Imię Marcina Kromera (1512-1589), biskupa warmińskiego, pisarza i historiografa nosi ulica na warszawskiej Ochocie.

Marcin Kromer urodził się w 1512 r. w Bieczu. Studia odbył w Akademii Krakowskiej. Od 1533 r. był notariuszem w kancelarii królewskiej. Już wówczas dokonywał przekładu dzieł Arystotelesa i Cycero, a także sam pisał poezję łacińską. W latach 1537-1540 przebywał we Włoszech, gdzie po studiach na słynnych uniwersytetach w Padwie, Rzymie i Bolonii uzyskał doktorat z obojga praw. Po powrocie do Polski pracował w kancelarii biskupa krakowskiego Piotra Gamrata (1487-1545), a po jego śmierci w kancelariach królewskich Zygmunta Starego i Zygmunta Augusta. Święcenia kapłańskie przyjął w 1542 r. Był proboszczem w Bieczu, kanonikiem kieleckim i krakowskim (1544 r.), kustoszem w Wiślicy i Sandomierzu. W 1551 r. został kanonikiem warmińskim. Z Warmią związany został najdłużej. 2 czerwca 1570 r. otrzymał nominację na biskupa koadiutora kard. Stanisława Hozjusza. Rządy w diecezji objął po jego śmierci 5 sierpnia 1579 r. Umacniał wpływy Kościoła na Warmii, wizytował parafie, przeprowadził trzy synody diecezjalne. Troszczył się o rozwój oświaty, handlu, rzemiosła.

Europejską sławę dało mu wydanie w 1541 r. odkrytych w Bolonii siedmiu eklog św. Jana Chryzostoma. Działał na rzecz naprawy Akademii Krakowskiej, podjął też starania o sprowadzenie jezuitów do Polski i powierzenie im wychowania publicznego. Był wielkim przeciwnikiem reformacji i czynił wszystko, aby przeciwstawić się jej wpływom. W tym celu napisał Rozmowy dworzanina z mnichem, które obok Confessio Stanisława Hozjusza - uważane są za podstawy doktrynalne kontrreformacji. Był autorem biografii Zygmunta Starego, ujętej w formie mowy pogrzebowej. Ostatnim jego utworem był romans ludowy Historyja prawdziwa o przygodzie żałosnej książęcia finlandzkiego Jana i królewny polskiej Katarzyny.

Kromer spełniał wiele misji dyplomatycznych (Rzym, Wiedeń), podczas których zajmował się głównie sprawami pruskimi, umacniając wpływy polskie.

Zmarł 23 marca 1589 r. w Lidzbarku Warmińskim i pochowany został w miejscowej katedrze.