Nadzieja Izraela - Nadzieja Kościoła

Autor Wielkich Antyfon, niestety o nieznanej tożsamości, był człowiekiem autentycznie żyjącym Słowem Bożym. Posplatał fragmenty Starego Testamentu wyrażające niegdyś nadzieje mesjańskie Narodu Wybranego, tworząc modlitwy, które stają się pieśniami Kościoła - Oblubienicy wołającej w Duchu Świętym do swego Oblubieńca „Przyjdź, Panie Jezu!”.
Pierwsza Antyfona przywołana w poprzednim tygodniu, kierowała nasze spojrzenia na dzieło stworzenia. Od drugiej Antyfony wchodzimy w dzieje Izraela, poprzez które kroczy Bóg, przemieniając historię narodu w historię zbawienia. „O Panie, Wodzu Izraela, Tyś w krzaku gorejącym objawił się Mojżeszowi i na Synaju dałeś mu Prawo; przyjdź nas wyzwolić swym potężnym ramieniem”. Przytoczone wezwanie przywołuje największe i najważniejsze nawiedzenie Boga w Starym Przymierzu. Gdy Pan powołuje Mojżesza, objawia się jako Ten, który widzi trud i cierpienie. Jego interwencja nie ogranicza się do wyprowadzenia z niewoli, lecz ogarnia troską nowe życie wyzwolonego ludu. Bóg daje ziemię, na której można żyć w wolności i daje Prawo, dzięki któremu można żyć w wolności. Ojcowie Kościoła, spoglądając na te wydarzenia, dostrzegali w nich zapowiedź zbawczego dzieła Jezusa. On przez chrzest wyprowadza nas z niewoli grzechu i daje nowe Prawo łaski i miłości, dzięki któremu możemy żyć w wolności dzieci Bożych. Pamięć o wielkich dziełach Bożych ożywia wiarę w nieustanną troskę Boga o swój lud, dlatego Izrael poprzez psalmy i głosy proroków ponawiał błagania, by Bóg okazał moc swego ramienia. Kościół podjął to wołanie wiedząc, że Pan już nas wyzwolił, lecz jeszcze musimy oczeki-wać na wejście do Ziemi Obiecanej, gdzie będziemy wolni od wszelkiego ucisku.
„O Korzeniu Jessego, który się wznosisz jako znak dla narodów, przed Tobą zamilkną królowie, a ludy modlić się będą do Ciebie, przyjdź nas wyzwolić i już dłużej nie zwlekaj”. Trzecia Antyfona, którą Kościół modli się 19 grudnia, wprowadza w wielką obietnicę Boga daną Dawidowi, synowi Jessego, którą Izrael przechowywał w swej pamięci jako fundament nadziei na przyjście Mesjasza. Wyrocznia wypowiedziana niegdyś przez Natana powraca w słowach późniejszych proroków, z których najbardziej znane są przepowiednie Izajasza. Tytuł „Korzeń Jessego” pochodzi z 11 rozdziału Księgi Izajasza, tzw. Księgi Emmanuela. Prorok wobec niewierności względem Boga dynastii Dawidowej zapowiada surową karę. Z obalonego drzewa pozostanie tylko pień - korzeń i z niego wyrośnie odrośl, na którą Bóg zleje pełnię Darów Ducha. Wypełnia się to ostatecznie w Jezusie namaszczonym nie oliwą jak dawni królowie, lecz samym Duchem Bożym. Następnie Antyfona przywołuje Izajaszowe „Pieśni o Słudze Jahwe”, proroctwa szczególnie bliskie, gdy zgłębiamy misterium Chrystusa, który się dla nas uniżył, aby w Nim Bóg wywyższył wszystkich wierzących. Zapowiedzi rozbrzmiewające od X wieku przed narodzeniem Chrystusa docierają do nas, by pobudzić do żarliwego wołania o przybliżenie dnia ich ostatecznego wypełnienia, kiedy Jezus objawi się jako Król całej ziemi.