23 stycznia br. w parafii św. Jakuba Apostoła w Głusku tradycyjnie już odbyło się parafialne spotkanie opłatkowe. Inicjatorem spotkania, które gromadzi wspólnoty parafialne i społeczność lokalną, jest Teresa Stępniak. Tegoroczne spotkanie zostało zorganizowane wspólnie przez parafię św. Jakuba, Zespół Tańca Ludowego „Mały Głusk”, Rady Osiedla Głusk i Abramowice, Radę Duszpasterską, parafialne Kółka Różańcowe, Urząd Gminy Głusk, Przedszkole nr 83, Szkołę Podstawową nr 47, Ochotniczą Straż Pożarną i Centrum Kultury „Głusk”.
W niedzielne popołudnie parafialna świątynia wypełniła się wiernymi, którzy uczestniczyli we Mszy św., sprawowanej przez proboszcza, ks. kan. Zbigniewa Pietrzelę oraz ks. Piotra Niedzielę. Oprawę liturgiczną Eucharystii przygotowali klerycy z zespołu wokalno-instrumentalnego Metropolitalnego Seminarium Duchownego w Lublinie, którzy w tym dniu zorganizowali w Głusku „niedzielę powołaniową”. Po wspólnej modlitwie niemalże wszyscy udali się do CK „Głusk”. W sali widowiskowej Centrum, prowadzonego przez Stowarzyszenie Rodzin Katolickich Archidiecezji Lubelskiej, rozpoczęło się wspólne kolędowanie. Najpierw Ksiądz Proboszcz odczytał fragment Ewangelii o Narodzeniu Pańskim oraz pobłogosławił opłatki, którym dzielili się uczestnicy spotkania: mieszkańcy Głuska oraz licznie przybyli goście (wśród których obecni byli m.in.: J. Anasiewicz - wójt Gminy Głusk i jego zastępca, U. Paździor, a także M. Truskowski z Rady Miasta Lublina, J. Mach - przewodnicząca Rady Osiedla Sławin, A. Jaśkowska - wiceprezes Stowarzyszenia Rodzin Katolickich, E. Janicki - dyrektor Wydziału Gospodarki Komunalnej, W. Wieprzowski - komendant Straży Miejskiej i W. Piekarczyk - prezes Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska). Dzieleniu się opłatkiem towarzyszył koncert kolęd w wykonaniu Zespołu Ludowego „Mały Głusk”. Kolejnym punktem spotkania był koncert, przygotowany przez „Mały Głusk”. Młodzi członkowie zespołu przygotowali na ten wieczór jasełka oraz pokaz tańców ludowych, za co zebrali gromkie brawa. Na zakończenie przewidziano wspólne kolędowanie, które prowadzili klerycy. Mimo przejściowych kłopotów z instrumentami i sprzętem nagłaśniającym, uczestnicy chętnie śpiewali najpiękniejsze kolędy aż do późnego wieczora. Po słodkim poczęstunku wszyscy rozeszli się do swoich domów, żałując, że na następne takie spotkanie trzeba będzie poczekać rok.
Parafialne Spotkanie Opłatkowe w Głusku już po raz kolejny pokazało, że mieszkańcy dzielnicy i parafii nie tylko dobrze się czują ze sobą, ale potrafią swoją radością dzielić się z innymi, a dzięki zaangażowaniu w promocję „małej ojczyzny” mogą z powodzeniem stać się wzorem dla innych lokalnych społeczności.
Arka Przymierza jest w Biblii znakiem obecności Pana pośród ludu. Hebrajskie (’ārôn) oznacza skrzynię, a jej wnętrze niesie tablice przymierza. Nad Arką znajduje się przebłagalnia (kappōret) i cheruby, więc Arka bywa kojarzona z tronem Boga. Dawid przenosi Arkę do Miasta Dawidowego, czyli do Jerozolimy zdobytej niedawno i uczynionej stolicą. Wniesienie Arki scala plemiona wokół Boga, a nie wokół samej polityki. W pamięci opowiadania stoi wcześniejsza próba zakończona śmiercią Uzzego. Świętość Boga okazuje się nie do oswojenia. Procesja idzie z ofiarą. Składanie wołu i tuczonego cielca podkreśla, że wędrówka ma charakter starotestamentalnej liturgii. Dawid tańczy z całej siły przed Panem, przepasany lnianym efodem (’ēfōd). To strój związany z posługą przy ołtarzu. Król przyjmuje postawę sługi. Tekst wspomina okrzyki i dźwięk rogu (šōfār), a ten dźwięk przypomina Synaj i ogłaszanie panowania Pana. Arka zostaje umieszczona w namiocie. Świątynia Salomona jeszcze nie istnieje, a jednak obecność Pana ma swoje miejsce w sercu miasta. Dawid składa całopalenia i ofiary biesiadne, a potem błogosławi lud w imię Pana Zastępów. Błogosławieństwo przechodzi w chleb. Każdy otrzymuje porcję pożywienia, mężczyzna i kobieta, po bochenku chleba, kawałku mięsa i placku z rodzynkami. Kult nie zostaje zamknięty w murach przybytku. Dotyka stołu i codziennej sytości. W centrum pozostaje przymierze. Arka niesie pamięć Słowa, a procesja uczy, że obecność Boga idzie pośród ludzi i porządkuje ich świętowanie.
Prokuratura podjęła sprawę doniesień, zgodnie z którymi w szkole podstawowej w Kielnie miało dojść do wyrzucenia krzyża do kosza przez jedną z nauczycielek. Teraz prawnicy z Ordo Iuris informują, że policja rozpoczęła przesłuchiwać na terenie szkoły uczniów, którzy mieli być świadkami całego zdarzenia bez udziału rodziców. „Absolutnie skandaliczna sytuacja, która nie powinna mieć miejsca” - oceniła działanie policji na antenie Telewizji wPolsce24 adwokat Magdalena Majkowska, dyrektor Centrum Interwencji Procesowej Instytutu Ordo Iuris.
Absolutnie skandaliczna sytuacja, która nie powinna mieć miejsca. Zgodnie z przepisami kodeksu postępowania karnego przesłuchanie osoby, która nie ukończyła 15. roku życia w miarę możliwości powinno odbywać się z uczestnictwem przedstawiciela ustawowego lub opiekuna faktycznego, chyba że dobro postępowania stoi temu na przeszkodzie — mówiła mec. Magdalena Majkowska.
Prorok Natan wchodzi do Dawida z opowieścią. Mówi o bogaczu, który zabiera ubogiemu jedyną owieczkę. Obraz dotyka najczulszego miejsca: owca rośnie w domu jak córka. Przypowieść (māšāl) ma formę sprawy sądowej. Dawid słyszy ją jak skargę i od razu staje w roli sędziego. Zapala się jego gniew. Pada przysięga: «Na życie Pana». Pada też wyrok: odda poczwórnie. Ten szczegół brzmi jak echo Prawa o zadośćuczynieniu za skradzioną owcę. Król rozpoznaje zło cudze, a własne nosi pod płaszczem władzy. Natan wypowiada zdanie jak ostrze: «Ty jesteś tym człowiekiem». Natan nie prowadzi sporu o szczegóły. On otwiera sumienie. Król zostaje doprowadzony do punktu, w którym sam wypowiedział prawdę. W dalszych wersetach brzmi teologiczne jądro: wzgarda wobec Pana. Grzech zaczyna się od odwrócenia się od daru. Przemoc rodzi przemoc. Miecz wchodzi do domu. Wina Dawida dotknęła Uriasza, a potem dotyka też dziecka. Tekst mówi o tajemnicy odpowiedzialności króla, który niesie w sobie los ludu. Dawid wypowiada: «Zgrzeszyłem przeciw Panu». Jedno zdanie wystarcza. Nie ma tu targowania się ani alibi. Natan ogłasza przebaczenie: «Pan odpuszcza ci grzech. Nie umrzesz». Miłosierdzie nie unieważnia skutków, a otwiera przyszłość. Dawid błaga o życie dziecka postem i leżeniem na ziemi. Starsi z domu nalegają, aby wstał. Dawid pozostaje na ziemi i odmawia posiłku. Pokuta przybiera kształt milczenia przed Bogiem. Skrucha prowadzi do modlitwy, w której człowiek nie ukrywa się ani przed Bogiem, ani przed sobą. W tle stoi modlitwa Izraela, która później zabrzmi w psalmie: «Zmiłuj się nade mną, Boże».
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.