Podstawowym obowiązkiem dziennikarzy oraz innych pracowników środków społecznej komunikacji jest służba na rzecz dobra wspólnego całego społeczeństwa w duchu prawdy i wolności, sprawiedliwości i miłości. Oznacza to stałe dążenie do obiektywizmu, odrzucenie pokusy posługiwania się kłamstwem, poszanowanie dobrego imienia zarówno ludzi, jak i instytucji. Powinni oni łączyć szybkość, jasność, dokładność i umiejętność wykorzystania wiadomości z dyskrecją, umiarem oraz uczciwością, unikając taniej "sensacyjności" i pogoni za zyskiem osobistym.

Synod podkreśla, że odpowiedzialność za ostateczny kształt komunikacji społecznej spoczywa także na odbiorcach (widzach, słuchaczach, czytelnikach) środków społecznej komunikacji. W duchu odpowiedzialności za siebie i innych (zwłaszcza dzieci i młodzież) nie mogą oni stać się jedynie biernymi odbiorcami wszystkiego, co jest im proponowane w środkach społecznego przekazu. Pierwszym warunkiem takiej postawy jest umiejętność wyboru czytanych, słuchanych i oglądanych treści. Powinni oni konfrontować (porównywać) odbierane wiadomości z informacjami płynącymi z innych źródeł. W pewnych przypadkach powinni wyrazić swój sprzeciw lub dezaprobatę wobec konkretnych działań pracowników komunikacji, zawsze jednak w duchu dialogu i odpowiedzialności za wspólne dobro. Katolicy świeccy - zwłaszcza rodzice - powinni tworzyć i uczestniczyć w różnych stowarzyszeniach i komitetach, które mają na celu obronę praw odbiorców środków informacji i ułatwiać ich kontrolę.

Po omówieniu zadań z dziedziny kultury i środków społecznej komunikacji Synod skupił się na uczestnictwie wiernych w życiu społeczno-ekonomicznym. Kościół, wzywając wszystkich do uczestnictwa w życiu społeczno-ekonomicznym i do przyjęcia odpowiedzialności za tę płaszczyznę życia społecznego, wskazuje na godność osoby ludzkiej i troskę o dobro wspólne jako podstawowe wyznaczniki oceny tego zaangażowania. Kościół nie proponuje jakiegoś gotowego systemu ekonomicznego, lecz stara się oceniać istniejące systemy i ukazywać ich możliwości nie tylko w zapewnieniu godziwych warunków materialnych wszystkim ludziom, lecz także od strony poszanowania podstawowych praw człowieka.

Poszukując dróg kształtowania właściwego systemu społeczno-ekonomicznego, chrześcijanie powinni odwołać się do znamiennych słów Jana Pawła II: "Czy można powiedzieć, że klęska komunizmu oznacza zwycięstwo kapitalizmu jako systemu społecznego i że ku niemu winny zmierzać kraje, które podejmują dzieło przebudowy gospodarczej i społecznej? ... Odpowiedź jest oczywiście złożona. Jeśli mianem ´kapitalizmu´ określa się system ekonomiczny, który uznaje zasadniczą i pozytywną rolę przedsiębiorstwa, rynku, własności prywatnej i wynikającej z niej odpowiedzialności za środki produkcji oraz wolnej ludzkiej inicjatywy w dziedzinie gospodarczej, na postawione wyżej pytanie należy z pewnością odpowiedzieć twierdząco... Ale jeśli przez ´kapitalizm´ rozumie się system, w którym wolność gospodarcza nie jest ujęta w ramy systemu prawnego, wprzęgającego ją w służbę integralnej wolności ludzkiej i traktującego jako szczególny wymiar tejże wolności, która ma przede wszystkim charakter etyczny i religijny, to wówczas odpowiedź jest zdecydowanie przecząca" (CA 42).

cdn.