Drodzy Bracia w kapłaństwie,
Kochani Diecezjanie!

1. Radują nas i nadzieją napawają słowa, które wypowiedział Pan Jezus w rozmowie z Nikodemem: „Tak Bóg umiłował świat, że Syna swego Jednorodzonego dał, aby każdy, kto w Niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne” (J 3, 1). Obietnica ta znalazła swój dalszy ciąg, kiedy Zbawiciel świata tuż przed Wniebowstąpieniem zwrócił się do Apostołów i uczniów, a w ich osobach do wszystkich ich następców - z poleceniem: „Dana Mi jest wszelka władza w niebie i na ziemi. Idźcie więc i nauczajcie wszystkie narody (...). Uczcie je zachowywać wszystko, co wam przykazałem” (Mt 28, 18-19).
Mijają lata, na świat przychodzą kolejne pokolenia ludzi, a nakaz Jezusa Chrystusa jest wciąż żywy dzięki temu, że łaska powołania kapłańskiego znajduje w sercach i umysłach wielu młodych chłopców zrozumienie, a następnie życzliwe przyjęcie.
Na naszej ojczystej ziemi, ale też i w innych krajach, setki i tysiące kapłanów od ponad dziesięciu wieków głoszą Jezusa Chrystusa, nauczają przykazań, udzielają sakramentów świętych, towarzyszą w radościach i boleściach, w życiu indywidualnym, rodzinnym i narodowym.

2. Wspominamy to wszystko, ponieważ zbliża się w naszej diecezji Dzień modłów o świętość kapłanów. Będziemy go przeżywali po raz 11. To w roku 1995 Jan Paweł II skierował apel do wszystkich wierzących, aby w duchowej jedności trwali na modlitwie o świętość kapłanów. Ze strony samych kapłanów wyraża się to we wspólnej modlitwie o jak najlepsze wypełnianie kapłańskiego powołania. Ze strony zaś katolików świeckich jest to przejaw wdzięczności i pragnienie przyjścia z duchową pomocą każdemu kapłanowi.
Kapłaństwo jest bowiem szczególnym darem. Otrzymuje ten dar konkretna osoba, ale nie dla siebie. Kapłaństwo jest darem dla Kościoła, dla wszystkich ludzi, również dla tych, którzy jeszcze nie znają Jezusa albo też którzy odeszli od Niego. Kapłan ma być świadkiem Syna Bożego względem każdego człowieka, w każdym czasie i w każdych okolicznościach. Nie ma wakacji w głoszeniu Zbawienia!
Kapłan poświęcając siebie samego innym ludziom, nierzadko potrzebuje duchowego wsparcia, gdyż jego człowieczeństwo nie obumiera, na różne sposoby daje o sobie znać. On także chce się zbawić. Troska wszakże o innych, zabieganie w sprawach bliźniego, różne reakcje otoczenia - często osłabiają kapłana fizycznie i duchowo.
Jan Paweł II, sam bez reszty oddany innym, wiedział, co to znaczy. Z tego to względu tak gorąco prosił o modlitwy we własnej intencji, zwrócił się też z apelem, aby w każdej diecezji, każdego roku był taki dzień, kiedy cała diecezja będzie modliła się o świętość kapłanów, wywodzących się z jej terytorium i na nim pracujących.

3. W naszej diecezji wybraliśmy dzień 25 maja, gdyż tego dnia odszedł z tego świata pierwszy pasterz drohiczyński - bp Władysław Jędruszuk. W tym roku kolejny raz zbierzemy się wszyscy - kapłani, aby razem modlić się w katedrze pod przewodnictwem nuncjusza apostolskiego w Polsce abp. Józefa Kowalczyka.
Podczas Dnia modlitw o świętość kapłanów we wspólnocie prezbiterium obchodzimy kapłańskie jubileusze. Będziemy dziękowali Panu Bogu za 50 lat kapłaństwa ks. Edmunda Tararuja i za 25 lat posługi kapłańskiej: ks. Andrzeja Kiersnowskiego, ks. Andrzeja Krupy, ks. Stanisława Ulaczyka i ks. Ryszarda Zalewskiego.
Modlitwą szczególną obejmiemy tych naszych kapłanów, którzy pierwszy raz wezmą udział w Dniu modłów o świętość. Będziemy całym sercem starali się pamiętać również o tych, którzy przeżywają trudności w dochowaniu wierności powołaniu albo zapominają o pierwotnej gorliwości ewangelizacyjnej.
Na zawsze w naszej świadomości powinno zakorzenić się rozważanie IX stacji Drogi Krzyżowej, które przygotował obecny Ojciec Święty Benedykt XVI, będąc podówczas prefektem Kongregacji Nauki Wiary. Tych rozważań wysłuchał Jan Paweł II, mimo śmiertelnej choroby, trzymając krzyż w dłoniach.
„Co mówi nam trzeci upadek Jezusa pod ciężarem krzyża? Może każe nam myśleć o ogólnym upadku człowieka, o oddaleniu się wielu od Chrystusa, o wyborze sekularyzmu bez Boga. Czy jednak nie powinniśmy myśleć także o tym, ile Chrystus musiał wycierpieć w swoim Kościele? Ileż razy nadużywa, się sakramentu Jego obecności, w jaką pustkę i złość serca tak często On wchodzi! Ileż razy sprawujemy Go tylko my sami, nie biorąc Go nawet pod uwagę. Ileż razy Jego słowo jest przekręcane i nadużywane! Jakże mało wiary jest w tylu teoriach, ileż pustosłowia! Ile brudu jest w Kościele i to właśnie wśród tych, którzy poprzez kapłaństwo powinni należeć całkowicie do Niego! Ileż pychy i samouwielbienia! Jakże mało cenimy sakrament pojednania, w którym On oczekuje, by nas podnieść z naszych upadków! To wszystko jest obecne w Jego męce. Zdrada uczniów, niegodne przyjmowanie Jego Ciała i Krwi jest z pewnością największym bólem Zbawiciela, który przeszywa Mu serce. Nie pozostaje nam nic innego, jak zwrócić się ku Niemu, z całej głębi duszy wołając: Kyrie, eleison, Panie, ratuj! (Mt 8, 25)”.
Wsłuchani w powyższe słowa podejmijmy również modły za zmarłych kapłanów, którzy odeszli z tego świata w przeciągu minionych dwunastu miesięcy. W tym wypadku najpierw będziemy przede wszystkim dziękowali Panu Bogu za Ojca Świętego Jana Pawła II i równocześnie modlili się o szczęście wieczne dla jego duszy. Miłosierdziu Bożemu polecimy zmarłych kapłanów: ks. Ryszarda Iwaniuka, ks. Władysława Hładowskiego i ks. Tadeusza Olszewskiego.
Niech miłosierdzie Boże okaże się im w pełnym blasku i obfitości!

4. Z woli Jana Pawła II rok ten został poświęcony przypomnieniu wielkości i znaczenia Eucharystii w naszym życiu. W liście Zostań z nami, Panie czytamy: „Wy, kapłani, którzy każdego dnia powtarzacie słowa konsekracji, jako świadkowie i głosiciele tego wielkiego cudu miłości, dokonującego się w waszych rękach, otwórzcie się na łaskę tego specjalnego Roku, sprawując codziennie Mszę św. z radością i zapałem, takimi jak za pierwszym razem, i chętnie trwając na modlitwie przed tabernakulum” (Jan Paweł II, Zostań..., 30).
To gorące wezwanie Ojca Świętego chcemy w całości przeszczepić do naszych serc i umysłów, aby móc tym owocniej dzielić się ze wszystkimi wiernymi radością uczestnictwa w Uczcie Pańskiej. Tej Uczcie, która w Ewangeliach jest obrazem szczęścia wiecznego. To ona ukazuje nam, jakim będzie Królestwo Boże. Sam Jezus Chrystus do tego obrazu często nawiązuje, chociażby ostrzegając swoich słuchaczy, aby się nie spóźnili, gdyż inni „przyjdą ze wschodu i zachodu, z północy i południa i siądą za stołem w królestwie Bożym” (Łk 13, 29). Przyjacielskie spotkania podczas posiłku są dla Chrystusa okazją do czytelniejszego podkreślenia pełnego bliskości charakteru wspólnoty ludzi zbawionych. Takiego samego języka używa Jan Paweł II, gdy mówi o wspólnocie Kościoła, zachęcając, żebyśmy umieli „dzielić jego (brata lub siostry w wierze) radości i cierpienia, odgadywać jego pragnienia i zaspokajać jego potrzeby, ofiarować mu prawdziwą i głęboką przyjaźń” (NMI, 43).

5. Eucharystia Święta w życiu kapłańskim jest czymś najważniejszym. Ona przecież jest celem i szczytem naszych dążeń, a więc i naszego rozwoju osobowego. Chrystus, który w Eucharystii przychodzi do nas, pragnie utożsamiać się z nami w naszym myśleniu, nauczaniu i działaniu.
To dzięki Jego eucharystycznej obecności kapłan może odważniej i skuteczniej wypełniać swoją misję, gdyż nie tylko ukazuje, co wierni winni robić, ale daje przykład, jak dzięki zjednoczeniu z Chrystusem możemy się stawać coraz bliżsi doskonałości, czyli świętości.
Eucharystia jest najlepszą szkołą świętości. W całej pełni przecież ukazuje nam Syna Bożego jako dar, najwspanialszy i całkowicie bezinteresowny, z miłości nam ofiarowany. Jest to dar, którego nam nigdy nie zabraknie. „Eucharystia jest tajemnicą obecności - pisze Jan Paweł II - przez którą spełnia się w najwznioślejszy sposób obietnica Jezusa, że pozostanie z nami aż do skończenia świata”.
Przeżywanie eucharystycznej obecności Pana Jezusa przez wiernych w dużej mierze zależy od postawy kapłana. I dlatego nasz Ojciec Święty przypomina, że Eucharystię winniśmy należycie celebrować, gorliwie adorować i z wiarą kontemplować. O tym wszystkim będziemy starali się pamiętać w najbliższą środę, w wigilię Bożego Ciała - uroczystości, która przypomina nam Wielki Czwartek. Dla nas, kapłanów naszej diecezji takim Wieczernikiem stanie się na ten dzień katedra.

6. Gorąco zapraszam wszystkich kapłanów do Drohiczyna na godzinę 10.00 25 maja. W miarę możliwości - w porozumieniu z dyrekcjami szkół - niech na inny czas zostaną przełożone lekcje religii. To samo odnosi się do wszystkich innych obowiązków. Nie ma bowiem większego obowiązku w życiu kapłańskim jak modlitwa, wspólna modlitwa, co z naciskiem głosił Jan Paweł II.
Wszystkich diecezjan zapraszam na wieczorną Mszę św. i nabożeństwo majowe do miejscowych świątyń. I proszę Was, kochani diecezjanie, to wieczorne spotkanie z Chrystusem i Jego Matką - ofiarujcie w intencji świętości kapłanów. Tak wiele im zawdzięczamy. Nie zawsze mamy czas, aby głębiej zastanowić się na posługą kapłańską. Niech ta wieczorna modlitwa będzie z naszej strony wyrazem wdzięczności i zrozumienia dla osoby kapłana i jego misji.
Zachęcam także, abyśmy wszyscy razem, kapłani i katolicy świeccy, modlili się o świętość kapłanów w uroczystość Bożego Ciała, zwłaszcza w czasie procesji eucharystycznej. Módlmy się również o nowe kapłańskie powołania, o licznych i świętych kapłanów. Gorącą modlitwą obejmijmy Ojca Świętego Benedykta XVI, wszystkich biskupów, kapłanów i alumnów przygotowujących się do kapłaństwa.

7. Owoce Dnia modłów o świętość kapłanów zawierzmy z ufnością pośrednictwu Matki Najświętszej. „Kościół patrząc na Maryję - pisze Jan Paweł II - jako na swój wzór, jest wezwany do Jej naśladowania także w odniesieniu do Najświętszej Tajemnicy” (Jan Paweł II, Ecclesia de Eucharystia, 53). Co więcej: „Chleb eucharystyczny, który przyjmujemy, jest niepokalanym ciałem Jej Syna: Ave verum corpus natum de Maria Virgine (Bądź pozdrowione prawdziwe ciało zrodzone z Maryi Dziewicy). Niech w tym Roku łaski Kościół, wspierany przez Maryję, z nowym zapałem podejmuje swą misję i coraz bardziej rozpoznaje w Eucharystii źródło i szczyt całego swego życia. Niech wszystkich obejmuje moje Błogosławieństwo, niosące łaskę i radość” (Jan Paweł II, Mane..., 31). Tak kończy swój list Mane nobiscum Domine Jan Paweł II. Kiedy pisał te słowa, nie przypuszczał, że wypadnie mu tego błogosławieństwa udzielać już z nieba. Przyjmijmy je z taką samą wiarą i miłością, jak dawniej, a może nawet z jeszcze większą nadzieją w uroczystość i w imię Trójcy Przenajświętszej: Ojca i Syna, i Ducha Świętego!
Oddany w Panu