W Eucharystii uczestniczyli weterani walk o wolność i niepodległość Ojczyzny, parlamentarzyści, Rycerze Jana Pawła II, delegacja Archikonfraterni Literackiej z pocztem sztandarowym, grupa rekonstrukcyjna w strojach husarskich z chorągwią i warszawiacy, wśród których nie zabrakło także młodzieży. Mszy św. przewodniczył ks. płk Mariusz Tołwiński, proboszcz katedry polowej Ordynariatu Polowego, a koncelebrował ks. prał. Tadeusz Bożełko, kapelan w Centrum Onkologii w Warszawie.

Słowo do uczestników liturgii skierował bp Antoni Pacyfik Dydycz z Drohiczyna oraz bp Józef Guzdek, ordynariusz polowy Wojska Polskiego.

W kazaniu ks. płk Tołwiński przypomniał, że w rocznicę wiktorii wiedeńskiej przeżywamy imieniny Matki Bożej. - Składamy Jej naręcza dobrych uczynków, naszych modlitw i duchowych ofiar. Takie bukiety nigdy nie więdną, a sięgają o wiele dalej niż czas, bo sięgają wieczności. Stają się skarbem i bogactwem każdego z nas przed obliczem Boga – podkreślił kaznodzieja.

Zwrócił uwagę na fakt, że Msza św. jest przede wszystkim ucztą dziękczynienia i wskazał powody, dla których powinniśmy przyjąć postawę wdzięczności wobec Boga i Maryi. - Dziękujemy Bogu, że dał nam Matkę, za Jej „fiat” wypowiedziane podczas zwiastowania, a potwierdzane podczas każdej okoliczności Jej życia, niezależnie od tego, czy łatwej, trudnej, wymagającej, czy tak ciężkiej, że trudnej do uniesienia – mówił proboszcz katedry polowej. Zaznaczył także, że powinniśmy dziękować za miłość Maryi do Stwórcy i wierność Jego Słowu oraz za wzór życia, które pokazuje, że człowiek współpracując z łaską Boga i pełniąc wolę Ojca może przynosić tylko dobro, ubogacać świat i sprawiać, że świat staje się piękniejszy, a człowiek świętszy. - Maryja pokazuje swoim życiem i posłuszeństwem Bogu drogę do odnowy człowieka i każdej sfery świata. Nie ma innej drogi do przemiany człowieka, jak tylko posłuszeństwo Bogu na wzór Maryi. Nie ma innej drogi do poprawienia losu ludzi, jak życie na wzór w Bogu, życia oddanego aż do końca, jak Maryja, bez grzechu – podkreślił.

Ks. płk Tołwiński wskazał, że układanie życia bez Boga, szukanie raju na ziemi bez Jego praw i przykazań prowadzi zawsze człowieka na manowce, a na świat sprowadza wielkie nieszczęście. - Już kilkakrotnie wyzwoleni od Boga i Jego woli ludzie popadali w niedolę wojny, ideologiczny terror i prześladowania. Niejednokrotnie doznawali głodu przez niesprawiedliwy podział dóbr. Tam, gdzie nie ma praw Bożych, tam często nie ma również sprawiedliwości. Nie możemy zapomnieć o tym, że raj jest tam, gdzie jest Bóg, a gdzie jest prawdziwa miłość i szacunek, tam też są i Jego prawa – zaznaczył.

Odnosząc się bezpośrednio do rocznicy odsieczy wiedeńskiej zauważył, że zwycięstwo to mogło się dokonać dzięki Bożej pomocy, ale też ludzkiej odwadze żołnierza i geniuszowi króla Jana III Sobieskiego. Przypomniał, że od zwycięstwa pod Wiedniem zależało bardzo wiele, na co wskazuje zachowanie króla, który kazał napisać na sztandarach, idąc do boju: „W imię Panny Maryi, Panie Boże, dopomóż!”. Polskiej jeździe polecił zaś ruszyć do ataku, śpiewając „Bogurodzicę”.

Ponad 200-tysięczna armia Mustafy padła. Wiktoria wiedeńska ostatecznie powstrzymała ekspansję muzułmańskiej Turcji. Dała wolność ludności bałkańskiej i wywołała entuzjazm w całym chrześcijańskim świecie. Ks. Tołwiński przypomniał, że choć król Jan III Sobieski odbierał cześć niemal jak Bóg, ponieważ całowano go po rękach i stopach, wiwatowano na jego cześć i składano mu nieustanne dziękczynienia za wielkie zwycięstwo, to on sam i jego żołnierze wiedzieli, Komu je zawdzięczają. Wyraziło się to w liście króla do papieża Innocentego IX ze słynnymi słowami polskiego monarchy: „Przybyliśmy, zobaczyliśmy, Bóg zwyciężył”.

- Tamto zwycięstwo nie podzieliło, ale wzbudziło szacunek i uznanie. Było to zwycięstwo ludzi, których łączył jeden cel i jedna wiara w Chrystusa. To było pokolenie, dla którego wiara w naszego Pana i cześć wobec Matki Bożej były niezwykle cennymi darami, za które byli w stanie oddać swoje życie i pod sztandarami których nieustannie zawierzali swoją przyszłość – podkreślał kaznodzieja i zachęcał, aby te wartości żyły również w sercach współczesnych ludzi i skłaniały do zmagania się o wiarę w sercu i w codzienności. - To też walka o zwycięstwo, nasz osobisty „Wiedeń”, bo niejednokrotnie przychodzi nam duchowo stoczyć walkę z własnymi pokusami, słabościami, albo lenistwem. Bywa, że zastanawiamy się, czy warto iść za Chrystusem, jak pewnie także król Jan III Sobieski zastanawiał się, czy warto iść pod Wiedeń. Warto! Bo walka dla Chrystusa jest walką dla lepszego świata i lepszego losu człowieka – przekonywał proboszcz katedry polowej.

Po Mszy św. w sali kurialnej Ordynariatu Polowego odbył się program artystyczny, w czasie którego słuchano poezji i śpiewano wspólnie pieśni patriotyczne.

Organizatorem obchodów 337. rocznicy zwycięstwa pod Wiedniem był Komitet Obchodów Rocznic Wiktorii Wiedeńskiej.