Nie do wszystkich Pan Jezus mówi te słowa. Nie mamy milionów " nowych" złotych ani konta w banku, ani winnic, ani wielu hektarów pola żyznego, ani skarbów zakopanych w ziemi. Cóż więc możemy rozdawać?... Siebie, swój czas. Tak jak to czyni Jan Paweł II, jak to czyniła Matka Teresa z Kalkuty i jak czyni po cichu wielu, wielu dobrych ludzi. Dołączmy do autora Księgi Mądrości i módlmy się o mądrość, jak mamy tym naszym życiem dysponować, jak dzielić się sercem, słowem i tym, co mamy, choćby tego było niewiele. Słowo Boże, ów "miecz obosieczny", o którym mówi List do Hebrajczyków, domaga się od nas nie tylko słuchania, ale ono ma stanowić o naszych decyzjach, postanowieniach i tych wielkich - na całe życie i tych małych - codziennych. Przed taką decyzją stanął ów pewien człowiek z Ewangelii, który przeżywał dziwny niepokój, że mimo wierności przykazaniom Bóg żąda od niego więcej. Ale nie myślał, że aż o tyle więcej. Był zadowolony z posiadanych dóbr, ale one nie nasyciły jego serca. Szuka mistrzów nauki życia i znajduje takiego, któremu na imię Jezus. Słyszy od Niego wezwanie: Sprzedaj, co masz, rozdaj ubogim i chodź za Mną! Droga naśladowania Chrystusa jest inna dla każdego człowieka. Nie wszyscy mogą i muszą czynić to samo. Ale powinniśmy iść tą drogą, którą dzięki łasce Bożej rozpoznaliśmy. I trzeba nam pamiętać, że zanim Bóg czegoś od nas zażąda, najpierw obdarowuje nas nie czymś, ale sobą samym. Żywe słowo Boże - Ewangelia - jest skuteczne jak miecz obosieczny. Jaką rolę odgrywa to słowo Boże w naszym życiu?... Św. Paweł pisząc swoje listy, może myślał o tym krótkim, obosiecznym mieczu rzymskim, którym żołnierze doskonale władali, dobijali rannych i zabijali. Nie mógł jednak wiedzieć, że i on jako obywatel rzymski mieczem będzie ścięty.
Natomiast ów bogaty człowiek z Ewangelii uląkł się tego duchowego miecza, odcinającego to, co słabe, a w tym wypadku było to jego bogactwo. Przyszedł do Pana Jezusa z uśmiechniętą twarzą, a gdy odchodził spochmurniał i był zasmucony. Pan Jezus nie spochmurniał, ale był smutny po jego odejściu, bo On wiedział, że ten człowiek był zdolny podjąć tę trudniejszą, ale i piękniejszą drogę, ale zaraz na początku potknął się o to swoje bogactwo. Jezus nie potępia zamożności, tylko uznaje za beznadziejną tę postawę człowieka, który tylko w dostatkach ziemskich pokłada ufność. Ten człowiek nie był swoim bogactwem zachwycony. Dobry Bóg rozbudził w jego sercu pragnienie życia doskonalszego, ale za wielkie było jego przywiązanie do posiadanych dóbr. W jego życiu widać dwa wyraźne etapy. Pierwszy - to zachowanie przykazań, czego przestrzegał od lat swojej młodości. Drugi etap przed nim: iść za Panem Jezusem, a najpierw uwolnić się od zdobytego bogactwa. Trudność tej decyzji porównuje Pan Jezus z przeciskaniem się wielbłąda przez ucho igielne. To paradoksalne powiedzenie zaczerpnięte z języka ludowego wskazuje na tę prawdę, że co niemożliwe jest u ludzi, jest możliwe u Boga. Jezusowy dialog z tym bogatym człowiekiem i jego odejście nasuwa Piotrowi logiczne pytanie, co będzie z nami, Twoimi uczniami, którzy poszliśmy za Tobą?... Odpowiedzią ich Mistrza jest " stokroć więcej teraz - wśród prześladowań i życie wieczne w czasie przyszłym".