Społecznik potrafi

Kazimierz Mądzik pochodzi z okolic Nowej Słupi. Urodził się w rodzinie nauczycielskiej 3 marca 1955 r., dorastał w Baszowicach wśród siedmiorga rodzeństwa. Jego ojciec Stanisław był tam wieloletnim dyrektorem Szkoły Podstawowej, rodzina mieszkała w szkolnym budynku, a dźwięk dzwonka był tak oczywisty jak zapach ornej ziemi i biel śniegu w Górach Świętokrzyskich wtedy, gdy zimy były jeszcze zimami.

Pasterki na Świętym Krzyżu, dzieciństwa czar…

Reklama

- A śniegi bywały ogromne - Mądzik wspomina doroczne wyprawy piechotą na Pasterkę, przez las, na Święty Krzyż. - To była taka nasza rodzinna tradycja, a ojciec jako kierownik szkoły musiał się z tych Pasterek ostro tłumaczyć - mówi. Święta u Mądzików zawsze były wyjątkowe, zakotwiczone w wiejskiej, świętokrzyskiej tradycji, z grzybową, kapustą z grochem, rodzinnym kolędowaniem, żywą choinką i psikusami, które pamięta się do dzisiaj. A jaki smak miały podkradane z choinki cukierki, po których zostawały tylko smętnie zwisające papierki! Tym, co jednak zostało, rodzeństwo dzieliło się sprawiedliwie. Dzieciństwo to także formacja ministrancka pod okiem ks. Walentego Ślusarczyka z parafii w Słupi Nowej, który założył Muzeum Powstania Styczniowego i zaszczepiał wiernym wiedzę na ten temat, tak ważny i obszerny tutaj, w samym sercu Gór Świętokrzyskich. Różaniec, nabożeństwa majowe - jako ministranci młodzi Mądzikowie niemal codziennie pokonywali 2 km do parafialnego kościoła. Dzieciństwo nie oszczędziło Kazimierzowi bolesnego doświadczenia - śmierci młodszego brata, chorującego poważnie na serce. Właśnie byli na sankach, brat zmarł mu na rękach. Rodzinne wspomnienia, dobre i smutne, odżywają podczas zjazdów rodzinnych. Na tym, który zorganizował na Świętym Krzyżu, zjawiło się ponad 50 osób, wśród nich sławny z teatralno-plastycznych działań artystycznych stryjeczny brat Leszek Mądzik - twórca Sceny Plastycznej KUL.

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

Z niejednego pieca chleb

Reklama

Lata szkolnej nauki, doświadczenia zawodowe - uzbierało się tego. Po Technikum Elektronicznym (w jednej klasie z Markiem Terczem i Andrzejem Poniedzielskim) w Kielcach - studia na Politechnice Świętokrzyskiej na Wydziale Elektrotechniki i Automatyki, dyplom w 1980 r. Potem praca w Rudkach w Zakładach Urządzeń Chemicznych „Metalchem”, przerwa na wojsko, znowu Rudki. Następnie kolejno: Komunalne Przedsiębiorstwo Transportowo-Sprzętowe w Kielcach, półtoraroczny pobyt w USA, powrót do firmy, potem praca w „Fomaxie”. W 1990 r. ukończył Studium Pedagogiczne. Od 1994 r. rozpoczął pracę w Zespole Szkół Zawodowych nr 8 im. gen. J. Hauke-Bosaka jako nauczyciel przedmiotów elektrycznych. Był wychowawcą, wyjeżdżał za granicę, doskonaląc angielski i niemiecki. I jeszcze 3-letni rozdział w firmie „Biovac”, zajmującej się budową biologicznych oczyszczalni ścieków. Od 1 września 2003 r. jest dyrektorem Zespołu Szkół Informatycznych w Kielcach.
Nie żałuje żadnego z tych doświadczeń, choć nie wszystkie były zgodne z wykształceniem. A praca w Stanach Zjednoczonych, taka typowa w latach 80. emigracja za chlebem, to było zderzenie odmiennych światów i przyśpieszony kurs przedsiębiorczości. - Biała czekolada, a cóż to takiego? Troska (listowna) żony, czy „załatwił sobie wędlinę na święta”, a tam świeże truskawki w grudniu. Niezapomniane - cudownie iluminowane ulice na Christmas, jego odmowa pracy w Wigilię i tamten zupełnie inny angielski niż poznało się w szkole. Tak czy owak, zatoczył koło - wrócił do oświaty. Walczy o tę swoją szkołę, wprowadza nowe, potrzebne na europejskim rynku kierunki kształcenia, zdobywa fundusze pomocowe. To tutaj, w ZSI, był pierwszy wśród kieleckich szkół monitoring (ostro krytykowany np. przez media, ale efekty są konkretne: lepsza frekwencja, zminimalizowanie aktów przemocy). - 7 lat pracuję na wizerunek szkoły, aby uwolnić ją od zaszufladkowania jako mało ważnej, peryferyjnej placówki - powie Mądzik. I wzdycha, bo gdyby nie fatalna sytuacja w oświacie, ileż to można by zrobić.

Działacz społeczny

Reklama

Od czego się zaczęło? Może od tego, że gdy z żoną Jadwigą zamieszkał w Białogonie, czyli na przedmieściach Kielc, dostrzegł ogromną lukę w zakresie organizacji pozalekcyjnego czasu dla dzieci i młodzieży, w której to grupie wiekowej były i jego córki. Prefektem w Białogonie był wówczas ks. Andrzej Drapała. Oni dwaj z pomocą kilku społeczników zapaleńców wprowadzili w życie ideę Parafialnego Klubu Sportowego Polonia Białogon, który był pionierskim przedsięwzięciem w skali kraju. Wychowujemy poprzez sport, towarzyszymy w sporcie dzieciakom, wciągamy w sprawę rodziców (początkowo z tym bywało różnie, obecnie jest to działalność wybitnie prorodzinna). Piłka nożna, koszykówka, tenis stołowy, szachy, lekka atletyka - sekcje wyrastały niczym grzyby po deszczu, trenerzy pracowali społecznie, a zawodnicy z powodzeniem startowali, zwyciężając np. w mistrzostwach klubów parafialnych w Polsce. Był taki czas, że zajęciami klubu obejmowali niemal wszystkie dzieci z podstawówki. Stąd wyszli m.in. bracia Brożkowie, nie tylko gwiazdy piłki nożnej, ale i eksministranci. Może będą ich następcy? - Współpracujemy z Koroną, skutecznie konkurujemy z ich grupami wiekowymi, wkrótce jedziemy na turniej piłkarski do Hiszpanii - zapowiada Mądzik. Klub organizował także opłatek sportowców z udziałem Prymasa Glempa i rozgrywki z „orłami Górskiego”. Następny krok to było Stowarzyszenie „Nadzieja Rodzinie” nastawione na działania profilaktyczne skierowane wobec dzieci i młodzieży, głównie tej gdzieś już w życiu pogubionej. - Zafascynowała mnie praca z narkomanami w Medjugorie - wyznaje Mądzik.
I znowu on, ks. Andrzej Drapała, Halina Olendzka (posłanka PiS poprzednich kadencji), Monika Szpringer (dziś prof. UJK) stworzyli grupę inicjatywą, powołali stowarzyszenie, doprecyzowali jego cele i organizowali sieć klubów Wolnej Strefy, w których młodzi ludzie otrzymują alternatywę i pomysł na życie wolne od przemocy, uzależnień, patologii. Kluby powstawały w Kielcach i poza nimi (modelowy jest Chmielnik), akcja objęła i nadal dotyczy tysięcy młodych ludzi, ot choćby ostatnio w Pierzchnicy. - Niedawno przejechaliśmy się rowerami do Pałęgów, mamy tam ośrodek dla narkomanów. Jest ich obecnie bodaj ośmiu, a dwóch przebywa już w hostelu na etapie adaptacyjnym po zakończeniu leczenia - Mądzik przypomina kolejną inicjatywę Stowarzyszenia „Nadzieja Rodzinie”.
W tym podsumowaniu nie można pominąć Międzynarodowego Kongresu „Jan Paweł II z Młodymi” w 2009 r., na który do Kielc zjechało ok. 2 tys. młodych ludzi z różnych krajów Europy; odbywali warsztaty, bawili się, modlili. Mądzik był w samym centrum organizacyjnym, odpowiadał za przygotowania do rozegranego wówczas w Kielcach widowiskowego meczu pomiędzy żandarmerią watykańską a polską reprezentacją księży, z trybuny oglądał go gość honorowy abp Domenico Sigallini. - Udało się na stadionie Korony zgromadzić 8 tys. ludzi, darmowe bilety rozprowadzały szkoły i parafie - mówi z dumą. I kolejne prestiżowe sportowe wydarzenie, w które się zaangażował: w 2010 r. Mistrzostwa Europy Księży w Piłce Nożnej Halowej, szeroko komentowane przez ogólnopolskie media.

Fundacja „Nadzieja Rodzinie”

Powstała w celu wsparcia i zapewnienia zaplecza dla stowarzyszenia. Mądzik od początku (od 3 lat) jest jej prezesem. Swoje wysoko oceniane w opinii publicznej zadania fundacja realizuje, aktywizując osoby niepełnosprawne. Główne działania koncentrują się obecnie w obszarze selektywnej zbiórki surowców wtórnych. Fundacja we współpracy z MOPR czy „Domem pod Fontanną” angażuje osoby dotknięte zaburzeniami psychicznymi, po terapeutycznych pobytach dziennych w placówkach - czyli takie, które właśnie dla Fundacji „Nadzieja Rodzinie” podpisywały pierwsze w życiu umowy o pracę… Chodzi o ok. 50 osób w czterech grupach. Akcję wspiera finansowo Ratusz miejski, bo „samodzielnie tego rodzaju biznes się nie utrzyma”. Na czym to polega? Spod drzwi mieszkań na kieleckich osiedlach zbierane są wystawiane przez mieszkańców surowce wtórne, potem sortowane. Edukacja społeczeństwa i oferowanie niepełnosprawnym pożytecznej pracy to główne, zdaniem Mądzika, plusy przedsięwzięcia.

Rowerem przez świat

Rower to więcej niż hobby, to pasja i miłość, od zawsze. Wychował się na Wyścigu Pokoju, ale gdy w technikum chciał serio trenować, wymóg posiadania własnego sprzętu udaremnił te marzenia. W końcu dorobił się używanego, własnoręcznie wyremontowanego i wychuchanego „huraganu”. Choć opony kosztowały majątek, niemal codziennie wskakiwał na siodełko. Poznał wszystkie drogi w województwie, przemierzał po kilkadziesiąt kilometrów dziennie, uwielbiał boczne, mniej znane trasy, szum w uszach i wiatr w oczy, wciąż nowe linie horyzontu, świętokrzyskie widoki, ach, jakie cudne… Potem chętnie jeździł na wycieczki z uczniami, już jako nauczyciel - takie wyprawy uważa za „integrujące, edukacyjne i tanie”. Także i dzisiaj 9-kilometrową trasę z domu do pracy najchętniej pokonuje na rowerze, jeżdżąc niemal do pierwszych śniegów. A marzenie życia? Zrobić rowerem kółko na Placu św. Piotra. I spełniło się, w lipcu 2011 r.
Do Rzymu wyjechali w sześciu, razem ze sprawdzonym towarzyszem (od rowerowych wypraw w Pieniny i nie tylko) ks. Andrzejem Drapałą, do Wiecznego Miasta dotarli we dwóch, przejechali drogami Europy 1800 km. Była to - i miała być - wyprawa życia. Trwała 2 tygodnie. Towarzyszyły im polskie emblematy z flagą, umocowaną na nierównym brzozowym kijku, uciętym gdzieś w Alpach (uciętym wcześniej, bo podczas pielgrzymki na beatyfikację Jana Pawła II. Madzik uważa, że po prostu nie mógł tam nie być, choć nawet nie udało się zanocować, bo przecież w Polsce matury…). A teraz, podczas rowerowej wyprawy do Rzymu, myśl o Ojcu Świętym wciąż im towarzyszyła - wyruszyli spod jego pomnika w Kielcach, celem był grób Jana Pawła II w Bazylice św. Piotra. Ekwipunek (skromny, minimalistyczny) wieźli na bagażnikach, nocowali na kempingach i w klasztorach, bywało i na podłodze. Obawiali się Alp. - Najtrudniejszy dla mnie był dzień, gdy Andrzej niespodziewanie musiał wyjechać na pogrzeb do Polski. Jechałem sam, pobłądziłem, przejechałem ok. 230 km - opowiada. Dopiero w Asyżu uwierzył, że jednak chyba się uda, że dojadą.
I wreszcie, wymarzone od lat - kółko na Placu św. Piotra, z biało-czerwoną flagą. Otoczyła ich roześmiana grupa Chińczyków, dopadli reporterzy. W kolarskich strojach udzielali wywiadu w Radiu Watykańskim, dostąpili zaszczytu wstąpienia na „watykańskie pokoje” i wizyty w Castel Gandolfo. A dzisiaj? Jest pomysł 2-dniowej pielgrzymki z gimnazjalistami do Częstochowy i, być może z młodzieżą z klubów Wolnej Strefy na rowerach, a jakże - do Rzymu. Przymierzają ten projekt do sprawdzonej formuły wymiany młodzieży we współpracy z podobnymi placówkami we Włoszech.
Natomiast plan najbliższy, zupełnie na teraz - mały, ale ważny planik - to rodzinne, spokojnie przeżyte święta wśród najbliższych. Czyli wieczerza wigilijna i Pasterka w gronie najbliższych - najpierw wizyta u mamy Bartoszowinach, potem w domu, z córkami i ich rodzinami, z półtoraroczną wnuczką. Czego sobie życzyć podczas łamania się opłatkiem? Aby życie rodzinne i zawodowe nadal się dopełniały. No i chyba kolejnej pielgrzymki rowerowej, tym razem do Fatimy.

W następnym numerze sylwetka s. Teresy Witkowskiej, pasjonistki, pracującej w parafii św. Józefa Robotnika w Kielcach

Drodzy Bracia i Siostry! W Rzymie na Awentynie znajduje się opactwo benedyktyńskie św. Anzelma. Jako siedziba Instytutu Studiów Wyższych oraz opactwa prymasa benedyktynów skonfederowanych, stanowi ono miejsce, które łączy w sobie modlitwę, naukę i zarządzanie, czyli te trzy płaszczyzny aktywności, które cechują życie Świętego, któremu opactwo jest dedykowane: Anzelmowi z Aosty, którego 900. rocznica śmierci przypada w tym roku. Liczne inicjatywy, podjęte zwłaszcza przez diecezję Aosty z okazji tej rocznicy, ukazały zainteresowanie, które nadal budzi ten średniowieczny myśliciel. Jest on znany również jako Anzelm z Bec i Anzelm z Canterbury, ponieważ związany był w tymi miastami. Kim jest ta osobistość, z którą trzy miejsca, oddalone od siebie i znajdujące się w trzech różnych krajach - we Włoszech, we Francji i w Anglii - czują się szczególnie związane? To mnich o intensywnym życiu duchowym, znakomity wychowawca młodzieży, teolog o niezwykłych zdolnościach spekulatywnych, mądry zarządca i niezłomny obrońca „libertas Ecclesiae” - wolności Kościoła. Anzelm jest jedną z wybitnych osobowości średniowiecza, potrafił połączyć wszystkie te przymioty dzięki głębokiemu doświadczeniu mistycznemu, które zawsze kierowało jego myślą i działalnością. Św. Anzelm urodził się w 1033 r. (lub na początku 1034 r.) w Aoście jako pierworodny syn znamienitej rodziny. Jego ojciec był człowiekiem szorstkim, oddającym się rozkoszom życia i trwoniącym swój majątek; matka zaś to kobieta szlachetnych obyczajów i głębokiej pobożności (por. Eadmero, „Vita s. Anselmi”, PL 159, col. 49). To matka zajęła się wczesną humanistyczną i religijną formacją syna, którego następnie powierzyła benedyktynom z przeoratu w Aoście. Anzelm, który jako dziecko - jak opowiada jego biograf - wyobrażał sobie, że dobry Bóg zamieszkuje wysokie, ośnieżone szczyty Alp, miał pewnej nocy sen, że wysłano go do tego wspaniałego królestwa samego Boga, który długo i serdecznie z nim rozmawiał, po czym poczęstował go „śnieżnobiałym chlebem” (tamże, col. 51). Sen ten pozostawił w nim przekonanie, że został powołany do wypełnienia szczytnej misji. Gdy miał piętnaście lat, poprosił o przyjęcie do Zakonu Benedyktynów, ojciec jednak całą swoją władzą sprzeciwił się temu i nie ustąpił nawet wtedy, gdy ciężko chory syn, czując, że koniec jest bliski, błagał o zakonny habit jako ostatnią pociechę. Anzelm powrócił do zdrowia, a potem, po przedwczesnej śmierci matki, przeżywał czas moralnego zagubienia: zaniedbał naukę i porwany ziemską namiętnością, stał się głuchy na napomnienia Boga. Porzucił dom i zaczął włóczęgę po Francji w poszukiwaniu nowych przeżyć. Trzy lata później, gdy dotarł do Normandii, udał się do opactwa Benedyktynów w Bec, przyciągnięty sławą Lanfranka z Pawii, przeora klasztoru. Było to dla niego spotkanie opatrznościowe i decydujące o dalszym jego życiu. Anzelm z zapałem podjął studia pod kierunkiem Lanfranka i w krótkim czasie stał się nie tylko ulubionym uczniem, ale również powiernikiem mistrza. Zapłonęło w nim na nowo jego powołanie zakonne i - po starannym rozważeniu - w wieku 27 lat wstąpił do zakonu i przyjął święcenia kapłańskie. Asceza i studium otworzyły przed nim nowe horyzonty, pozwalając mu odkryć na nowo, i to w znacznie większym stopniu, tę zażyłość z Bogiem, jaką miał jeszcze jako dziecko. Gdy w 1063 r. Lanfrank został opatem w Caen, Anzelm, po trzech zaledwie latach życia monastycznego, mianowany został przeorem klasztoru w Bec i mistrzem klauzurowej szkoły, wykazując się zdolnościami wychowawczymi. Nie lubił metod autorytarnych, porównywał młodych ludzi do małych roślin, które rosną lepiej, kiedy nie są zamknięte w pomieszczeniach, i pozostawiał im „zdrową” swobodę. Był bardzo wymagający wobec samego siebie i wobec innych, gdy chodziło o przestrzeganie wymogów życia monastycznego, lecz zamiast narzucać dyscyplinę, stosował perswazję. Po śmierci opata Erluina, założyciela opactwa w Bec, w lutym 1079 r. Anzelm wybrany został jednogłośnie na jego następcę. Tymczasem wielu mnichów wezwano do Canterbury, by zanieść braciom zza kanału La Manche odnowę, jaka dokonywała się na kontynencie. To dzieło spotkało się z dobrym przyjęciem do tego stopnia, że Lanfrank z Pawii, opat Caen, został nowym arcybiskupem Canterbury i poprosił Anzelma o pozostanie z nim na jakiś czas, aby uczyć mnichów i pomóc mu w trudnej sytuacji, w jakiej znalazła się jego wspólnota kościelna po najeździe Normanów. Pobyt Anzelma okazał się bardzo owocny, zaskarbił on sobie sympatię i szacunek tak, iż po śmierci Lanfranka wybrano go na jego następcę na stolicy arcybiskupiej w Canterbury. Sakrę biskupią przyjął uroczyście w grudniu 1093 r. Anzelm przystąpił od razu energicznie do walki o wolność Kościoła, odważnie domagając się niezależności władzy duchowej od władzy doczesnej. Bronił Kościoła przed bezprawną ingerencją władz politycznych, przede wszystkim królów Wilhelma Rudego i Henryka I, zachętę i poparcie znajdując u papieża, któremu okazywał zawsze śmiałe i serdeczne oddanie. Wierność tę przypłacił w 1103 r. nawet goryczą wygnania ze swej stolicy w Canterbury. Dopiero w 1106 r., gdy król Henryk I wyrzekł się roszczeń udzielania kościelnej inwestytury oraz ściągania podatków kościelnych i konfiskaty mienia Kościoła, Anzelm mógł powrócić do Anglii, radośnie witany przez duchowieństwo i lud. Tak szczęśliwie zakończyła się walka, jaką stoczył orężem wytrwałości, dumy i dobroci. Ten Święty Arcybiskup, który budził wokół siebie podziw, gdziekolwiek się udał, ostatnie lata swego życia poświęcił przede wszystkim moralnej formacji duchowieństwa i intelektualnym badaniom zagadnień teologicznych. Zmarł 21 kwietnia 1109 r., słuchając słów Ewangelii czytanej tego dnia podczas Mszy św.: „Wyście wytrwali przy Mnie w moich przeciwnościach. Dlatego i Ja przekazuję wam królestwo, jak Mnie przekazał je mój Ojciec: abyście w królestwie moim jedli i pili przy moim stole” (Łk 22, 28-30). W ten sposób spełnił się sen o tej tajemniczej uczcie, który w dzieciństwie miał na samym początku swej drogi duchowej. Jezus, który zaprosił go, by siadł przy Jego stole, przyjął św. Anzelma po śmierci do wiecznego królestwa Ojca. „Błagam Cię, Boże, obym mógł Cię poznać, obym Cię kochał, bym mógł się Tobą radować. A jeżeli nie mogę w całej pełni w tym życiu, niech przynajmniej stale postępuję naprzód, aż nadejdzie to w pełni” („Proslogion”, rozdz. 14). Modlitwa ta pozwala zrozumieć mistyczną duszę tego wielkiego Świętego okresu średniowiecza, twórcy teologii scholastycznej, któremu tradycja chrześcijańska przyznała tytuł „Doctor Magnificus”, ponieważ żywił gorące pragnienie zgłębiania tajemnic Bożych, z pełną świadomością jednak, że droga poszukiwania Boga nigdy się nie kończy, przynajmniej na tej ziemi. Jasność i logiczny rygoryzm jego myśli zawsze miały na celu „wzniesienie duszy do kontemplacji Boga” (tamże, „Proemium”). Stwierdził on wyraźnie, że ten, kto chce uprawiać teologię, nie może liczyć jedynie na swą inteligencję, ale musi pielęgnować jednocześnie głębokie przeżywanie wiary. Działalność teologa, według św. Anzelma, rozwija się więc w trzech etapach: wiara - bezinteresowny dar od Boga, który należy przyjąć z pokorą; doświadczenie - które polega na wcieleniu słowa Bożego we własnym codziennym życiu; wreszcie prawdziwe poznanie - które nigdy nie jest owocem ascetycznego rozumowania, lecz kontemplatywną intuicją. Jak najbardziej aktualne pozostają także dziś w tej materii, dla zdrowych badań teologicznych i dla każdego, kto chciałby zgłębić prawdę wiary, jego słynne słowa: „Nie próbuję, Panie, przeniknąć Twojej głębi, gdyż w żadnym razie nie przyrównuję do niej mego intelektu; pragnę jednak, przynajmniej do pewnego stopnia, zrozumieć Twoją prawdę, w którą wierzy i którą kocha moje serce. Nie staram się bowiem zrozumieć, abym uwierzył, ale wierzę, bym zrozumiał” (tamże, 1). Drodzy Bracia i Siostry, miłość do prawdy i nieustanne pragnienie Boga, które naznaczyły całe życie św. Anzelma, niech będą dla każdego chrześcijanina bodźcem do niezmordowanego poszukiwania coraz głębszej jedności z Chrystusem - Drogą, Prawdą i Życiem. Oprócz tego gorliwość, pełen odwagi zapał, który wyróżniał jego pasterską działalność i który przysporzył mu czasem niezrozumienia, goryczy, a nawet wygnania, niech będzie zachętą dla pasterzy, osób konsekrowanych i wszystkich wiernych, by kochać Kościół Chrystusowy, modlić się, pracować i cierpieć dla niego, nie porzucając go nigdy ani nie zdradzając. Niechaj wyjedna nam tę łaskę Dziewica Matka Boża, do której św. Anzelm żywił czułe i synowskie nabożeństwo. „Maryjo, Ciebie serce moje chce miłować - pisze św. Anzelm - Ciebie język mój pragnie żarliwie sławić”.