Już od pierwszych dni października przemyślanie przygotowywali się do V Dnia Papieskiego, biorąc udział w koncertach i spotkaniach z poezją, odwiedzając Salę Jana Pawła II w Muzeum Archidiecezjalnym, oglądając wystawy fotograficzne poświęcone polskiemu Papieżowi. Dużym powodzeniem cieszyła się m.in. ekspozycja „Największe spotkanie - Jan Paweł II i dzieci” w kościele ojców Franciszkanów.
13 października rozpoczęły się Dni Kultury Chrześcijańskiej, zorganizowane przez przemyski KIK. W kościele pw. Świętej Trójcy Mszę św. sprawował abp Ignacy Tokarczuk. W wykładzie „Drogi do pogłębionej wiary” Arcybiskup Senior przywołał najpierw dwóch świadków wiary: patrona dnia bł. Honorata Koźmińskiego oraz sługę Bożego ks. Jerzego Popiełuszkę. Następnie, nawiązując do Roku Eucharystii, wskazał na dwie główne drogi wiary w życiu chrześcijanina: Eucharystię i Pismo Święte.
14 października alumni IV roku Wyższego Seminarium Duchownego w Przemyślu zaprezentowali w Domu Katolickim „Roma” spektakl teatralny „Obyś był światłem” w reżyserii ks. prefekta Tadeusza Baja. Widzami spektaklu byli głównie młodzi ludzie, którym dzisiejszy świat nie ułatwia odnalezienia prawdziwych wartości. Sztuka opowiada o nawróceniu i pierwszym okresie działalności św. Pawła. Jej przesłanie nawiązywało do tematu Dnia Papieskiego: „Prawdę przyniósł Chrystus. On głosił prawdziwą miłość, która polega na darze z siebie oraz przyjęciu cierpienia w intencji tych, których się kocha”.
W sobotni wieczór zgromadziły się w archikatedrze tłumy młodzieży z całej archidiecezji. Przybyłych witało z ekranu pogodne, rozmodlone oblicze Jana Pawła II i jego wezwanie: „Musicie być mocni miłością, która jest potężniejsza niż śmierć”. W czasie tego nabożeństwa, noszącego tytuł „Santo subito”, pokolenie Jana Pawła II modliło się o rychłą jego beatyfikację.
W przyciemnionej świątyni przed głównym ołtarzem stanął zapalony paschał - symbol Chrystusa obecnego pośród swego ludu. Przy śpiewie pieśni „Wypłyń na głębię” rozpoczęło się poszukiwanie prawdy. Bp Adam Szal roztoczył przed oczami młodzieży obraz człowieka świadomego istnienia prawdy, lecz poszukującego jej samotnie, po ciemku. Długo szukał. Znalazł ją bez trudu, gdy... słońce rzuciło pierwszy promień światła.
„Pojawił się człowiek posłany przez Boga - Jan mu było na imię (...) posłany, aby zaświadczyć o światłości” - zabrzmiała Ewangelia wg św. Jana. Bóg posyła na ziemię swoich świadków. Jednym z nich był Jan Paweł Wielki. Jego życie i czyny, jego słowa i dary rzucają światło pod nasze stopy w pielgrzymce przez ziemię.
André Frossard zapytał kiedyś Papieża, jakim zdaniem można streścić Ewangelię. Ojciec Święty odpowiedział: „Poznacie prawdę, a prawda was wyzwoli”.
Jednym z cennych papieskich darów są różańcowe Tajemnice Światła. Przy akompaniamencie pieśni w wykonaniu diakoni muzycznej pod dyrekcją Moniki Brewczak oraz prezentacji refleksyjnych zdjęć modlącego się Papieża, młodzi diecezjanie rozważali Tajemnice Światła, podchodząc w procesji do paschału i przyjmując światło Chrystusa. Iluminacja nastąpiła przy tajemnicy Eucharystii, w której sam Pan przyszedł do serc i z miłością mówił: „Wymagajcie od siebie, choćby inni od was nie wymagali”.
W nabożeństwie wziął udział kochający młodzież abp Józef Michalik. Przed błogosławieństwem przedstawiciele młodzieży złożyli swemu Arcypasterzowi życzenia z okazji 19. rocznicy konsekracji biskupiej, której dokonał 16 października 1986 r. w Rzymie sam Ojciec Święty Jan Paweł II. Zaczęły się wspomnienia, które jeszcze bardziej rozjaśniły drogę ku Prawdzie. Oto Ksiądz Arcybiskup dzielił się swoim zachwytem i zapatrzeniem w Papieża, który przede wszystkim był bardzo ludzki, i sam szukał człowieka i wychodził mu na spotkanie.
Na zakończenie diakonia muzyczna zaintonowała pieśń „Twoja miłość jak ciepły deszcz…”. Na cześć Papieża blisko 200-osobowa grupa śpiewaków utworzyła z białych i żółtych szali flagę papieską, a młodzież długo jeszcze wychwalała Boga pieśnią…
Niedzielne zawiązanie wspólnoty z nowo przybyłymi przedstawicielami parafii i grup apostolskich miało miejsce na przemyskim rynku. Pomimo niesprzyjającej pogody na godzinie świadectwa zebrał się spory tłum. Spotkanie rozpoczęło się od pantomimy w wykonaniu młodzieży ze Szkoły Nowej Ewangelizacji, zatytułowanej „Gdzie jest prawda?”. Oni też zapoczątkowali czas świadectw. Swoim poszukiwaniem prawdy i przeżywaniem wiary podzielili się także członkowie Rycerstwa Niepokalanej, Ruchu Światło-Życie, KSM-u, RAM-u. Jeszcze raz można się było przekonać, że do młodych najbardziej trafiają świadectwa ich rówieśników. Niektórzy podchodzili, by jeszcze porozmawiać…
O godz. 11.30 wszyscy młodzi uczestnicy pielgrzymki, inaugurującej nowy rok pracy formacyjnej w ruchach i stowarzyszeniach katolickich, zgromadzili się w archikatedrze. Uroczystej Mszy św. przewodniczył abp Józef Michalik w koncelebrze z abp. Janem Martyniakiem z Kościoła grekokatolickiego i z ponad 50 kapłanami z całej archidiecezji.
Ewangelia wg św. Mateusza sławiła w tę niedzielę prawdomówność Pana Jezusa. Podkreślali ją nawet Jego wrogowie. Prawdomówność była też cechą Jana Pawła II. Ksiądz Arcybiskup podkreślił, że Papież nigdy nie kłamał, i że prawdę zawsze mówił w miłości. Nasz Arcypasterz prosił młodych, żeby zawsze mówili prawdę, by byli jej wierni i w niej żyli, żeby przełamywali własny egoizm i lęk, by miłością pokonywali nienawiść, dobrem zło, czystością nieczystość, kulturą brak kultury, radością smutek. Siłę do takiego życia daje zjednoczenie z Chrystusem. Bez Chrystusa człowiek siebie nie zrozumie. Bez zjednoczenia z Nim nie może być rozwoju człowieka. Chrystus przyszedł bowiem po to, by objawić ludziom Boga, ale i człowieka. Ksiądz Arcybiskup życzył młodym, by mieli odwagę nie tylko mówić o Bogu, ale przede wszystkim zejść w głąb wiary, w swoje sumienie. Prosił gorąco, aby nie zapominali o Eucharystii, aby kochali Pana Jezusa.
W słowie przed błogosławieństwem abp Jan Martyniak podkreślił, że w czasie tego spotkania dziękujemy Bogu za człowieczeństwo Jana Pawła II, wzbogacone świętością. Czcimy Świętego, ale przede wszystkim wielkiego człowieka. Przywołując słowa Norwida, ukochanego przez Papieża poety, Arcybiskup powiedział, że młodych chrześcijan czeka wielka praca, w której winni pamiętać, że „można być wielkim, wiele rzeczy czynić, a jednocześnie być karłem jako człowiek”.
Podczas rozesłania Metropolita Przemyski przekazał delegatom grup apostolskich płonącą świecę, jako symbol rozpoczęcia pracy formacyjnej w grupach parafialnych. Nadszedł czas podziękowań wszystkim organizatorom, zwłaszcza tym, którzy włożyli najwięcej trudu w dzieło Dnia Papieskiego: prezydentowi miasta Robertowi Chomie, ks. prałatowi Tadeuszowi Białemu, ks. Mariuszowi Rybie i ks. Józefowi Suchemu.
Na chwałę Bogu i w hołdzie Janowi Pawłowi II 16 października o godzinie 19.00 na rynku miasta śpiewali i tańczyli artyści Lwowa i Przemyśla: Archidiecezjalny Chór „Magnificat”, Zespół Pieśni i Tańca „Przemyśl”, chór „Namysto” oraz chór liceum z językiem ukraińskim (oba zespoły pod dyrekcją Olgi Popowicz), miejski chór „Homin” ze Lwowa, przemyski chór „Gospel” oraz Katarzyna Kuraś z Nowej Sarzyny, laureatka tegorocznego Konkursu Piosenki Religijnej.
Koncert prowadzili Elżbieta Maciołek oraz Jan Jarosz, naczelnik Przemyskiego Wydziału Kultury. „Każdy człowiek jest włączony w jakąś kulturę, zależy od niej i na nią oddziałuje” - mówił Jan Paweł II. Koncert na jego cześć ujawnił bogactwo wiary, kultury i daru z siebie w społeczności naszej archidiecezji.
Bezpośrednio z rynku przemyślanie przeszli ulicami miasta nad San, aby podczas nabożeństwa zatytułowanego „Pan kiedyś stanął nad brzegiem...”, dziękować Panu Bogu za dar Jana Pawła II. W nabożeństwie wzięli udział: metropolita przemyski abp Józef Michalik, abp Jan Martyniak i bp Adam Szal. W godzinie odejścia do Pana Jana Pawła II Telewizja Polska transmitowała „Orędzie do Narodu”, wygłoszone przez przewodniczącego Konferencji Episkopatu Polski abp. Józefa Michalika.
Ksiądz Arcybiskup przypomniał w nim o miłości Papieża do ziemi i ludu przemyskiego oraz fascynacji św. Józefem Sebastianem Pelczarem i bł. Janem Balickim. „Jan Paweł II uczył nas, że miarą człowieczeństwa jest wybór większego, lepszego dobra. Jesteśmy mu za to wdzięczni (...) wszystko co dobre było bliskie temu Papieżowi. Tajemnicą Jego wielkości było to, że był autentycznym człowiekiem, i że kochał człowieka, walczył o niego, o życie dziecka poczętego, w heroiczny sposób od pierwszych dni swego kapłaństwa, biskupstwa, na Stolicy Piotrowej. To wielki obrońca życia od poczęcia aż do naturalnej śmierci i to wielki obrońca człowieka, niekiedy przed nim samym, przed jego słabością. On to człowieczeństwo zrealizował w niezwykle piękny sposób (...) Ta wielkość naszego sługi Bożego Jana Pawła II płynie stąd, że był bardzo zjednoczony z Chrystusem, i że otwierał drogi fascynacji Chrystusem wszystkim innym (...). On dawał to, czym sam żył, niósł Chrystusa. Mówił, że chrześcijanin, który nie daje świadectwa Chrystusowi, który nie daje świadectwa temu, czym żyje, marnuje wielką szansę, bo świat na to czeka, bo ludzie są stęsknieni autentycznej, prawdziwej miłości i prawdy. Chrystus jest tą prawdą i każdy człowiek, który w Niego patrzy i z Nim się jednoczy, staje się uczestnikiem tej prawdy o życiu ziemskim i o życiu wiecznym”.
Ksiądz Arcybiskup wymienił za obecnym papieżem Benedyktem XVI, trzy filary duchowości Jana Pawła Wielkiego: „Eucharystia: (...) to jest wielka siła, to jest droga do rozwoju naszego człowieczeństwa; Najświętsza Maryja Panna: Jan Paweł II (...) oddychał wiarą w tych miejscach, gdzie Matka Boża okazywała swoje zainteresowanie i pomoc człowiekowi; i Miłosierdzie Boże, które przyniesie nowy oddech światu, które ubogaci nas łaską krzyża i zmartwychwstania Pańskiego”.
Ksiądz Arcybiskup wezwał zgromadzonych nad Sanem i przed telewizorami do dziękczynienia „Panu Bogu za Jana Pawła II, za to, że niekiedy wmawiał w ludzi, że są lepsi niż sami o tym wiedzą (...). Niech popłynie pieśń o dobrym człowieku, którego Pan pozwolił nam zobaczyć, z którym Pan pozwolił spędzić nam tyle pięknych lat. Niech Pan będzie za niego i za wszelkie dobro w ludzkich sercach uwielbiony!”.
Jako wyraz wdzięczności wszystkich zgromadzonych za dar Papieża Polaka abp Jan Martyniak poprowadził modlitwę o beatyfikację sługi Bożego Jana Pawła. Po modlitwie różańcową Tajemnicą Przemienienia na górze Tabor w intencji przemiany serc, powietrze zadrżało od testamentalnych słów Jana Pawła Wielkiego. W godzinie jego przejścia do wieczności jeden ze stypendystów Fundacji Nowego Tysiąclecia przekazał zapalony paschał harcerzom, aby zanieśli go na barkę, która miała odpłynąć na drugi brzeg Sanu… Światło niknęło z oczu zgromadzonych… Ostatnie słowa Jana Pawła zapadały w serca:
„Musicie być mocni, drodzy bracia i siostry. Musicie być mocni tą mocą, którą daje wiara. Musicie być mocni mocą wiary, musicie być wierni. Dziś tej mocy bardziej wam potrzeba, niż w jakiejkolwiek epoce dziejów. Musicie być mocni mocą nadziei, która przynosi pełną radość życia i nie dozwala zasmucać Ducha Świętego. Musicie być mocni mocą miłości, która jest potężniejsza niż śmierć, jak objawił św. Stanisław i bł. Maksymilian Kolbe. Musicie być mocni mocą miłości, tej, która cierpliwa jest, łaskawa jest, która nie zazdrości, nie szuka poklasku, nie unosi się pychą, nie pamięta złego, nie cieszy się z niesprawiedliwości. Tej miłości, która wszystko znosi, wszystkiemu wierzy we wszystkim pokłada nadzieję, wszystko przetrzyma, tej miłości, która nigdy nie ustaje. I dlatego zanim stąd odejdę, proszę was, abyście całe to duchowe dziedzictwo, któremu na imię Polska raz jeszcze przyjęli z wiarą, nadzieją i miłością, taką jaką zaszczepia w nas Chrystus na chrzcie św. Abyście nigdy nie zwątpili i nie znużyli się, i nie zniechęcili. Abyście nie podcinali sami tych korzeni, z których wyrastamy.
Proszę was, abyście mieli ufność nawet wbrew każdej swojej słabości, abyście szukali zawsze duchowej mocy u Tego, u którego tyle pokoleń ojców naszych i matek ją znajdowało, abyście od Niego nigdy nie odstąpili, abyście nigdy nie utracili tej wolności ducha, do której On wyzwala człowieka. Abyście nie wzgardzili tą miłością, która jest największa, która się wyraziła przez krzyż, a bez której życie ludzkie nie ma ani korzenia ani sensu. Proszę was o to przez pamięć i przez potężne wstawiennictwo Bogarodzicy z Jasnej Góry i z wszystkich Jej sanktuariów na ziemi polskiej. Przez pamięć św. Wojciecha, który zginął dla Chrystusa nad Bałtykiem, przez pamięć św. Stanisława, który legł pod mieczem królewskim na Skałce. Proszę was o to!”.
Zabrzmiał dzwon katedralny, symbolizujący Zmartwychwstanie Chrystusa… Nastała cisza… W sercach brzmiały jeszcze słowa umiłowanego Papieża i to niepokojące pytanie, na które każdy z nas da inną odpowiedź: „Jaką prawdę wniósł w moje życie ten Orędownik Prawdy?”.