Kościół sosnowiecki otrzymał w darze 10 diakonów. Wypowiedziane „chcę”, „przyrzekam”, „Oto ja, poślij mnie!” (Iz 6, 8) było ich świadomym i dobrowolnym aktem oddania się na służbę Bogu i ludziom, odpowiedzią na Jezusowe wezwanie usłyszane przed laty. 5 maja ordynariusz sosnowiecki bp Adam Śmigielski SDB udzielił święceń diakonatu alumnom V roku Wyższego Seminarium Duchownego Diecezji Sosnowieckiej. Podniosła i jednocześnie wzruszająca uroczystość miała miejsce w kościele Podwyższenia Krzyża Świętego w Wolbromiu, skąd pochodzi jeden z nowo wyświęconych diakonów.
Nowi duchowni w stopniu diakona to: Arkadiusz Kajdas z parafii bł. Michała Kozala w Preczowie, Marcin Kruszak z parafii św. Marii Magdaleny w Gołaczewach, Łukasz Musiał z parafii Nawiedzenia NMP w Sosnowcu, Krzysztof Nowak z parafii św. Mikołaja w Targoszycach, Tomasz Pasternak z parafii Podwyższenia Krzyża Świętego w Wolbromiu, Adrian Piętak z parafii Macierzyństwa NMP w Bolesławiu, Piotr Pisarczyk z parafii Matki Bożej Anielskiej w Dąbrowie Górniczej, Tomasz Smalcerz z parafii św. Wojciecha i św. Katarzyny w Jaworznie, Mateusz Starkiewicz z parafii św. Barbary w Jaworznie oraz Arkadiusz Witkowski z parafii św. Stanisława Kostki w miejscowości Ostrowite Rypińskie w diecezji płockiej.
„Czy można piękniej zakończyć Tydzień Modlitw o Powołania, jak święceniami diakonatu?” - pytał zgromadzonych na Eucharystii proboszcz wolbromskiej parafii, ks. kan. Tadeusz Maj, zaznaczając jednocześnie, iż czas tegorocznych święceń diakonów i kapłanów przypada w wyjątkowym okresie kapłańskiej posługi ordynariusza sosnowieckiego bp. Adama Śmigielskiego, który za kilka tygodni będzie przeżywał złoty jubileusz swojego kapłańskiego życia. „Dziś zatem wpatrujemy się nie tylko w naszych diakonów, ale także w postać naszego Pasterza” - podkreślał Ksiądz Proboszcz.
„Aby dobrze wykonywać powierzone zadania diakon nie może ustawać na drodze rozwoju duchowego. Dlatego warto rozważać Słowo Boże, codziennie czynnie uczestniczyć w Eucharystii, regularnie korzystać z sakramentu pokuty. Prośmy dla diakonów o dar cnoty roztropności. Życzę wam również miłości bez obłudy, która skieruje was do ludzi chorych, biednych, którzy tej miłości potrzebują najbardziej, realizując powołanie Chrystusowe, które sprowadza się do przykazania miłości bliźniego. Receptą jest gorliwe życie eucharystyczne i modlitwa” - zaznaczał podczas homilii Biskup Ordynariusz.
Największym wrogiem woli Bożej jest nasze ego – niczym król samozwańczy, który próbuje zasiąść na tronie należącym jedynie do Boga. To ego jest niczym rozkapryszone dziecko, które tupie nogą w świątyni serca, domagając się, by wszystko było po jego myśli.
Nieustannie chce udowadniać, pouczać, stawiać na swoim, wykrzykując jak bęben wojenny jedno słowo: „JA!”. Bunt, jeśli się w Tobie pojawia, jest jak fala sztormowa, która uderza o brzegi Twojej duszy, burzy pokój serca, mąci wiarę, zaciemnia widzenie. Rodzi się z niezrozumienia, dlaczego Twoje życie toczy się tak, a nie inaczej. I chociaż zdaje Ci się, że dryfujesz po ciemnym morzu zdarzeń bez latarni i bez kompasu, to właśnie wtedy ufność w Bożą mądrość jak kotwica rzucona w głębię pozwala zatrzymać się i odnaleźć punkt oparcia. Bo Boża mądrość to nie wąska uliczka naszego logicznego rozumu, ale piękna polna droga pośród wiosennych kwiatów i błękitu nieba, na której poruszają się aniołowie i święci. Nie zawsze wiesz, dokąd prowadzi, ale gdy nią idziesz, w Twojej duszy zaczyna kiełkować pokój jak źródło bijące na pustyni walki wewnętrznej.
Wyobraź sobie lekarza, który mówi: „Najważniejsze, żeby zbić gorączkę… a przyczyna? - nieważna”. Brzmi jak żart? A teraz powiedz szczerze: czy my czasem nie robimy dokładnie tego samego z własną duszą?
Opowiem Ci historię człowieka, który miał otwarte drzwi wolności, a jednak przez 10 lat nie umiał wyjść… oraz moment z mojego dzieciństwa, kiedy byłem „idealny” tylko dlatego, że bałem się reakcji surowego wujka — a gdy drzwi się zamknęły… powiedziałem: „No, teraz już mogę”.
Lublin. Nowe biuro sekcji polskiej Pomoc Kościołowi w Potrzebie
2026-02-14 06:41
(buk)
Paweł Wysoki
W Lublinie przy ul. Podwale 3 zostało otwarte biuro regionalne sekcji polskiej „Pomoc Kościołowi w Potrzebie”.
W wydarzeniu uczestniczył ks. Jan Żelazny, dyrektor sekcji polskiej PKwP oraz abp Stanisław Budzik, który poświęcił lokal. Jak to zostało podkreślone, otwarcie nowego biura to przede wszystkim znak nadziei i konkretnej solidarności. – W świecie, w którym tak wiele mówi się o podziałach, my chcemy mówić o jedności. W świecie, w którym często milczy się o prześladowaniach chrześcijan, my chcemy dawać świadectwo prawdzie. A w świecie pełnym niepokoju pragniemy nieść nadzieję zakorzenioną w Ewangelii i w doświadczeniu Kościoła powszechnego – mówią pracownicy PKwP. - Chcemy, aby to miejsce stało się przestrzenią spotkania ludzi wrażliwych na los Kościoła prześladowanego, w której modlitwa łączy się z działaniem, a informacja rodzi odpowiedzialność. Biuro w Lublinie ma być mostem między tymi, którzy cierpią z powodu wierności Chrystusowi, a tymi, którzy mogą i chcą im pomóc; mostem zbudowanym z wiary, zaufania i konkretnego wsparcia – podkreślają.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
