Reklama

Parafialny alfabet „Niedzieli” - Braszowice

Parafia pw. św. Wawrzyńca

Kolejną parafią, którą odwiedzamy tym razem w dekanacie Ząbkowice Śląskie-Południe, jest parafia pw. św. Wawrzyńca w Braszowicach. Proboszczem tej parafii jest ks. Władysław Smoter.

Niedziela świdnicka 22/2011

Bądź na bieżąco!

Zapisz się do newslettera

Braszowice to 3-kilometrowa wieś położona w powiecie ząbkowickim. Dolna część miejscowości leży na płaskim Obniżeniu Ząbkowickim, natomiast górna wspina się pomiędzy wzniesieniami Strużnika i Bukowczyka w Masywie Grochowej, osiągając przełęcz na wysokości 325 m n.p.m. Pierwsze wzmianki na temat Braszowic pochodzą z 1253 r. Była to słowiańska osada o nazwie Brasovica. Nazwa miejscowości pochodzi prawdopodobnie od Brasa, czyli właściciela lub założyciela wioski. Według badaczy, miejscowość była już zamieszkana w epoce neolitu, o czym świadczą odnalezione w 1928 r. na tym terenie toporki pochodzące z tamtego okresu.
Parafia pw. św. Wawrzyńca w Braszowicach powstała w XVII wieku. Pierwsze wzmianki o kościele w tej miejscowości pochodzą z 1270 r. Kościół w Braszowicach jest jednym z najstarszych kościołów na Dolnym Śląsku. Obecny kościół przebudował w latach 1736-38 w stylu barokowym J. G. Reichl, w miejscu wcześniejszej budowli gotycko-renesansowej. Pamiątką po starszej budowli jest fragment solnej przypory wystającej z muru na lewo od wieży. Nowy kościół powstał dzięki wsparciu finansowemu opatów klasztorów cysterskich w Henrykowie i Kamieńcu Ząbkowickim oraz dzięki inwencji ówczesnego proboszcza ks. Filipa Seydla, który dostarczył kamień pod fundamenty świątyni. Kamień pochodził częściowo z ruin wysadzonego podczas wojny trzydziestoletniej zamku w Ząbkowicach. Kościół był restaurowany w XIX wieku i w 1967 r. W 1969 r. wieżę pokryto blachą, a w 2002 r. kościół przykryto dachówką.
Architekturę wnętrza tworzą sklepienia kolebkowe z lunetami, zdwojone gurty i pilastry. W 1740 r. powstało późnobarokowe wyposażenie, które częściowo przetrwało do dziś. Monumentalny, architektoniczny ołtarz główny jest jednym z najmłodszych elementów, pochodzi z 1899 r. Nastawa ołtarzowa mierzy ok. 10 m wysokości i 5 m szerokości. W ołtarzu znajduje się piękny obraz św. Wawrzyńca namalowany w 1834 r. przez Jana Schraudopha. Obok w niszach stoją figury czterech Ewangelistów i apostołów Piotra i Pawła. Dwa boczne ołtarze zostały poświęcone Najświętszej Maryi Pannie i św. Józefowi, wykonał je w 1866 r. miejscowy stolarz Franciszek Ksawery Moschner, a wymalował K. Krachwitz. Do interesujących elementów wyposażenia kościoła należy barokowa ambona z 1738 r. Jej kosz zdobią wczesnorokokowe ornamenty i płaskorzeźby scen: Boże Narodzenie, Ucieczka do Egiptu oraz Dwunastoletni Jezus w świątyni. Baldachim ambony ozdabia kompozycja rzeźbiarska ilustrująca Apokalipsę św. Jana. Naprzeciwko znajduje się grupa rzeźbiarska Ukrzyżowanie, której tło stanowi malowana na desce architektura Jerozolimy z ok. 1740 r. Na emporze znajdują się organy wykonane w 1866 r. przez Moschnera, zaś jej parapet zdobią dwa obrazy przedstawiające św. Annę i św. Alojzego Gonzage. Marmurowa chrzcielnica pochodzi z ok. 1700 r. Obrazy Drogi Krzyżowej zostały namalowane w 1865 r. Witraże w oknach i malowidła na sklepieniu tworzą cykl tajemnic różańcowych. W lunetach sklepienia znajdują się wizerunki Apostołów, zaś na gurtach - współczesne przedstawienia świętych: Jana Nepomucena, Anny, Wojciecha i Jadwigi. Przed wejściem do kościoła stoją dwa bliźniacze pomniki przedstawiające św. Jana Nepomucena i św. Antoniego z Padwy. Na placu przed kościołem znajduje się także kolumna z przedstawieniem Matki Bożej Niepokalanej - Immaculaty, ustawiona w 1856 r.
Do parafii należy barokowy kościół filialny pw. Trójcy Świętej w Grochowiskach, który został zbudowany z cegły i pokryty dachówką. Na kalenicy dachu znajduje się sygnaturka z chorągiewką i datą 1841 r. Ołtarz główny pochodzi z XIX wieku, obok niego znajdują się dwie drewniane rzeźby świętych apostołów Piotra i Pawła, w ołtarzu głównym obraz Trójcy Świętej, a w bocznym ołtarzu współczesny obraz Matki Bożej Wspomożenia Wiernych. Kościół posiada jedną nawę i drewniany chór.
W parafii św. Wawrzyńca działają: Rada Parafialna, Żywy Różaniec, Komitet Charytatywny oraz Liturgiczna Służba Ołtarza. Ks. proboszcz Władysław Smoter swoją opieką duszpasterską obejmuje miejscową szkołę podstawową i przedszkole. Do parafii należą wioski: Grochów, Grochowiska i Pawłowice.
Warto dodać, że w Braszowicach urodziły się wybitne osoby: w 1658 r. - prałat Michał Fibiger, późniejszy mistrz Klasztoru św. Macieja we Wrocławiu i znakomity wydawca śląski. W 1817 r. - Johann Ferdinand Goebel, muzyk i kompozytor. Tego samego roku urodził się również Aloes Taux, znakomity dyrygent oraz kompozytor muzyki kościelnej, a także pierwszy dyrektor Instytutu im. A. Mozarta w Salzburgu.
Dnia 27 lutego 1741 r. w czasie I wojny śląskiej doszło pod Braszowicami (Baumgarten) do potyczki między oddziałami pruskimi i austriackimi, w wyniku której król pruski Fryderyk II został zmuszony do ucieczki i ukrycia się w klasztorze w Ząbkowicach Śląskich.

Parafia pw. św. Wawrzyńca

Dekanat: Ząbkowice Śląskie-Południe
Adres: Braszowice 70, 57-200 Ząbkowice Śląskie, tel. (74) 816-98-16
Proboszcz: ks. Władysław Smoter
Odpust: 10 sierpnia, Trójcy Świętej
Wieczysta adoracja: 20 czerwca i 20 grudnia
Porządek Mszy św.: dni powszednie - godz. 18 (zimą godz. 17); dni świąteczne - godz. 8, 9.30, 11
Kościół filialny: Grochowiska - pw. Trójcy Świętej

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

2011-12-31 00:00

Oceń: 0 -1

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Św. Teresa od Dzieciątka Jezus - "Moim powołaniem jest miłość"

Niedziela łódzka 22/2003

[ TEMATY ]

św. Teresa z Lisieux

Adobe Stock

Św. Teresa z Lisieux

Św. Teresa z Lisieux

O św. Teresie od Dzieciątka Jezus i Najświętszego Oblicza, karmelitance z Lisieux we Francji, powstały już opasłe tomy rozpraw teologicznych. W tym skromnym artykule pragnę zachęcić czytelników do przyjaźni z tą wielką świętą końca XIX w., która także dziś może stać się dla wielu ludzi przewodniczką na krętych drogach życia. Może także pomóc w zweryfikowaniu własnego stosunku do Pana Boga, relacji z Nim, Jego obrazu, który nosimy w sobie.

Życie św. Teresy daje się streścić w jednym słowie: miłość. Miłość była jej głównym posłannictwem, treścią i celem jej życia. Według św. Teresy, najważniejsze to wiedzieć, że jest się kochanym, i kochać. Prawda to, jak może się wydawać, banalna, ale aby dojść do takiego wniosku, trzeba w pełni zaakceptować siebie. Św. Teresie wcale nie było łatwo tego dokonać. Miała niesforny charakter. Była bardzo uparta, przewrażliwiona na swoim punkcie i spragniona uznania, łatwo ulegała emocjom. Wiedziała jednak, że tylko Bóg może dokonać w niej uzdrowienia, bo tylko On kocha miłością bez warunków. Dlatego zaufała Mu i pozwoliła się prowadzić, a to zaowocowało wyzwoleniem się od wszelkich trosk o samą siebie i uwierzeniem, że jest kochana taką, jaka jest. Miłość to dla św. Teresy "mała droga", jak zwykło się nazywać jej duchowy system przekonań, "droga zaufania małego dziecka, które bez obawy zasypia w ramionach Ojca". Św. Teresa ufała bowiem w miłość Boga i zdała się całkowicie na Niego. Chciała się stawać "mała" i wiedziała, że Bogu to się podoba, że On kocha jej słabości. Ona wskazała, na przekór panującemu długo i obecnemu często i dziś przekonaniu, że świętość nie jest dostępna jedynie dla wybranych, dla tych, którzy dokonują heroicznych czynów, ale jest w zasięgu wszystkich, nawet najmniejszych dusz kochających Boga i pragnących spełniać Jego wolę. Św. Teresa była przekonana, że to miłosierdzie Boga, a nie religijne zasługi, zaprowadzi ją do nieba. Św. Teresa chciała być aktywna nie w ćwiczeniu się w doskonałości, ale w sprawianiu Bogu przyjemności. Pragnęła robić wszystko nie dla zasług, ale po to, by Jemu było miło i dlatego mówiła: "Dzieci nie pracują, by zdobyć stanowisko, a jeżeli są grzeczne, to dla rozradowania rodziców; również nie trzeba pracować po to, by zostać świętym, ale aby sprawiać radość Panu Bogu". Św. Teresa przekonuje w ten sposób, że najważniejsze to wykonywać wszystko z miłości do Pana Boga. Taki stosunek trzeba mieć przede wszystkim do swoich codziennych obowiązków, które często są trudne, niepozorne i przesiąknięte rutyną. Nie jest jednak ważne, co robimy, ale czy wykonujemy to z miłością. Teresa mówiła, że "Jezus nie interesuje się wielkością naszych czynów ani nawet stopniem ich trudności, co miłością, która nas do nich przynagla". Przykład św. Teresy wskazuje na to, że usilne dążenie do doskonałości i przekonywanie innych, a zwłaszcza samego siebie, o swoich zasługach jest bezcelowe. Nigdy bowiem nie uda się nam dokonać takich czynów, które sprawią, że będziemy w pełni z siebie zadowoleni, jeśli nie przekonamy się, że Bóg nas kocha i akceptuje nasze słabości. Trzeba zgodzić się na swoją małość, bo to pozwoli Bogu działać w nas i przemieniać nasze życie. Św. Teresa chciała być słaba, bo wiedziała, że "moc w słabości się doskonali". Ta wielka święta, Doktor Kościoła, udowodniła, że można patrzeć na Boga jak na czułego, kochającego Ojca. Jednak trwanie w takim przekonaniu nie przyszło jej łatwo. Przeżywała wiele trudności w wierze, nieobce były jej niepokoje i wątpliwości, znała poczucie oddalenia od Boga. Dzięki temu może być nam, ludziom słabym, bardzo bliska. Jest także dowodem na to, że niepowodzenia i trudności są wpisane w życie każdego człowieka, nikt bowiem nie rodzi się święty, ale świętość wypracowuje się przez walkę z samym sobą, współpracę z łaską Bożą, wypełnianie woli Stwórcy. Teresa zrozumiała najgłębszą prawdę o Bogu zawartą w Biblii - że jest On miłością - i dlatego spośród licznych powołań, które odczuwała, wybrała jedno, mówiąc: "Moim powołaniem jest miłość", a w innym miejscu: "W sercu Kościoła, mojej Matki, będę miłością".
CZYTAJ DALEJ

Jak odróżnić skrupuły od realnego grzechu ciężkiego?

2026-09-30 20:45

[ TEMATY ]

teologia

UPJPII

teolog

Adobe Stock

Lęk, nieustanny niepokój i doszukiwanie się winy tam, gdzie jej nie ma – skrupuły potrafią zmienić życie duchowe w ciężki brzemienny ciężar. Jak odróżnić chorobę sumienia od realnego grzechu ciężkiego i gdzie szukać pomocy? Wyjaśniamy, dlaczego kluczem do odzyskania pokoju serca jest zaufanie oraz posłuszeństwo decyzjom spowiednika.

Podziel się cytatem Jak odróżnić skrupuły od realnego grzechu ciężkiego? Można wyjaśnić sprawę szukając stosownej informacji: dziś można ją znaleźć na stronach internetowych różnych instytucji kościelnych. Można zapytać kapłana, na przykład podchodząc do konfesjonału i bez spowiadania się zapytać siedzącego tam księdza o problem, który nas trapi. Można to także uczynić w ramach spowiedzi. Pamiętać jednak należy, że ksiądz spowiadający penitentów nie jest prywatną osobą, która przy okazji odpuszczania im grzechów udziela im niezobowiązujących pouczeń. Istnieje obowiązek posłuszeństwa wobec rozstrzygnięć podawanych przez spowiednika, np. gdy nakazuje on restytucję (naprawę krzywdy wyrządzonej bliźniemu) lub orzeka o winie.
CZYTAJ DALEJ

Kim są nominowani do tegorocznych nagród TOTUS TUUS?

2026-10-01 11:35

[ TEMATY ]

nagroda

dzielo.pl

Hospicjum im. Jana Pawła II w Żorach, Fundacja Donum Vitae, Krystyna de Walden-Gałuszko, Paweł Bębenek, Janusz Rosikoń, Mateusz Środoń, Jan Grosfeld, Milena Kindziuk, Jadwiga i Jacek Pulikowscy, Fundacja „Instytut Nowych Mediów”, „Pielgrzymi Nadziei” oraz VaticanNews.pl - to nominowani do tegorocznych Nagród TOTUS TUUS. Statuetki w kształcie anioła wzbijającego się do lotu wręczane są osobom i instytucjom, które inspirując się nauczaniem św. Jana Pawła II w sposób szczególny przyczyniają się do budowania cywilizacji miłości. Nagrody wręczone zostaną podczas gali na Zamku Królewskim w Warszawie, 10 października 2026, w sobotę przed Dniem Papieskim.

Hospicjum jest placówką opieki paliatywnej, która od wielu lat niesie pomoc osobom znajdującym się w terminalnym stadium choroby, zapewniając im warunki do przeżywania ostatniego etapu życia w atmosferze szacunku, spokoju i bezpieczeństwa. Szczególnym wymiarem promocji godności człowieka jest sprzeciw hospicjum wobec instrumentalnego traktowania chorego oraz wobec postaw, które redukują wartość życia do jego użyteczności lub sprawności. Hospicjum także towarzyszy rodzinom pacjentów. Wsparcie psychologiczne, duchowe i emocjonalne udzielane bliskim pomaga im przeżywać czas choroby i żałoby w sposób bardziej świadomy i godny, bez poczucia osamotnienia i wykluczenia. Istotnym elementem działalności hospicjum jest również kształtowanie postaw społecznych opartych na empatii, solidarności i odpowiedzialności za najsłabszych.
CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

REKLAMA

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję