Hymnem „Veni Creator”, wzywającym wstawiennictwa Ducha Świętego, rozpoczęła się uroczystość święceń diakonatu, która w sobotę 23 października br. zgromadziła wiernych w katedrze rzeszowskiej. Szesnastu alumnów szóstego roku rzeszowskiego Seminarium Duchownego przyjęło z rąk bp. Edwarda Białogłowskiego sakrament święceń w stopniu diakonatu. Podążając do ołtarza wiedzieli, że w ich życiu nastąpi istotna zmiana. Doskonale zdawali sobie sprawę, że za kilka chwil staną się duchownymi Kościoła i w posłuszeństwie oddadzą się do dyspozycji swojego Biskupa Diecezjalnego. Podczas święceń wyrażą chęć oddania swojego życia na służbę Bożą. Zobowiążą się również przed całym Kościołem, do wiernego wypełniania powierzonych diakonom zadań: głoszenia życiem i słowem Ewangelii Jezusa Chrystusa oraz świadczenia dzieł miłosierdzia. W czasie homilii Ksiądz Biskup przypomniał fragment listu, jaki Ojciec Święty Benedykt XVI wystosował do seminarzystów całego świata z okazji zakończonego niedawno Roku Kapłańskiego. Papież wskazał w nim na potrzebę, ciągłą konieczność nowych kapłanów. Ludzie bowiem zawsze będą potrzebować duchowych przewodników. Ksiądz Biskup wskazał także, że każdy z nowo wyświęconych diakonów już za kilka miesięcy zostanie księdzem, kapłanem Jezusa Chrystusa.
Liturgię w katedrze poprzedziła przysięga kandydatów do diakonatu, która odbyła się w piątek wieczorem w kaplicy seminaryjnej, na zakończenie rekolekcji. Braciom diakonom życzymy wielu łask Bożych na dalszej drodze przygotowania do kapłaństwa.
Nowo wyświęceni diakoni to:
Maciej Chuchla z parafii Niebylec
Rafał Flak z parafii Trzeboś
Grzegorz Kida z parafii Łowisko
Tomasz Materna z parafii Rzeszów - Zwięczyca
Paweł Matuszewski z parafii Rzeszów - Bożego Ciała
Wojciech Niemiec z parafii Rzeszów - św. Judy Tadeusza
Łukasz Nowosielski z parafii Rzeszów - Katedra
Damian Ożóg z parafii Trzeboś
Paweł Przebięda z parafii Przybówka
Mateusz Sokół z parafii Cmolas
Kamil Sowa z parafii Matysówka
Krzysztof Szot z parafii Podlesie
Łukasz Szpyrka z parafii Rzeszów - św. Jadwigi
Łukasz Ślusarczyk z parafii Cieklin
Tomasz Wodzień z parafii Niedźwiada
Antoni Więch z parafii Niwiska
Janusz Radziszewski podczas przyjęcia posługi lektoratu. Obrzędowi przewodniczył bp Rudolf Pierskała
Do posługi diakona stałego w diecezji świdnickiej przygotowuje się Janusz Radziszewski z Jedliny-Zdroju. Przed nim już ostatnia prosta formacji, czas szczególnego skupienia, modlitwy i porządkowania doświadczeń życia, które Pan Bóg przez lata wpisywał w jego drogę powołania.
Ta droga prowadziła przez bardzo różne środowiska i doświadczenia, które dziś układają się w spójną historię służby. 30 czerwca 2025 roku Janusz Radziszewski przyjął posługę lektoratu, choć z Liturgiczną Służbą Ołtarza związany jest nieprzerwanie od 1988 roku, od czasów szóstej klasy szkoły podstawowej. Posługa słowa od lat była więc naturalną przestrzenią jego zaangażowania w Kościele. Obecnie podejmuje on formację dla przyszłych diakonów stałych w Diecezjalnym Ośrodku Formacyjnym w Opolu.
Z rządowego sprawozdania z wykonania ustawy z 7 stycznia 1993 r. o planowaniu rodziny, ochronie płodu ludzkiego i warunkach dopuszczalności przerywania ciąży za rok 2024 wynika, że w tym okresie w polskich szpitalach uśmiercono w drodze aborcji aż 885 dzieci.
Jest to 2 razy więcej niż w roku 2023 i ponad pięciokrotnie więcej niż w roku 2022.
Wstęp listu brzmi jak wyznanie wiary człowieka stojącego na progu próby. Paweł nazywa siebie apostołem «z woli Bożej» i od razu wskazuje na «obietnicę życia w Chrystusie Jezusie». To życie zaczyna się już teraz i przenika czas więzienia. Pozdrowienie «łaska, miłosierdzie, pokój» nie jest jedynie formułą grzeczności. Łaska (charis) mówi o darze, miłosierdzie o sercu Boga, pokój (eirēnē) o pełni. Paweł dziękuje Bogu, «któremu służy jak przodkowie», z czystym sumieniem (syneidēsis). Wiara chrześcijańska wyrasta z modlitwy Izraela i idzie dalej. Wspomnienie Tymoteusza wraca «we dnie i w nocy». Apostoł pamięta jego łzy i pragnie spotkania. Relacja ucznia i ojca w wierze ma poziomy odpowiedzialności i czułości. Tradycja Kościoła pamięta Tymoteusza jako pasterza Efezu. List brzmi jak przekaz pochodni w czasie apostolskich kajdan. Najważniejsze pada w zdaniu o «szczerej wierze» (anupokritos pistis), która mieszkała najpierw w babce Lois i w matce Eunice. Ewangelia przechodzi przez dom i przez pamięć rodzin. Paweł widzi w Tymoteuszu owoc takiego przekazu. Następnie przypomina o «charyzmacie Bożym» (charisma), otrzymanym przez włożenie rąk. Ten gest oznacza modlitwę Kościoła i powierzenie służby, która ma strzec i karmić wspólnotę. Czasownik «rozpalić na nowo» (anazōpyrein) mówi o ogniu, który wymaga troski, ciszy i wierności. Bóg nie daje ducha lęku (deilia). Daje «moc, miłość i trzeźwe myślenie» (dynamis, agapē, sōphronismos). Z takiego daru rodzi się wolność od wstydu wobec «świadectwa» (martyrion) i wobec więzów apostoła. Wierność Chrystusowi ma cenę, a jej fundamentem pozostaje moc Boga.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
_1766416222.jpg)
