Pan Kazimierz szybko przełknął ostatni kęs chleba. Nie mógł sobie pozwolić na ciepły posiłek, gdyż chłopiec, który co rano przynosił mu węgiel, przeżywał właśnie burzliwie okres dojrzewania i w imię tego zbuntował się - choć przeciw czemu, nie wiedział... Stary człowiek poprzestał więc na namiastce śniadania, ubierając go bogato w złudne produkty wyobraźni, którymi żywił się czasem, gdy nie miał już nic do jedzenia. Wyobraźnia ta podsunęła mu pewne pragnienie, o którego spełnieniu śnił podczas długich, bezsennych nocy cierpienia. Pełnią swojego człowieczeństwa marzył o tym, by choć raz usiąść w ulubionym fotelu, mając w zasięgu wzroku krzepiący widok parującego kubeczka dobrej herbaty, rozkoszując się lekturą aktualnej gazety. Było to w jego życiu pierwsze lękliwe pragnienie. Do tej pory niczego od świata nie chciał, a ten również o nim zapomniał. Pan Kazimierz żył otoczony tajemnicą swego istnienia tak szczelnie, że pancerz ten izolował go jednocześnie od uroków codziennej wegetacji.

Już od dawna obecność staruszka nie zakłócała niczyjego sumienia - nikt o nim nie pamiętał, a on sam - jak zawsze zresztą - starał się żyć na uboczu, nie narażając świata na zainteresowanie swoją osobą. Tak było zawsze: prostolinijny, skromny człowiek ustępował innym, szczerze ciesząc się z ich zadowolenia, nawet za cenę własnej niewygody.

I nagle, u schyłku swego pielgrzymowania, zapragnął czegoś całą duszą... Kończył właśnie ranny posiłek, kiedy poczuł przypływ niepokojącej siły, zapowiadającej działanie. Pomyślał, że przecież kiosk z gazetami jest tylko po drugiej stronie ulicy i warto się odważyć na pokonanie tego dystansu. Wszystko nagle stało się proste - nawet herbatę łatwo będzie zdobyć: wystarczy zapukać do drzwi sąsiadów, co ma i tę zaletę, że pozna wieloletniego sąsiada.

CDN