Reklama

Radosne „Te Deum”

W słoneczny, niedzielny ranek 24 września wspólnota parafialna św. Brata Alberta w Sosnowcu-Osiedle „Kalety” uczestniczyła w niecodziennej Liturgii jubileuszowej pod przewodnictwem Pasterza Kościoła sosnowieckiego, bp. Adama Śmigielskiego SDB. Na uroczystość złożyły się aż trzy okoliczności. Parafia przeżywała 20-lecie swojego istnienia, w związku z czym Ksiądz Biskup odprawił Mszę św. dziękczynną za dar tej wspólnoty, a także dokonał uroczystego aktu poświęcenia dzwonnicy i plebanii. W czasie Eucharystii udzielił także sakramentu dojrzałości chrześcijańskiej 17-osobowej grupie młodzieży z parafii.

Bądź na bieżąco!

Zapisz się do newslettera

Obchody jubileuszu poprzedziły 2-dniowe rekolekcje, którym przewodniczył o. Zbigniew Zalewski ze Zgromadzenia Najświętszych Serc Jezusa i Maryi w Kiełpinie k. Łomianek. Wierni mieli możliwość uczestniczyć w Eucharystiach i naukach stanowych oraz nabożeństwach. Nie zabrakło modlitw w intencji zmarłych parafian, ofiarodawców i fundatorów, którzy przez 20 lat wspierali duchowo i materialnie sosnowiecką rodzinę parafialną.
Budowa dzwonnicy rozpoczęła się w 2003 r. „W tej części powstała kaplica Miłosierdzia Bożego, w której umieściliśmy kamień z grobu św. s. Faustyny” - zaznacza proboszcz parafii św. Brata Alberta w Sosnowcu-Osiedle „Kalety” ks. kan. dr Zbigniew Jacuński. Dzwonnica ma wysokość 20,6 m. Na jej szczycie umieszczone są 3 dzwony - św. Zygmunta i św. Teresy od Dzieciątka Jezus oraz dzwon im. św. Brata Alberta. Dzwonnicę zwieńcza ponad 9-metrowy krzyż. Na jej frontonie umieszczone zostały tablice pamiątkowe zmarłych fundatorów dzwonów - Gniewomira Tresenberga i Andrzeja Jamruszkiewicza. „Dzwonnica to «Głos Boga», bicie dzwonu wskazuje na 3 prawdy - że jest Bóg, że czas jest święty, że kiedyś przejdziemy na drugi brzeg - do wieczności” - mówi proboszcz sosnowieckiej wspólnoty, ks. kan. dr Zbigniew Jacuński.

Parafia św. Brata Alberta Chmielowskiego w Sosnowcu-Osiedle „Kalety” została wydzielona z dwóch sosnowieckich wspólnot - Matki Bożej Szkaplerznej i św. Andrzeja Boboli. 14 listopada 1983 dekretem bp. częstochowskiego Stefana Bareły powstał wikariat terenowy. Animatorem życia wspólnotowego i jednocześnie pierwszym duszpasterzem tej placówki został ks. Jan Smak. Dekret ustanawiający parafię wydał bp częstochowski Stanisław Nowak 8 grudnia 1986, a uroczyste erygowanie parafii miało miejsce w rocznicę śmierci św. Brata Alberta - 26 grudnia 1986. Początkowo Msze św. i nabożeństwa odprawiane były w tymczasowej kaplicy. Ks. Smak rozpoczął budowę kościoła wznosząc jego mury do połowy. W lipcu 1989 nominację na urząd proboszcza otrzymał ks. kan. Leonard Sobczyk. Oprócz troski o życie duchowe parafian zajął się dalszą budową świątyni, którą ukończył w stanie surowym 24 grudnia 1995. Ordynariusz sosnowiecki poświęcił świątynię, wtedy też została oddana do sprawowania kultu. 17 lipca 1997 do wspólnoty przybywa kolejny duszpasterz. Jest nim ks. kan. dr Zbigniew Jacuński. Napotyka on na wiele trudności: parafianie nie czują przynależności do tej nowej wspólnoty; rozpoczyna się wielka integracja wiernych, która trwa do dzisiaj; poza tym trzeba ratować kościół, który na skutek odejścia od projektu architektonicznego, wzniesiony został tuż przy gazociągu. 14 maja 1998 zakończono prace (ostatecznie gazociąg został przeniesiony). Dzieło budowy kościoła zostało ukończone dzięki postawie części parafian oraz kapłanów diecezji, którzy ofiarowali środki finansowe. Postępują też prace przy urządzaniu wnętrza świątyni oraz placu kościelnego. 28 września 2003 parafia przeżywa uroczystość konsekracji kościoła. Ksiądz Proboszcz myśli też o budowie domu dla kapłanów: po 20 latach opuścił on mieszkanie w bloku i przeniósł się na nową plebanię.

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

2006-12-31 00:00

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Kolejne bezprawne wykorzystanie wizerunku. Oświadczenie Kapucynów

2026-01-14 21:20

[ TEMATY ]

oświadczenie

kapucyni.pl

Oświadczenie rzecznika prasowego Warszawskiej Prowincji Zakonu Braci Kapucynów dotyczące bezprawnego wykorzystywania wizerunków br. Andrzeja Derdziuka.

Warszawska Prowincja Zakonu Braci Mniejszych Kapucynów informuje, że wszelkie materiały audiowizualne, w szczególności nagrania reklamowe pojawiające się w przestrzeni internetowej, w których rzekomo występuje br. Andrzej Derdziuk i które promują suplementy diety, lekarstwa lub inne produkty o charakterze komercyjnym, są materiałami fałszywymi.
CZYTAJ DALEJ

Uzdrowienia odsłaniają bliskość królestwa, a słowo otwiera serce na nawrócenie

2026-01-02 10:20

[ TEMATY ]

Ks. Krzysztof Młotek

Glossa Marginalia

John Bridges, "Uzdrowienie teściowej Piotra"/pl.wikipedia.org

Opowiadanie o powołaniu Samuela zaczyna się od zdania o rzadkim słowie Pana. To czas, w którym objawienie jakby przygasa. Widzenia nie są częste. Akcja toczy się w Szilo, w przybytku, gdzie znajduje się Arka. Samuel śpi blisko miejsca świętego, a obok stoi lampa Boża, jeszcze nie zgasła. Ten szczegół niesie nadzieję. Obecność Pana trwa mimo zmęczenia i zamętu. Heli jest stary, jego oczy przygasają.
CZYTAJ DALEJ

Arka Przymierza jest w Biblii znakiem obecności Pana pośród ludu

2026-01-14 21:13

[ TEMATY ]

Ks. Krzysztof Młotek

Glossa Marginalia

Adobe Stock

Arka Przymierza

Arka Przymierza
Arka Przymierza jest w Biblii znakiem obecności Pana pośród ludu. Hebrajskie (’ārôn) oznacza skrzynię, a jej wnętrze niesie tablice przymierza. Nad Arką znajduje się przebłagalnia (kappōret) i cheruby, więc Arka bywa kojarzona z tronem Boga. Dawid przenosi Arkę do Miasta Dawidowego, czyli do Jerozolimy zdobytej niedawno i uczynionej stolicą. Wniesienie Arki scala plemiona wokół Boga, a nie wokół samej polityki. W pamięci opowiadania stoi wcześniejsza próba zakończona śmiercią Uzzego. Świętość Boga okazuje się nie do oswojenia. Procesja idzie z ofiarą. Składanie wołu i tuczonego cielca podkreśla, że wędrówka ma charakter starotestamentalnej liturgii. Dawid tańczy z całej siły przed Panem, przepasany lnianym efodem (’ēfōd). To strój związany z posługą przy ołtarzu. Król przyjmuje postawę sługi. Tekst wspomina okrzyki i dźwięk rogu (šōfār), a ten dźwięk przypomina Synaj i ogłaszanie panowania Pana. Arka zostaje umieszczona w namiocie. Świątynia Salomona jeszcze nie istnieje, a jednak obecność Pana ma swoje miejsce w sercu miasta. Dawid składa całopalenia i ofiary biesiadne, a potem błogosławi lud w imię Pana Zastępów. Błogosławieństwo przechodzi w chleb. Każdy otrzymuje porcję pożywienia, mężczyzna i kobieta, po bochenku chleba, kawałku mięsa i placku z rodzynkami. Kult nie zostaje zamknięty w murach przybytku. Dotyka stołu i codziennej sytości. W centrum pozostaje przymierze. Arka niesie pamięć Słowa, a procesja uczy, że obecność Boga idzie pośród ludzi i porządkuje ich świętowanie.
CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

REKLAMA

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję