Na słowo „kibic” niejednemu włos jeży się na głowie. W ostatnim czasie znaczenie tego słowa stało się pejoratywne. Nie można się dziwić, bo gdy ktoś traci życie dlatego, że jest za tą drużyną, a nie za inną, to ucywilizowany świat, w którym żyjemy zaczyna przypominać świat zwierząt - choć, gwoli prawdy, zwierzęta walczą o przetrwanie, a „kibice”...?
Czy jest sens, żeby ginęli niewinni młodzi ludzie? Czy jest sens, żeby mieszkańcy niektórych osiedli żyli w ciągłym stresie z obawy, że sympatyk jakiejś drużyny będzie chciał identyfikować się z nią w po prostu głupi sposób. Nie ma to sensu, tak samo jak nie ma sensu nazywać takich ludzi kibicami. Nie ma sensu również to, żeby ciągle pokazywać w telewizji tylko tych, którzy niszczą dobry wizerunek sportu. Za mało jest obrazów, w których oglądać możemy prawdziwych kibiców. A kim właściwie jest prawdziwy kibic?
- Być kibicem to znaczy kochać klub, jego nazwę, jego barwy. To znaczy być z nim na dobre i na złe, znać jego historię, wybitnych zawodników, znać jego sukcesy i porażki. Dbać o jego dobre imię. To znaczy obserwować zmagania ukochanej drużyny, dopingować. Ale to także umieć uszanować to, że przeciwnik był lepszy, umieć zrozumieć, że „moja drużyna” miała słabszy dzień, a i sędzia też ma do tego prawo - w taki sposób definiuje kibica kapelan Cracovii, ks. Henryk Surma CM.

Być kapelanem

O to, aby znaczenie słowa „kibic” stawało się właściwe, dbają m.in. kapelani sportowych drużyn. Troszczą się oni również o samych sportowców, którzy z racji wykonywanego zawodu mają większe trudności ze znalezieniem czasu na niedzielną Mszę św., a także na pielęgnowanie życia rodzinnego.
Ks. Henryk Surma CM kapelanem Cracovii jest od 2004 r. Zapał do piłki nożnej przekazał mu ojciec. Wielką sympatią obdarzył drużynę Cracovii po tym, jak ojciec wziął go na mecz „Pasów” z Garbarnią. W Cracovii w piłkę grał jego brat Fredek. Synowie Fredka - Łukasz i Filip swoje życie związali ze sportem. Pierwszy z nich był zawodnikiem Wisły, Ruchu, Legii, obecnie gra w lidze izraelskiej. Drugi jest dziennikarzem sportowym w „Canal Plus”. Można zatem powiedzieć, że rodzina Surmów połknęła sportowego bakcyla. Ks. Henryk sam zgłosił się do prezesa klubu z propozycją pełnienia roli kapelana. Swoją funkcję sprawuje z wielkim zapałem, jest obecny na każdym meczu Cracovii, który rozgrywany jest na jej stadionie, uczestniczy i organizuje spotkania w szkołach, dotyczące kultury kibicowania.
- Ksiądz kapelan powinien pomagać uchwycić równowagę ducha wśród sportowców. Zawodnik często zwraca się do kapelana, bo darzy go dużym zaufaniem. Kapelan musi znać zawodników, musi poznawać specyfikę życia sportowców, żeby właściwie móc im pomagać. Oczywiście, musi również kochać sport - opowiada o swojej posłudze ks. Surma.

Zawsze do dyspozycji

Swojego kapelana ma również Wisła. Jest nim ks. inf. Bronisław Fidelus, proboszcz bazyliki Mariackiej. - Kapelanem zostałem, gdy zaczynały się problemy na stadionach. Poprosił mnie o to ówczesny prezes klubu Ludwik Mięta-Mikołajewicz - opowiada. Ks. Infułat kiedyś również sam grywał w piłkę. Zawsze kibicował zarówno Wiśle, jak i Cracovii. Tak mówi o swoich obowiązkach: - Kapelan jest zawsze do dyspozycji klubu, a przede wszystkim zawodników, którzy zawsze powinni mieć możliwość kontaktu z kapłanem. Uczestniczy w ważnych dla klubu wydarzeniach, odprawia nabożeństwa za zmarłych kibiców, zawodników i działaczy. Często też udziela zawodnikom ślubów, chrzci ich dzieci.

Zauważyć dobro

Obaj kapelani dostrzegają konieczność odróżnienia prawdziwych kibiców od pseudokibiców. Przepisy i surowe prawo nie uzdrowią od razu sytuacji, w których sport odgrywa rolę drugoplanową w stosunku do agresji i głupoty. Potrzebne jest wychowywanie, które trwać będzie lata. Muszą się w nie zaangażować odpowiedzialni za kluby, powinno dochodzić do częstszych spotkań działaczy, zawodników, przedstawicieli miasta z kibicami. W szkołach powinny być organizowane spotkania promujące kulturę na stadionach. Kiedyś prezenter telewizyjny, relacjonując krakowskie derby, tak rozpoczął program: „Od lat znana jest powszechna nienawiść pomiędzy kibicami Wisły i Cracovii (...)”. Takimi słowami łatwo zniszczyć wszystko, o co starają się wierzący w prawdziwy sens kibicowania i prawdziwe oblicze miłości do sportu. Zło jest krzykliwe i łatwo się „reklamuje”. Dlaczego nie mówi się np. o wspólnej akcji oddawania krwi przez kibiców krakowskich klubów, a tak łatwo wypowiada się słowa o nienawiści między nimi?

A mój wkład?

Kwiecień 2005 r. zapadł w serca wielu ludzi jako chwile wielkiej refleksji, jako narodowe rekolekcje. Po śmierci Ojca Świętego kibice Wisły i Cracovii spotkali się na Mszy św., podczas której deklarowali pojednanie dla Papieża. Wielu już przekreśliło sens tamtego wydarzenia, o którym głośno było w całej Europie. - Niejednokrotnie słyszę, jak ludzie mówią: „Mieli się poprawić, a tego nie zrobili”. Odpowiadam wtedy, że poprawili się, ale nie wszyscy. Zanim wydamy sąd, że żadnego pojednania nie ma, spójrzmy na siebie i zapytajmy: Jaki był w nie mój wkład? A potem weźmy się do pracy. Zacznijmy od dzieci, od małych kibiców. Jaki przykład dajemy, śpiewając wulgarne piosenki i przeklinając? - pyta Kapelan Cracovii.
- Duża jest rola mediów, które nie powinny nadmiernie eksponować rozrób na stadionach. Wtedy ci, którzy są ich „bohaterami”, cieszą się z tego i rywalizują z innymi w ich organizowaniu. Przed władzami i różnymi organizacjami oraz całym społeczeństwem stoi też ważne zadanie: przygotować się do Euro 2012. Musimy również mieć świadomość, że proces wychowania trwa latami i nie od razu będą widoczne skutki naszych starań - dodaje Kapelan Wisły.

„Podejdźcie bliżej”

Żeby lepiej działo się na naszych stadionach, czasem nie trzeba wiele. Ks. inf. Fidelus wspomina jeden z najpiękniejszych momentów Mszy pojednania, w którym kibice Cracovii powiedzieli kilka prostych słów, zwracając się do kibiców Wisły: aby podeszli bliżej. To był przełomowy moment. Takich momentów może być więcej, gdy kibice zaczną się szanować - czasem wystarczy jedno zdanie, słowa „Witamy!” czy „Gratulujemy!”.
Ks. Henryk podkreśla, że na modlitwie, wierze, miłości i nadziei swoje działania ma opierać nie tylko ksiądz czy wychowawca, ale także sportowiec i kibic. Stwierdza, że w dzisiejszym świecie próbuje się oddzielić wiarę od innych dziedzin życia, również od sportu. Ale to droga, która prowadzi donikąd.

Przed derbami

Ks. Bronisław Fidelus: - Niech wygra lepszy! Kibice, uszanujcie drużyny i własne miasto! Niech nie będzie wyzwisk, niech wygra wspaniała atmosfera!

Ks. Henryk Surma CM: - Papież zawsze podkreślał, że sport ma ludzi łączyć. Szanowny Kibicu! Nie zapominajmy, że jesteśmy pokoleniem Jana Pawła II - to nas zobowiązuje do lepszego życia. Postanów sobie, zanim pójdziesz na stadion, że będziesz życzliwy, że będziesz miał szacunek do innych. Pamiętaj, że gdy zasiewasz dobro - otrzymasz dobro!