Nie mamy wątpliwości, że temat "Jezus i dzieci" jest naszym sercom bardzo drogi. Ale Pan Jezus obejmujący ramionami dziecko nie tylko bierze w obronę wszystkie nasze dzieci, ale - co może zdumiewać - nam, dorosłym, każe szukać odpowiedzi na pytanie: dlaczego "kto przyjmuje jedno z tych dzieci w imię moje, Mnie przyjmuje"? Dlaczego to szczególne utożsamienie się Pana Jezusa właśnie z dzieckiem? W naszej ludzkiej podświadomości kryje się pytanie, kto od kogo jest większy, ważniejszy i kto jest największy w tej czy innej wspólnocie, kto komu może rozkazywać - zarówno w małych wspólnotach, takich jak rodzina, jak i w tych największych, jak państwo. To swoiste współzawodnictwo zaczyna się już w małżeństwie, gdy jeszcze nie ma dzieci. Pytania: co i gdzie kupować, gdzie jechać na urlop, a potem - jakie metody wychowawcze stosować. Także między dziećmi trudna jest odpowiedź na pytanie: komu ile wolno, a komu jeszcze nie wolno, bo jest za mały... Podobnie w sporcie, w polityce, w związkach zawodowych...Ileż jest tych pytań, podobnych do stawianego sobie wzajemnie w dzisiejszej Ewangelii przez uczniów Pana. A Jezus daje krótką odpowiedź: "Kto chce być pierwszym, niech będzie ostatnim ze wszystkich i sługą wszystkich". I Jezusowy bardzo konkretny i żywy przykład: Dziecko! W starożytności dzieci nie miały takich praw i przywilejów, jak dziś. Dziecko było utożsamiane z dorosłym, ale niemądrym. Znane było przysłowie: Dzieci i głupcy mówią prawdę! W dzisiejszej Ewangelii Jezus daje nam dwie konkretne rady, które są Jego przykazaniami: 1. Nie pragnijcie zdobywać pierwszego miejsca, 2. Pamiętajcie, że kto między wami jest najmniejszy, ten właśnie jest najbliższy mojemu Sercu. I to nie było tylko zalecenie dla innych. Przez swoją śmierć na krzyżu Jezus wybrał los tego ostatniego, który stał się Sługą wszystkich. To nie tylko służba, to całkowite oddanie się pod postacią chleba w Eucharystii, w której otrzymujemy Boga z pełnią Jego łaski. A z Nim także Jego braci i siostry, tych szczególnie słabych, ubogich, których są tysiące.
Nie podoba nam się sprzeczka uczniów Pana o pierwszeństwo przy Nim, ale zarazem jest w tym dla nas, zwyczajnych ludzi, jakaś pociecha, że i my, tak jak oni, dzięki Jego łasce możemy te nasze ludzkie słabości przezwyciężać. Ale potrzebna jest nam także wiara w tajemnicę Zmartwychwstania, której uczniowie Pana wtedy zupełnie nie zrozumieli. Dopiero wielkie wydarzenie Zmartwychwstania Pańskiego i Zesłanie Ducha Świętego otworzyło im oczy na tę prawdę, że Bóg przygotowuje dla nas nieskończnie piękniejsze królestwo, ale droga do niego prowadzi przez Krzyż Pana Jezusa i nasze w nim uczestnictwo. Aby te wielkie prawdy zrozumieć, konieczna jest rozmowa z naszym Boskim Mistrzem - rozmowa w osobistej, pokornej modlitwie.