Szczyt Golgoty zaległa przenikliwa cisza. Już ucichły jęki konających. Żołnierze podchodzą wypełnić brutalny obowiązek - zakończyć krwawy dramat i uprzątnąć ciała ukrzyżowanych. Ciało Jezusa Galilejczyka, na środkowym krzyżu, obwisło bezwładnie. Żołnierze łamią golenie dwu łotrów ukrzyżowanych po Jego prawej i lewej stronie, a patrząc na Jezusa stwierdzają, że już chyba skonał. Dla upewnienia się setnik zagłębia nielitościwie lancę w Jego Boskie Serce. Z Rany wytryska krew i woda. W pełni popołudnia nad Jerozolimą zapadł dziwny, złowieszczy mrok. Ziemia się zatrzęsła, skały popękały, zasłona Świątyni rozdarła się na dwoje. Oto Król nad Królami skonał na drzewie krzyża.

Inna scena, z początków XX w. Młoda Helena Kowalska, późniejsza s. Faustyna, tańczy na zabawie w rodzinnej miejscowości Głogowiec. Tym sposobem usiłuje zagłuszyć wewnętrzny głos wzywający, wbrew woli rodziców, do wstąpienia do klasztoru. Dziś jest wyjątkowo podniecona. Szczególnie wyraźnie powraca do niej pragnienie adorowania Umiłowanego Pana w klasztornej ciszy. Wtem, obok tańczącej Heleny, pojawia się znana z marzeń o życiu klasztornym postać Pana i szepcze: " Dokąd będę czekał i dokąd mnie zwodzić będziesz?". Nie ma już wesela i nie ma zabawy. Helena opuszcza rozbawione towarzystwo, wsiada do pociągu i wyjeżdża pukać do furt klasztornych prosząc o przyjęcie. Tak odpowiada na Boże wezwanie. Po kilku latach, już s. Faustynie, objawia się w celi klasztornej postać Jezusa Zmartwychwstałego w białej szacie, z którego Rany, otwartej włócznią setnika na krzyżu, wypływają dwa strumienie - bladobłękitny i czerwony. Blady promień, to woda, która usprawiedliwia dusze, a czerwony, to krew, która daje życie, pokój i odpuszczenie grzechów za cenę męki i śmierci krzyżowej. Ten zdrój miłosierdzia ogarnia przez wieki zbolałe dusze i koi wszelką nędzę.

Pan Jezus zleca s. Faustynie wymalowanie obrazu według tej wizji, z podpisem "Jezu, ufam Tobie"... "Przez ten obraz, udzielę wielu łask duszom" - zapewnia Pan Jezus. Zaś s. Faustyna zostaje " sekretarką" Bożego Miłosierdzia i uzyskuje jakoby pełnomocnictwo do jego szerzenia na cały świat, aby zbolała ludzkość miała możliwość wtulić się w miłosierne Serce Pana i zostać uleczoną.

Tyś Panie naszym Zbawcą, Tyś Sędzią sprawiedliwym, a równocześnie Tyś Wielką Miłością i Miłosierdziem. Tyś dla nas zstąpił z nieba, dla nas pozwoliłeś się przybić do krzyża, dla nas pozwoliłeś zranić włócznią Swe Boskie Serce, by dla nas otworzyć źródło miłosierdzia.

A Ty, Święta Faustyno, "sekretarko" Bożego Miłosierdzia, kanonizowana przez Ojca Świętego Jana Pawła II w Rzymie 30 kwietnia 2000 r., naucz nas czerpać z obfitości Jego Serca.