Oktawa Wielkanocna jest najważniejszą oktawą liturgii Kościoła, taką rangę ma już przynajmniej od III wieku. Oktawa rozpoczyna się od Wigilii Paschalnej aż do niedzieli Bożego Miłosierdzia. Czy zatem w piątek po Wielkanocy obowiązuje post od pokarmów mięsnych?
Jak czytamy w Kodeksie Prawa Kanonicznego w kanonie 1251: wstrzemięźliwość od pokarmów mięsnych nie obowiązuje w uroczystości. Czy jednak piątek po Wielkanocy możemy zaliczyć jako uroczystość?
Oktawa Wielkanocy chociaż trwa osiem dni, to jest obchodzona jako jedna uroczystość Zmartwychwstania Pańskiego. W związku z tym w piątek po Wielkanocy nie obowiązuje post, czyli wstrzemięźliwość od pokarmów mięsnych.
Pamiętając o sensie naszej wiary cieszmy się ze Zmartwychwstania Pańskiego. W piątek po Wielkanocy nie obowiązuje post od pokarmów mięsnych. Pamiętajmy jednak, że post to praktyka pokutna, w której nigdy nie chodzi jedynie o zewnętrzne znaki. Rezygnowanie z siebie ma zbliżać nas do Boga, uczyć pokory.
Aktualnie przeżywamy Oktawę Świąt Zmartwychwstania, więc post nie obowiązuje w piątek - obowiązuje za to potrzeba ciągłego nawracania i zbliżania się do Boga. Owocnego świętowania!
W Niedzielę Zmartwychwstania Pańskiego abp Stanisław Budzik przewodniczył uroczystej Mszy św. z udziałem kapituły archikatedralnej oraz władz akademickich Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Jana Pawła II i Metropolitalnego Seminarium Duchownego. Do wiernych zgromadzonych w katedrze oraz łączących się duchowo słuchaczy Radia eR Metropolita skierował pełne nadziei orędzie wielkanocne
Chrystus zmartwychwstał! To najważniejsza wiadomość, jaka kiedykolwiek została ogłoszona człowiekowi. Wszystkim, którzy wierzą, otworzył drogę zwycięstwa nad grzechem i śmiercią. Razem z Marią Magdaleną, Janem i Piotrem spieszącymi do grobu, wierzmy całym sercem wielkanocnemu orędziu Kościoła; wierzymy, że kamień grobu został Bożą mocą przeniknięty, że Chrystus zmartwychwstał i żyje, że nam i naszym bliskim da udział w swoim zmartwychwstaniu. Szukajmy więc tego, co w górze, gdzie zasiada po prawicy Boga Ojca. Otwórzmy się na spotkanie ze Zmartwychwstałym i przyjmijmy dar Jego pokoju - apelował Ksiądz Arcybiskup.
Kto rezygnuje z chrztu, podobny jest więc do człowieka, który będąc na pustyni chce oddalić się od źródła wody, jedynego, które zagwarantować mu może przeżycie. Trzeba go więc przestrzec, aby tego nie czynił, dla swojego dobra.
Jezus przyszedł z Galilei nad Jordan do Jana, żeby przyjąć od niego chrzest. Lecz Jan powstrzymywał Go, mówiąc: «To ja potrzebuję chrztu od Ciebie, a Ty przychodzisz do mnie?» Jezus mu odpowiedział: «Ustąp teraz, bo tak godzi się nam wypełnić wszystko, co sprawiedliwe». Wtedy Mu ustąpił. A gdy Jezus został ochrzczony, natychmiast wyszedł z wody. A oto otworzyły się nad Nim niebiosa i ujrzał ducha Bożego zstępującego jak gołębica i przychodzącego nad Niego. A oto głos z nieba mówił: «Ten jest mój Syn umiłowany, w którym mam upodobanie».
Saul wyrusza z trzema tysiącami wybranych, aby schwytać Dawida. Liczba podkreśla przewagę króla i jego lęk. Dawid żyje wśród skał i jaskiń, na ziemi pogranicza. Tam serce uczy się zawierzenia. Saul wchodzi do jaskini. Dawid z ludźmi pozostaje w głębi. W ustach towarzyszy pojawia się odczytanie chwili jako znaku od Boga. Dawid podchodzi i odcina rąbek płaszcza. Ten gest wygląda drobno, a płaszcz w Biblii niesie znaczenie godności i władzy. Tekst mówi, że „zadrżało serce” Dawida. W hebrajskim pobrzmiewa (wayyak lēb), uderzenie sumienia. Wystarcza mu sam znak. Zatrzymuje swoich ludzi i wypowiada słowa o „pomazańcu Pana” (māšîaḥ JHWH). Namaszczenie wiąże króla z decyzją Boga także w czasie błędu króla. W tej księdze rąbek płaszcza już raz pojawił się przy Saulowej utracie królestwa. Rozdarcie płaszcza w 1 Sm 15 towarzyszyło wyrokowi Samuela. Tutaj odcięty rąbek zapowiada zmianę, a Dawid nie przyspiesza jej przemocą. Wychodzi za Saulem, woła go i pada na twarz. Nazywa Saula „panem moim, królem”. Pokora otwiera przestrzeń prawdy. Dawid pokazuje skrawek płaszcza jako dowód, że jego ręka nie szuka krwi. Wzywa Pana na sędziego i oddaje Mu spór. Brzmi przysłowie o złu, które rodzi zło. Dawid nie chce podtrzymywać tej fali. Słowo i gest poruszają Saula. Król płacze i uznaje sprawiedliwość Dawida. Prosi o przysięgę w sprawie potomstwa, bo królowanie w Izraelu dotyka pamięci rodu i imienia. Dawid przysięga. Opowiadanie rysuje obraz władzy poddanej Bogu i serca, które wybiera miłosierdzie w chwili największej przewagi. W tej scenie zwycięstwo ma kształt opanowania, a jaskinia staje się szkołą serca.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
_1766416222.jpg)
