Reklama

Książki

Bajki niczym lekarstwo

Jak wytłumaczyć dziecku, na czym polega choroba i jej leczenie? Jak oswoić strach przed szpitalem i operacją? Czy mogą pomóc w tym bajki? Studenci Śląskiego Uniwersytetu Medycznego, Michał Smoczok i Krzysztof Starszak są przekonani, że tak. Wpadli na pomysł, by wydać książki dla najmłodszych pacjentów.

[ TEMATY ]

dzieci

studenci

chorzy

bajki

/archiwum

Książeczki trzymają Krzysztof Starszak, Michał Smoczok oraz Prof.dr hab. n. med. Violetta Skrzypulec-Plinta.

Książeczki trzymają Krzysztof Starszak, Michał Smoczok oraz Prof.dr hab. n. med. Violetta Skrzypulec-Plinta.

Bądź na bieżąco!

Zapisz się do newslettera

„Bajki kontra choroba” to seria trzech książeczek wprowadzających w świat Domisia walczącego z białaczką, Michała chorującego na astmę, Filipa zmagającego się z cukrzycą.

Reklama

Pomysł zrodził się, gdy mieli praktyki na pierwszym roku studiów. Będąc na oddziałach dziecięcych, mogli poznać problemy i troski dzieci chorych.

Podziel się cytatem

- Chcąc być bliżej problemów tych najmłodszych, zdecydowaliśmy, że musimy coś zrobić, by zmienić im komfort pobytu w szpitalach - mówi jeden z pomysłodawców projektu Krzysztof Starszak. Bajka to fajny pomysł na to, aby nauczyć czegoś dzieci, zbudować ich większą świadomość i empatie do chorych osób. Bajki pomagają oswoić się z chorobą. Jako studenci medycyny niejednokrotnie spotykaliśmy się z przekazywaniem informacji o chorobie dziecku i jego rodzicom. Byliśmy również świadkami diagnostyki, procesu leczenia oraz wizyt kontrolnych. Uznaliśmy, że przedstawiając wiedzę medyczną w sposób przyjazny dziecku, pomożemy mu oswoić chorobę i zrozumieć czynności wykonywane przez lekarzy i pielęgniarki – tłumaczy Krzysztof.

Anna Przewoźnik

Krzysztof Starszak jeden z pomysłodawców projektu

 Krzysztof Starszak jeden z pomysłodawców projektu

Reklama

Powstały trzy różne tytuły: dla dzieci zmagających się z białaczką, cukrzycą oraz astmą. To choroby, które u dzieci występują bardzo powszechnie. Każda z książek ma bohatera o innym imieniu po to, by dziecku łatwiej było się z nim zidentyfikować. Dziecko staje się wówczas uczestnikiem wydarzeń, które dzieją się w książce, może identyfikować się z postacią.

Podziel się cytatem

Autorką tekstu jest - zakochana w literaturze dziecięcej Ewa Jania. Za ilustracje odpowiada Jakub Szczygieł.

Pomysłodawcy projektu podkreślają, że celem książek jest przedstawienie leczenia oraz specyfiki choroby, co robi w umiejętny sposób główny bohater danej opowieści - np. astmę pod kontrolą ma Michał. Wspiera on wszystkie chore dzieci i na własnym przykładzie pokazuje, że droga do zdrowia i równowagi nie jest łatwa, ale można mieć „astmę pod konrolą...” Kto wie, może kiedyś pojawiają się nowe publikacje o innych chorobach.

Projekt nie udałby się, gdyby nie zaangażowanie wielu ludzi i serwisu „Polak potrafi”. Teksty bajek były konsultowane przez psychologów, lekarzy specjalistów oraz rodziców.

Choroba jest wpisana w ludzkie życie. Wtedy, jak nigdy, potrzebne i ważne jest wsparcie. Dlatego powstał ten projekt i książeczki udało się wydać. Nie są lekarstwem, ale dają siłę, co potwierdzają już sami pacjenci.

Podziel się cytatem

Pierwsze książki trafiły do małych pacjentów na Oddział Hematologii i Onkologii Dziecięcej oraz Oddziału Ogólnopediatrycznego SPSK nr 1 im. prof. S. Szyszko w Zabrzu. Konsultantem naukowym pozycji jest prof. dr hab. n. med. Przemysława Jarosz-Chobot - wybitny pediatra i diabetolog dziecięcy. Ogromny wkład w powstanie merytorycznego, ale bardzo przystępnego dla dzieci tekstu, miała również Oliwia Janota - studentka Wydziału Lekarskiego z Oddziałem Lekarsko-Dentystycznym w Zabrzu, Śląskiego Uniwersytetu Medycznego w Katowicach.

2020-02-06 12:01

Oceń: +1 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Kilka słów o wychowaniu

Miała to być pierwsza lekcja z „Wychowania do życia w rodzinie” z uczniami klasy piątej. Dzieci mają dopiero po dwanaście lat. Postanowiłam rozpocząć ambitnym tematem: „Co jest w życiu najważniejsze”. Gdy szłam do sali, różne myśli kołatały się po mojej głowie: Czy taki temat zainteresuje moich podopiecznych? Czy będą rozumieli wagę tematu i czy poważnie go potraktują? Myślałam, że jeśli jedna metoda będzie za trudna, zastosuję inną, prostszą. Może skorzystam z rysunku, a może z zabawy. To zawsze łatwiejsze dla dziecka - myślałam po drodze. Po chwili rozpoczęliśmy zajęcia. Gdy zapowiedziałam temat naszego spotkania, wcale nie byli zaskoczeni. Owszem, ktoś powiedział: „niełatwy temat”. Potwierdziłam, że trudny nawet dla dorosłego. Odpowiedzi tych przecież małych jeszcze dzieci zaskoczyły mnie. Pierwszy chłopiec powiedział: „najważniejszy jest Pan Bóg!”. Swoje odpowiedzi uczniowie zapisywali na tablicy. Kolejno padały następne słowa: mądrość, miłość, rodzina, wiedza, uczciwość, przyjaźń, zdrowie. Aż trudno uwierzyć, że oni mają dopiero po 12 lat!? - myślałam. Prawdopodobnie, gdybym pytała dorosłych, otrzymałabym inne, może nawet mniej dojrzałe odpowiedzi. Potem moi uczniowie zapisywali te słowa w takiej kolejności, w jakiej dla każdego z nich są ważne. Ktoś pod nosem skwitował: „to jest bardzo trudne”. „Tak - przytaknęłam - ale warto to sobie ułożyć, aby widzieć, jak żyć”. Podczas gdy wszyscy pracowali nad swoją hierarchią wartości, jeden z chłopców zapytał: „co to takiego jest najmniej ważne, a jednak ważne?”. I znów cała klasa miała się nad czym zastanawiać. Bardzo szybko ktoś krzyknął: „to chyba są pieniądze!”. Przysłuchiwałam się rozmowom dwunastolatków i byłam z nich bardzo dumna. Myślałam - są wychowywane w dobrych, polskich rodzinach. W rodzinach, w których się rozmawia. Rodzice, mimo pracy i zabiegania, znajdują czas, aby przekazywać swoim dzieciom najcenniejsze przemyślenia i refleksje, swoją mądrość i hierarchię wartości. W szkole nauczyciel patrząc na ucznia widzi tych, którzy go wychowują. Trochę jakby był lustrzanym odbiciem całej swojej rodziny. Dziecko żyje tak, jak żyją jego rodzice i zachowuje się tak, jak oni się zachowują. Jak wiele traci dziecko, gdy rodzice nie mają dla niego czasu. Najczęściej właśnie ci rodzice odpowiedzialnością za wychowanie obarczają wszystkich wokół, począwszy od pani w przedszkolu, a kończąc na współmałżonku. Zawsze inni będą winni, że jest takie a nie inne. Agresją reagują na uwagi nauczycieli. Nie potrafią dostrzec swojej winy. Szkoła może i powinna uzupełniać wysiłek rodziców, ale nie może ich nigdy zastąpić. To rodzice są najważniejsi dla swojego dziecka. To ich zdanie, bo ich zachowanie liczy się najbardziej. Pamiętam, jak kiedyś chłopiec, którego rodzice właśnie się rozwodzili, powiedział do swojej wychowawczyni: „rodzice się rozwodzą, ale mnie kochają i zawsze będą mnie kochać”. W całej tej tragicznej dla niego sytuacji, rodzice zdążyli przekazać mu ten ważny komunikat, który pozwolił mu czuć się nadal ich kochanym dzieckiem. Szkoła powinna być drugim domem dla uczniów. Najmilsze, co może usłyszeć dyrektor takiej placówki, to protest dziecka, kiedy rodzice próbują zabrać je do domu. Oznacza to, że w szkole czuje się bezpieczne i kochane. Może, gdyby każdy rodzic uświadomił sobie, że wychowuje swoje dziecko nie po, żeby jego kochało, ale żeby cały świat kochał kiedyś jego dziecko, wiedziałby, że warto znajdować czas dla niego nawet wówczas, gdy tego czasu bardzo brakuje. Bo - jak stwierdził mój dwunastoletni uczeń, pieniądze są najmniej ważne, także, a może przede wszystkim, w wychowaniu dziecka.
CZYTAJ DALEJ

Mimo upałów nie zrezygnowali z pielgrzymki i idą do Matki Bożej

2026-06-27 10:24

[ TEMATY ]

piesza pielgrzymka

Dekanat Zielona Góra‑Ducha Świętego

Karolina Krasowska

Z samego rana, spod kościoła pw. św. Alberta Chmielowskiego w Zielonej Górze, wyruszyła Piesza Pielgrzymka Dekanatu Zielona Góra – Ducha Świętego do sanktuarium Matki Bożej Królowej Pokoju w Otyniu.

Z samego rana, spod kościoła pw. św. Alberta Chmielowskiego w Zielonej Górze, wyruszyła Piesza Pielgrzymka Dekanatu Zielona Góra – Ducha Świętego do sanktuarium Matki Bożej Królowej Pokoju w Otyniu.

Z samego rana, spod kościoła pw. św. Alberta Chmielowskiego w Zielonej Górze, wyruszyła Piesza Pielgrzymka Dekanatu Zielona Góra – Ducha Świętego do sanktuarium Matki Bożej Królowej Pokoju w Otyniu.

CZYTAJ DALEJ

Bezpieczne wakacje z PCK. Wakacyjna lekcja, która może uratować życie

2026-06-28 07:52

Katarzyna Nastaj /PCK

Słońce, rodzinna atmosfera, gry, animacje i nauka zasad, które mogą uratować życie – tak rozpoczęły się wakacje nad Zalewem Zemborzyckim.

Podczas Pikniku Integracyjnego Polskiego Czerwonego Krzyża „Dzień Dobrych Spotkań” mieszkańcy Lublina, turyści oraz rodziny z dziećmi mogli wspólnie spędzić czas, ale także zdobyć wiedzę niezwykle ważną podczas letniego wypoczynku. Wydarzenie pod hasłem „Bezpieczne wakacje z PCK” odbyło się na terenach zielonych Ośrodka Słoneczny Wrotków. Jego głównym przesłaniem było przypomnienie, że wakacyjny odpoczynek powinien zawsze iść w parze z bezpieczeństwem - nad wodą, podczas upałów, wyjazdów i codziennych letnich aktywności.
CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

REKLAMA

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję