W poprzednim numerze „Niedzieli w Ameryce” podaliśmy pierwszą porcję informacji ważnych dla Polaków przyjeżdżających do Stanów Zjednoczonych Ameryki. Teraz - dalsze wskazówki, z którymi z pewnością łatwiej można się odnaleźć daleko za Oceanem.
Asystowanie przy zawieraniu małżeństw i przy ich błogosławieniu
Reklama
Treść kanonu 1108 jest następująca: „Tylko te małżeństwa są ważne, które zostają zawarte wobec asystującego miejscowego ordynariusza albo proboszcza, albo wobec kapłana delegowanego przez jednego z nich; a także wobec dwóch świadkow, według zasad wyrażonych w kanonach Kodeksu Prawa Kanonicznego”.
Dla parafii o charakterze personalnym - a do takich należą przede wszystkim parafie etniczne - ważne są stwierdzenia kanonu 1110: „Ordynariusz miejsca i proboszcz personalny, na mocy urzędu, ważnie asystują przy zawieraniu małżeństwa jedynie tych, z których przynajmniej JEDNO podlega im w granicach ich okręgu”.
Warto określić „tę jedną osobę, która podlega im...”.
Określa to kanon 1115: „Małżeństwa winny być zawierane w parafii, gdzie przynajmniej jedno z nupturientów posiada stałe albo tymczasowe zamieszkanie lub miesięczny pobyt; gdy zaś chodzi o tułaczy - w parafii, gdzie aktualnie przebywają. Za zezwoleniem własnego ordynariusza, albo własnego PROBOSZCZA wolno małżeństwo zawrzeć gdzie indziej”.
Zamierzając zatem zawrzeć ważny i godziwy sakramentalny związek małżeński, należy:
1. Mieć stałe lub tymczasowe miejsce zamieszkania na terenie konkretnej parafii terytorialnej albo w okręgu należącym do parafii personalnej. W warunkach amerykańskich w jednym i drugim przypadku należy udowodnić swoją przynależność do konkretnej parafii.
2. Posiadać miesięczny pobyt w warunkach podanych w punkcie poprzednim.
Oba punkty w warunkach amerykańskich są interpretowane w następujący sposób: Kandydaci do małżeństwa powinni się zgłosić do kancelarii wybranej już uprzednio przez siebie parafii przynajmniej na pół roku przed planowaną datą zawarcia sakramentalnego związku małżeńskiego. Z tego wynika, że pierwsze - jakże ważne - spotkanie z duszpasterzem powinno być poprzedzone przynajmniej jednomiesięcznym formalnym należeniem do parafii co najmniej jednej osoby. Zachowanie tych przepisów jest konieczne, aby bez jakichkolwiek przeszkód i w atmosferze spokoju przygotować się należycie do zawarcia ważnego sakramentalnego związku małżeńskiego.
Sakrament pokuty
Pragnąc skorzystać z sakramentu Bożego miłosierdzia, należy dostosować się do pewnych zwyczajów i do pewnego porządku, niekiedy różnego od tego, który istniał w kraju. W zasadzie kapłani nie spowiadają w czasie sprawowania Liturgii Mszy św. Są jednak wyznaczone dni oraz konkretne godziny, w czasie których w spokoju, ciszy i modlitewnej zadumie możemy przeżyć sakrament pojednania.
* * *
Historia Kościoła w Polsce liczy sobie ponad tysiąc lat. Dzieje Kościoła w Stanach Zjednoczonych są o wiele krótsze. Musimy jednak wiedzieć, że były one tworzone przez wiernych różnych narodowości, tradycji i kultur.
Dla wielu z nas pobyt w Stanach Zjednoczonych jest jedynie pewnym, ale ważnym epizodem w życiu. Inni, pewnie w mniejszości, czynią z tego kraju swój drugi dom. Umiejmy jako goście i nowi - w przyszłości - gospodarze uszanować pewne obyczaje, także kościelne, które nie odbiegają przecież od prawodawstwa ogólnokościelnego. Korzystajmy w pełni z przysługujących nam praw. Czyńmy jednak także zadość pewnym zobowiązaniom, które wydają się może czasem uciążliwe, ale są konieczne, aby poczuć się pełnoprawnymi członkami Kościoła.
Tego życzą Wam Duszpasterze pracujący dla wiernych narodowości polskiej.
Lekcjonarz otwiera dziś lekturę Listu do Efezjan od jego wielkiego berakah, błogosławieństwa, które w greckim oryginale jest jednym zdaniem długim na dwanaście wersetów, jakby autor nie chciał przerywać oddechu uwielbienia. „Niech będzie błogosławiony Bóg i Ojciec Pana naszego, Jezusa Chrystusa; On napełnił nas wszelkim błogosławieństwem duchowym na wyżynach niebieskich - w Chrystusie”. Formuła „w Chrystusie” powraca w tym hymnie jak refren. Wszystko, co Bóg czyni, czyni „w Nim”. Wybranie, przeznaczenie, odkupienie, objawienie, zjednoczenie. „W Nim bowiem wybrał nas przed założeniem świata, abyśmy byli święci i nieskalani przed Jego obliczem”. Wybranie wyprzedza stworzenie, zanim był świat, był zamysł miłości o nas. Ta prawda, u Pawła będąca czystą pociechą, stała się w dziejach teologii polem najcięższych sporów o predestynację. Hymn Efezjan pozostaje najlepszym korektorem ich tonu, bo mówi o przeznaczeniu wyłącznie językiem doksologii: „ku chwale majestatu swej łaski”. Cel wybrania jest adopcyjny: „z miłości przeznaczył nas dla siebie jako przybranych synów”. Prawnik usłyszy tu huiothesia, adopcję, instytucję, którą świat grecko-rzymski znał doskonale (i którą Rzym cenił tak, że adoptowani zasiadali na tronie cezarów). Łaska posługuje się jej figurą, by wyrazić rzecz niesłychaną, status dziecka nadany aktem miłości Ojca. „W Nim mamy odkupienie przez Jego krew - odpuszczenie występków, według bogactwa Jego łaski”. Apolytrōsis to wykup z niewoli. Cena została wymieniona. Zwieńczeniem hymnu jest słowo, które nadało tytuł całym epokom teologii: Bóg oznajmił „tajemnicę swej woli według swego postanowienia, które przedtem w Nim powziął dla dokonania pełni czasów, aby wszystko na nowo zjednoczyć w Chrystusie jako Głowie: to, co w niebiosach, i to, co na ziemi”. Grecki czasownik anakephalaiōsasthai, zjednoczyć pod jedną głową, Wulgata odda przez instaurare omnia in Christo. Ireneusz zbuduje na nim swoją teologię rekapitulacji, a Pius X uczyni zeń program pontyfikatu. Dzisiejsza patronka, Teresa z Avili, mistrzyni twierdzy wewnętrznej, dopowiada temu kosmicznemu hymnowi wymiar najmniejszy i największy zarazem. Zjednoczenie wszystkiego w Chrystusie zaczyna się w komnatach ludzkiej duszy, gdzie mieszka Król.
Do zapalenia Świecy Pamięci oraz modlitwy za dzieci, które zmarły przed narodzeniem lub krótko po nim, zachęca Polska Federacja Ruchów Obrony Życia w związku z przypadającym 15 października Dniem Dziecka Utraconego. Przedstawiciele Federacji przypominają o znaczeniu godnego pożegnania i pochówku dzieci, a także o roli hospicjów perinatalnych, które otaczają opieką rodziny w obliczu niepomyślnej diagnozy prenatalnej.
Dzień Dziecka Utraconego jest okazją do upamiętnienia dzieci zmarłych przed narodzeniem lub niedługo po przyjściu na świat, a także do okazania solidarności z rodzicami przeżywającymi żałobę. W wielu miejscach Polski organizowane są Msze święte, nabożeństwa i wspólne modlitwy. Odbywają się również zbiorowe pochówki dzieci zmarłych przed narodzeniem, a na cmentarzach powstają specjalne Groby Dzieci Utraconych.
Z okazji jubileuszu 800-lecia obecności zakonu Dominikanów we Wrocławiu Biblioteka Uniwersytecka oraz klasztor przy kościele św. Wojciecha przygotowały wystawę „Skarby Dominikanów”. Zaprezentowano na niej unikalny księgozbiór oraz cenny skarbiec klasztorny.
W gmachu Biblioteki Uniwersyteckiej przy ul. Joliot-Curie pokazano cymelia, czyli najcenniejsze rękopisy, inkunabuły oraz druki pochodzące ze zbiorów dominikańskich. – Historia jest taka, że władze pruskie na początku XIX wieku skasowały prawie wszystkie śląskie klasztory, a księgi zwiozły w jedno miejsce. Następnie trafiły one do Nowej Pruskiej Biblioteki Uniwersyteckiej. My po wojnie przejęliśmy to dziedzictwo i z tego powodu znaczący Księgozbiór Dominikanów Wrocławskich znalazł się w naszych murach. Dzisiaj nim dysponujemy, ale jest on oczywiście dostępny dla badaczy, digitalizujemy go i konserwujemy, więc myślę, że Dominikanie nie mają nam tego za złe. Dlatego też została otwarta wystawa „Skarby Dominikanów” – wyjaśnia Adam Poznański z Biblioteki Uniwersyteckiej we Wrocławiu, przybliżając kulisy przejęcia tych bezcennych zbiorów i wskazując: – Mamy bardzo stare rękopisy. Jeden z fragmentów jest prawdopodobnie najstarszy w Polsce. To pergaminowy fragment kroniki Euzebiusza w tłumaczeniu św. Hieronima, który w XV wieku został użyty do oprawy innego kodeksu. Później okazało się jednak, że elementy użyte do wzmocnienia oprawy są cenniejsze niż sam kodeks. Poza tym mamy piękne rękopisy dotyczące kaznodziejstwa czy komentarzy biblijnych, kodeks ze średniowiecznym polskim kazaniem, druki prawnicze oraz efektowne oprawy pochodzące z lokalnego warsztatu, czyli sporządzone przez wrocławskich Dominikanów. Ponadto prezentujemy siedemnastowieczny plakat zapraszający na debatę filozoficzną w kościele św. Wojciecha oraz pierwsze wydanie Elementów Euklidesa z odwzorowanymi figurami geometrycznymi, co w XVI wieku stanowiło niemałe wyzwanie dla pierwszych drukarzy.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
