Rembrandt Harmensz van Rijn urodził się 15 lipca 1606 r. w Lejdzie, w Holandii, jako przedostatnie z dziesięciorga dzieci Harmensza. Ojciec był współwłaścicielem młyna, matka - córką piekarza. Rembrandt tworzył głównie w Amsterdamie, nigdy nie wyjechał poza Holandię. Jest uznawany za genialnego przedstawiciela XVII-wiecznego malarstwa holenderskiego. Od 1633 r., kiedy było już jasne, że osiągnął artystyczny sukces, sygnował swoje prace wyłącznie imieniem: Rembrandt. Pozostawił ok. 700 obrazów, prawie 300 rycin i ponad 1300 rysunków - dzieła te stały się bezcennym dorobkiem całej ludzkości. Najbardziej znane jego obrazy to: Lekcja anatomii doktora Tulpa, Powrót syna marnotrawnego oraz autoportrety i portrety żony Saskii. Za życia szybko zdobył uznanie i stał się wziętym, zamożnym malarzem Amsterdamu. Umierał, niestety, w biedzie, w 1669 r.
W tym roku mija 400 lat od urodzin Rembrandta, zwanego też Tycjanem Północy. Rocznicę tę obchodzi cały świat. Dyrekcji Zamku Książąt Pomorskich w Szczecinie udało się wypożyczyć grafiki Rembrandta i przedstawić je szerokiej publiczności. Należy zaznaczyć, że te grafiki pokazywano w Polsce tylko raz - rok temu we Wrocławiu.
31 marca nastąpiło uroczyste otwarcie wystawy w Galerii Południowej na Zamku w Szczecinie. Zaprezentowano 273 grafiki z 289 (przyjmuje się, że tyle jest prac graficznych), a więc niemal kompletną spuściznę mistrza. Jego ulubioną techniką była akwaforta, czyli trawiona technika graficzna wklęsła. Technika ta pozwala na uzyskanie malarskich efektów światłocienia, a odbiorcom umożliwia dostrzeżenie najdrobniejszych detali. Wszystko to mamy okazję zobaczyć teraz w Szczecinie.
Pierwszymi pracami graficznymi Rembrandta były portrety matki. W kolejnych latach powstawały ilustracje do scen Starego i Nowego Testamentu. Potem występują też inne tematy: sceny mitologiczne, rodzajowe, pejzaże, akty i doskonałe portrety.
Dla przejrzystości i ułatwienia odbioru dzieł na wystawie zawieszono je cyklami. I tak kolejno można oglądać grupy: Szkice głów, Żebracy, Sceny alegoryczne, Akty, Portrety, Sceny rodzajowe, Pejzaże, Autoportrety, Sceny biblijne. Na ostatni z prezentowanych cykli chciałabym zwrócić szczególną uwagę. Na cykl ten, obejmujący sceny biblijne Starego i Nowego Testamentu oraz wizerunki świętych, składa się 78 prac spośród 273 przedstawionych na wystawie. Dla przykładu wymieńmy kilkanaście prac (wszystkie dzieła są dokładnie podpisane, łącznie z podaniem źródła inspiracji, np. Abraham i Izaak, 1645, [Rodz. 22, 1-9]): Ofiara Abrahama, 1655; Adam i Ewa, 1638; Modlący się Dawid, 1625; Zdjęcie z krzyża, 1642; Chrystus w Emaus, 1654; Matka Boska Bolesna, ok. 1652; Złożenie Jezusa do grobu, ok. 1654; Wskrzeszenie Łazarza, 1642; Madonna z Dzieciątkiem w obłokach, 1641; Zmartwychwstały Chrystus ukazuje się uczniom, 1656; Medytujący św. Paweł, ok. 1629; Św. Hieronim modlący się, 1635; Ścięcie Jana Chrzciciela, 1640.
Rembrandt szczególnie chętnie maluje ludzi już niemłodych, których rysy zaznaczył los, a także sceny dotyczące zasadniczych problemów życia człowieka. Tak na przykład powstaje Piłat umywający ręce (1660/61), Powrót syna marnotrawnego (1668/69).
Jedną z zasadniczych cech rembrandtowskiej sztuki jest silny związek osobisty życia artysty z jego malarstwem.
I słusznie poszczególne dzieła Rembrandta kojarzono z jego przeżyciami, np. Ofiarowanie Izaaka ze śmiercią dziecka, biblijne oblubienice z zaręczynami z Saskią.