Rodzina zakonna Zgromadzenia Służebnic Najświętszego Serca Jezusowego 19 stycznia obchodziła uroczystość św. Józefa Sebastiana Pelczara. Kim był ten święty?
Przyszedł na świat 17 stycznia 1842 r. w Korczynie k. Krosna. Dwa dni po urodzeniu otrzymał na chrzcie imiona patronów dnia. Później mawiał: „Św. Józefa mam naśladować w miłości Jezusa i Maryi oraz w pokorze i pracowitości, a św. Sebastiana w męstwie i stałości”. Edukacja Józefa Pelczara zaczęła się dość wcześnie. W 1848 r. ze swym starszym bratem Janem rozpoczął naukę w Korczynie w szkole parafialnej. Odznaczał się pilnością i bystrością umysłu; nie okazywał zainteresowania gospodarstwem rolnym. Najbardziej pociągała go religia. Chłonął prawdy Boże. Największy wpływ na jego życie wewnętrzne wywarł ks. Franciszek Jabczyński, który rozpalił w duszy chłopca miłość do Najświętszego Sakramentu i zachęcał go do częstego nawiedzania Jezusa ukrytego w tabernakulum. Józef kontynuował naukę w gimnazjum rzeszowskim, a po ukończeniu 6 klasy we wrześniu 1858 r. przeniósł się do Przemyśla i w 1860 r. celująco zdał egzamin dojrzałości. Stanął wówczas przed wyborem drogi życiowej. Do wyboru miał historię i kapłaństwo. Wybrał Chrystusa. Wstąpił do Seminarium Duchownego w Przemyślu i już w 1864 r., po otrzymaniu dyspensy papieskiej, gdyż nie miał jeszcze wymaganych 24 lat, otrzymał świecenia kapłańskie. Jako neoprezbiter podjął pracę duszpasterską w Samborze. Stamtąd został skierowany na studia do Rzymu. Po studiach w Wiecznym Mieście był wykładowcą teologii pastoralnej i prawa kanonicznego w seminarium przemyskim, a w latach 1877-99 profesorem i rektorem Uniwersytetu Jagiellońskiego.
W trosce o najbardziej potrzebujących oraz o szerzenie Królestwa Serca Bożego w świecie, 15 kwietnia 1894 r. założył Zgromadzenie Służebnic Najświętszego Serca Jezusowego. Napisał w „Autobiografii”: „Niech mi Bóg przebaczy tę śmiałość, bo dotąd założycielami zakonów byli ludzie święci, ale to mnie trochę wymawia, że w okolicznościach dziwnie się układających widziałem wskazówkę woli Bożej”. Był gorącym czcicielem Najświętszego Sakramentu, Serca Jezusowego i Matki Bożej, czemu dał wyraz w bogatej pracy pisarskiej i kaznodziejskiej. W 1899 r. został biskupem pomocniczym, a w 1900 r. ordynariuszem diecezji przemyskiej. Jako arcypasterz dbał o świętość diecezji. Był mężem modlitwy, z której czerpał natchnienie i siły do pracy apostolskiej. Wpatrzony w obraz Niepokalanej, podczas odmawiania Litanii do Najświętszego Serca Jezusowego zmarł w opinii świętości 28 marca 1924 r.
2 czerwca 1991 r. Jan Paweł II dokonał w Rzeszowie beatyfikacji bp. Józefa Sebastiana Pelczara, zaś 18 maja 2003 r. w Rzymie ogłosił go świętym Kościoła Powszechnego. Jego relikwie spoczywają w katedrze przemyskiej, w kaplicy Fredrów.
Modlitwa o uproszenie łask za przyczyną św. Józefa Sebastiana Pelczara
Wszechmogący, wieczny Boże w Trójcy Świętej Jedyny, wielbię Cię i dzięki Ci składam za łaski udzielone św. Józefowi Sebastianowi, którego natchnąłeś gorącym nabożeństwem do Najświętszego Serca Jezusowego i Niepokalanej Dziewicy Maryi. Spraw, abym za jego przykładem ukochał(a) to Boskie Serce i aby Ono stało się dla mnie źródłem uświęcenia i pociechy. Za przyczyną św. Józefa Sebastiana wysłuchaj moją modlitwę i udziel mi łaski, o którą Cię z ufnością proszę. Amen.
Scena rozgrywa się po odrzuceniu Saula i po ciężkiej rozmowie o jego nieposłuszeństwie. Samuel wyrusza do Betlejem, do domu Jessego. Nazwa Betlejem (Bēt Leḥem) znaczy „dom chleba”. Z tego miejsca wychodzi pasterz, który z czasem poprowadzi lud. Tekst wspomina „róg z oliwą”, naczynie na olej. Niesie obraz siły i trwałości. W starożytnym Izraelu namaszczenie oznaczało wybranie do zadania i udzielenie mocy z wysoka. Towarzyszyło mu słowo prorockie. Namaszczenie Dawida dokonuje się poza pałacem. Saul nadal panuje, a wybrany żyje w cieniu. Ten szczegół pokazuje, że Boże prowadzenie bywa ukryte. Samuel ogląda synów Jessego według porządku starszeństwa. Eliab wydaje się kandydatem, bo ma postawę wojownika. Bóg koryguje spojrzenie proroka. Ocenę opartą na wyglądzie odsuwa na bok i kieruje ją ku wnętrzu człowieka. Przechodzi siedmiu synów, a wybór pada na najmłodszego pasterza. Dawid zostaje przywołany z pola. Narrator zauważa jego młodość i urodę, a zaraz potem ukazuje dar większy: „Duch Pana” spoczywa na nim „od tego dnia”. W dalszej opowieści Eliab reaguje gniewem na Dawida przy spotkaniu z Goliatem. Ten epizod ujawnia, że sama postawa wojownika nie wystarcza do królowania. Hebrajskie słowo Mesjasz (mashiaḥ) znaczy „namaszczony”, a greckie christos jest jego odpowiednikiem. Ojcowie Kościoła widzą tu szkołę patrzenia. Jan Chryzostom, komentując życie apostolskie, przywołuje słowa wypowiedziane do Samuela. Pokazuje, że Bóg strzeże pokory obdarowanych i studzi ludzką skłonność do zachwytu nad pozorem.
Opowiadanie o uzdrowieniu niewidomego od urodzenia odzwierciedla przekonanie, że każde cierpienie i choroba stanowią karę za grzech. Wybrzmiewa to również w pytaniu uczniów Jezusa, które do Niego skierowali: „Rabbi, kto zgrzeszył, że się urodził niewidomy – on czy jego rodzice?”. Skoro jest kalectwo, musi być ktoś, kto jest tego winny, na skutek popełnionego grzechu. W ten sposób dociekania nad przyczynami cierpienia i niepełnosprawności zamieniają się w oskarżenia pod adresem cierpiących lub ich bliskich. Bólu, jaki z tego wynika, mocno doświadczył starotestamentowy Hiob. Przecież Elifaz, Bildad i Sofar przybyli do Niego jako przyjaciele, ale rychło przeobrazili się w surowych oskarżycieli. Takie podejście znalazło też wyraz w pytaniu zadanym Jezusowi przez Jego uczniów. Co więcej, ono wciąż odżywa w zetknięciu się z ludźmi, którzy cierpią i są niepełnosprawni. Widząc ich albo spotykając się z nimi, ulegamy tej samej pokusie, co przyjaciele Hioba i uczniowie Jezusa. Wynika ona z założenia, że każdy, kto cierpi, cierpi za grzechy swoje albo innych ludzi.
Bp Krzysztof Włodarczyk zwołuje I Synod Diecezji Bydgoskiej
2026-03-15 08:53
jm /KAI
Marcin Jarzembowski/Biuro Prasowe Diecezji Bydgoskiej
Bp Krzysztof Włodarczyk
„Po rocznym przygotowaniu, uznając, że Pan powołuje nas do wspólnej drogi, pragnę niebawem rozpocząć I Synod Diecezji Bydgoskiej, czyli czas, kiedy pod wpływem Ducha Świętego wszystkie wspólnoty, rady i komisje zgromadzą się w imię i ku chwale Boga, aby ujawnić jedność Ciała Chrystusa, jakim jest Kościół” - napisał do diecezjan biskup ordynariusz Krzysztof Włodarczyk.
„Ponieważ zarządzanie Kościołem nie jest przeze mnie traktowane jedynie jako akt czysto administracyjny, lecz ma wyrażać misję ewangelizacyjną, do której wezwani są wszyscy ochrzczeni, pragnę zaprosić Was do udziału w wydarzeniach, które towarzyszyć będą uroczystej inauguracji I Synodu Diecezji Bydgoskiej” - czytamy w komunikacie.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
