Taizé leży w południowo-centralnej części Francji, w Burgundii. Liczy nieco ponad 100 mieszkańców. Ta urokliwa wioska przyciąga rokrocznie tysiące chrześcijan z różnych zakątków. A wszystko dlatego, że 68 lat temu pewien chorowity Szwajcar postanowił się tu osiedlić i żyć Ewangelią.

Wspólnota Taizé

W ten sposób zaczyna się historia znanej dziś na całym świecie Wspólnoty nieżyjącego już brata Rogera. Wspólnoty ekumenicznej, dla której najistotniejsze są dwie rzeczy: dobroć serca i prostota. Dziś liczy ona ponad 100 braci z 30 krajów. Zarówno ewangelików, jak i katolików. W świecie podzielonych chrześcijan są oni znakiem pojednania i pokoju. Żyjąc z własnej pracy, nie przyjmują żadnych darowizn. Tym, co przyjmują, jest Boża miłość, którą starają się żyć. Przed laty brat Roger, pisząc regułę Wspólnoty, wytyczył im drogę. To droga zaufania, którą bracia szerzą na całym świecie.
Dzieło Wspólnoty z Taizé to także coroczne Europejskie Spotkania Młodych. Na przełomie starego i nowego roku organizowane są, za każdym razem w innym kraju, modlitewne spotkania ekumeniczne, nazywane Pielgrzymką Pokoju przez Ziemię. To nie jedyna inicjatywa braci. Część z nich udaje się do odległych zakątków Afryki, Azji i Ameryki Łacińskiej. Tworzą tam tzw. fraternie, żyjąc wśród najuboższych jako świadkowie pokoju. Dzielą warunki życia z ludźmi, z którymi mieszkają na co dzień i starają się dawać świadectwo miłości najbiedniejszym, dzieciom ulicy, więźniom, umierającym, ludziom doświadczającym tragedii osobistych, porzuconym.

Tydzień dla ducha

Taizé od początku było otwarte dla przybyszów. Najpierw schronienie znajdowali tu uchodźcy wojenni, sieroty, potrzebujący; z czasem zaczęli zaglądać liczni pielgrzymi. Miejsce przepełnione ciszą, modlitwą i otwarciem na innych stało się atrakcyjną odpowiedzią dla wszystkich szukających wytchnienia w pędzącym świecie.
W ciągu całego roku można przyjechać do Taizé na tygodniowe rekolekcje, trwające od niedzieli do niedzieli i wejść w rytm życia braci. A jest to rytm bardzo prosty. Uczestnicy rekolekcji biorą udział trzy razy dziennie w modlitwie: rano, w południe i wieczór, uczestniczą w spotkaniach z osobami z innych krajów, wspólnych posiłkach. W małych grupkach wymieniają się swym doświadczeniem oraz pomagają w różnych pracach praktycznych, związanych z organizacją wspólnego życia. Każdego dnia bracia Wspólnoty przygotowują wprowadzenia biblijne, po których jest czas ciszy oraz dzielenie się w grupach. Po południu odbywają się warsztaty, które pomagają umocnić więzi łączące wiarę z codziennym życiem w takich sferach jak praca, kwestie społeczne, sztuka i kultura, poszukiwanie pokoju na świecie.
Dla wielu rekolekcje to czas nowego spojrzenia na swoją wiarę, budowa osobistej relacji z Bogiem. - W Taizé na nowo odkrywam i pogłębiam swoją wiarę. Dzięki rozmowom z innymi ludźmi patrzę na wiele problemów z innej strony, giną moje wątpliwości dotyczące sensu wiary - mówi 20-letnia Asia.
Cisza, śpiewane proste kanony tworzą niepowtarzalny klimat, który pomaga w skupieniu. Prowadzi do wsłuchania się w to, co Bóg chce powiedzieć.
- W tym sposobie modlitwy odnalazłem głębszy wymiar. On spełnia moje duchowe potrzeby - potwierdza Karol. - Wyjazd do Taizé to takie ładowanie baterii na cały rok. To wyciszenie, ale też możliwość poznania i porozmawiania z różnymi ludźmi. To czas, żeby zwolnić tempo, zatrzymać się i psychicznie odpocząć.

Wskazówki

W spotkaniach biorą udział głównie ludzie młodzi, ale organizowane są również rekolekcje dla dorosłych i dla rodziców z dziećmi. Żeby wziąć w nich udział, należy zgłosić wcześniej - drogą internetową - chęć uczestnictwa i poczekać na potwierdzenie. Zdarza się, że chętnych jest tak wielu, że bracia nie są w stanie przyjąć w danym tygodniu wszystkich. Istnieje także możliwość dłuższego, tygodniowego lub weekendowego trwania w ciszy dla tych, którzy tego potrzebują.
Do Taizé należy zabrać Biblię oraz List na rok 2008, opublikowany w Genewie. Można go przeczytać i pobrać na stronie www.taize.fr/pl. Ci, którzy grają, mogą wziąć instrumenty dęte, wiolonczelę lub gitarę klasyczną. Każdy, kto może, powinien wziąć namiot, śpiwór i karimatę. Osoby bez swojego namiotu są zakwaterowane w kilkuosobowych sypialniach lub dzielą miejsce w innych namiotach. Należy zaopatrzyć się też w ubezpieczenie ważne w Unii Europejskiej, które zapewnia zwrot kosztów na wypadek choroby. Udział w kosztach na miejscu obejmuje zakwaterowanie i pełne wyżywienie, a także inne wydatki związane z organizacją spotkań. Proponowana zapłata nie jest taka sama dla wszystkich, ponieważ uwzględnia możliwości każdego i sytuację poszczególnych krajów. Polacy płacą od 3,50-6 euro za dzień (osoby poniżej 30. roku życia) i 5,50-10,00 euro z własnym namiotem lub przyczepą kempingową; 7,00 -14,00 euro zakwaterowanie przydzielane na miejscu (osoby powyżej 30. roku życia). Każdy sam może zdecydować, jaką sumę, mieszczącą się w proponowanym przedziale, jest w stanie złożyć. Podczas tegorocznych wakacji, prócz wyjazdów indywidualnych, zorganizowano we Wrocławiu dwie grupy. Pierwsza już wyruszyła, druga wyjeżdża 16 sierpnia, a jej powrót zaplanowano na 25 sierpnia. Więcej informacji na stronie www.taize.com.pl

* * *

Ania Rak:
Z czasów podstawówki pamiętam telewizyjne relacje z noworocznych spotkań Taizé i to, że tysiące młodych ludzi siedzą tak po prostu na podłodze, palą świeczki i śpiewają. Ten widok bardzo mi się spodobał. Pomyślałam, że chciałabym tak razem z nimi siedzieć. Podczas studiów znalazłam się w DA Maciejówka, gdzie co środę odbywają się modlitwy
Tazié i wybrałam tę drogę. Okazało się że medytacyjna modlitwa, piękne, krótkie kanony śpiewne na głosy z akompaniamentem gitary, chwile ciszy, w których można zajrzeć głęboko w swoje serce, to jest coś dla mnie.
W samym Taizé ujęło mnie to, że na wszystko jest tam czas. Modlitwa, praca, chwile dla siebie, wspólne posiłki, spotkania z ludźmi... Życie tam jest bardzo proste. Okazuje się, że jest możliwe funkcjonowanie bez telefonu, radia, komputera i ciągłej gonitwy. Dzień jest poukładany, a fundamentem każdego dnia jest modlitwa. Żyje się tam spokojnie. Można złapać oddech, zastanowić się nad życiem, odkryć Boga. W Taizé zaczęłam się uczyć żyć zaufaniem.

* * *

„Papież, tak jak wy, pielgrzymi i przyjaciele Wspólnoty, przybył tu na chwilę, ale do Taizé przybywa się jak do źródła. Wędrowiec zatrzymuje się, zaspakaja pragnienie i rusza w dalszą drogę. Wiecie, że bracia nie chcą was zatrzymać. Chcą w modlitwie i ciszy pozwolić wam pić wodę żywą(…), byście mogli później wyruszyć i świadczyć o Jego miłości”
Jan Paweł II