzebuje stałej opieki, dowożenia na rehabilitację, pomocy w codziennych czynnościach. Także chłopak Justyny, Michał, planuje urlop, by być przy niej. Justyna cieszy się, że będzie ją operował sam doktor Paley. Jest najlepszym specjalistą, jeśli chodzi o tego typu schorzenia. Doktor ma już dokładny plan i ustaloną kolejność operacji.

Zapytana o to, jakie ma marzenia, Justyna nie zastanawia się długo: — Oczywiście zebrać pieniądze na operację. A potem ślub z Michałem, dwoje lub troje dzieci i dobra praca, która pozwoli mi na pomaganie innym. To duże, choć nieduże te marzenia, ale wierzę, że się spełnią — mówi Justyna z uśmiechem.

Jeżeli chcesz pomóc Justynie w opłaceniu kosztów leczenia i rehabilitacji, wejdź na jej zbiórkę na www.uratujecie.pl i wpłać pieniądze bezpośrednio na stronie. Możesz także dokonać przelewu na konto 47 1160 2202 0000 0003 2305 9331 wpisując w tytule przelewu JUSTYNA.

Podziel się cytatem

BEZPOŚREDNI LINK DO ZBIÓRKI: Zobacz