4 grudnia 2004r. już po raz piąty w Świdnicy odbyło się całodzienne czuwanie różańcowe, w którym uczestniczyły wszystkie wspólnoty z każdej parafii w mieście.
Czuwanie rozpoczęło się Mszą św. w kościele pw. Miłosierdzia Bożego o godz. 7.00, której przewodniczył proboszcz parafii, ks. Tomasz Zając. Wzięło w niej udział ok. 150 osób. O godz. 8.00 rozpoczęła się adoracja Najświętszego Sakramentu prowadzona kolejno przez różne wspólnoty, m.in. Rodziny Różańcowe z parafii Miłosierdzia Bożego, parafii św. Józefa, parafii Najświętszej Maryi Panny, Wspólnotę z Katedry, Straż Honorowa i parafię św. Andrzeja Boboli, Rodzinę Radia Maryja, Apostolat Dobrej Śmierci i Akcję Katolicką, Towarzystwo Przyjaźni Anny Jenke, ruch Komunia i Wyzwolenie, Odnowę w Duchu Świętym, KSM.
O godz. 12.00 odmówiono Anioł Pański, o godz. 15.00 Koronkę do Miłosierdzia Bożego.
Głównym punktem czuwania była Msza św. o godz. 18.00. Wzięło w niej udział ok. 200 osób. Homilię wygłosił proboszcz ks. Tomasz Zając. Czuwanie zakończono o godzinie 21.00 Apelem Jasnogórskim. Poprowadził go ks. Krzysztof z młodzieżą.
Nie tylko w kościele odbywało się czuwanie. Od godz. 22.00 do 7.00 rano parafianie ze wszystkich wspólnot czuwali w swoich domach, modląc się przez całą noc.
Różańcowe Jerycho zostało zorganizowane przez Rodzinę Różańcową z parafii pw. Miłosierdzia Bożego oraz przez parafian, z wielkim zaangażowaniem księdza proboszcza Tomasza Zająca. Poprowadziła je Edwarda Mikuła - przewodnicząca Towarzystwa Przyjaźni Anny Jenke, pomagała jej Bożena Rosolińska. Duży wkład pracy organizacyjnej włożyli: Maria Marciniak oraz Marian Kudyba - radny miasta Świdnicy (Liga Polskich Rodzin), obydwoje z parafii Miłosierdzia Bożego.
Kościoły na Dolnym Śląsku mają swoją, często trudną historię. W wyniku wojny wiele z nich zostało zniszczonych, później odbudowanych. Od tego czasu kolejne pokolenia dbały o ich piękno. Zdarzały się także takie sytuacje, że wiele pięknych i ważnych dla danej wspólnoty rzeczy zostało wyniesionych na strych, z czasem o nich zapomniano, a po latach zostały “odnalezione i przypomniane” lokalnej społeczności wiernych.
W ostatnim czasie takimi znaleziskami pochwalili się proboszczowie z Pakosławska i Lutyni. Na strychach tamtejszych świątyń odnaleziono konkretne przedmioty. W Pakosławsku, w kościele Najświętszego Serca Pana Jezusa, ks. Tobiasz Matkowski natrafił na zabytkowy portatyl z relikwiami męczenników. Z kolei w Lutyni, ks. Janusz Betkowski odnalazł gipsowe figury Apostołów.
Pieśń nad Pieśniami osiąga tutaj jeden z najwyższych szczytów całej księgi. Oblubienica prosi: „Połóż mnie jak pieczęć na twoim sercu, jak pieczęć na twoim ramieniu”. W świecie starożytnym pieczęć potwierdzała własność, chroniła i uwierzytelniała. Zostawiała znak, który każdy umiał rozpoznać. Prośba dotyka więc trwałości więzi. Serce oznacza wnętrze człowieka, jego pamięć i wolę. Ramię oznacza działanie. Miłość ma przeniknąć jedno i drugie: być obecna w sercu i w czynie. To przynależność przeżywana całą osobą, trwalsza niż chwilowe wzruszenie.
Dalej pada zdanie: „Miłość jest potężna jak śmierć”. W ludzkim doświadczeniu śmierć sięga po każdego. Pieśń zestawia z nią miłość, by ukazać jej siłę i nieustępliwość. Kolejny obraz mówi o żarliwości nieustępliwej jak Szeol - o przywiązaniu, które obejmuje serce całe i niepodzielone. W samym środku wersetu pojawia się zwrot rzadki: „płomień Pański”. Hebrajskie słowo zachowuje skróconą postać imienia Boga. Miłość okazuje się więc ogniem, którego ostateczne źródło bije w samym Panu. Wielkie wody i rzeki nie zdołają jej zagasić. W Biblii wody oznaczają zwykle chaos i zagrożenie; tutaj przegrywają. Ostatnie zdanie odrzuca handel: miłości nie kupuje się za cały majątek domu. Hipolit Rzymski, autor najstarszego chrześcijańskiego komentarza do tej księgi, w szukającej Oblubienicy widział niewiasty, które o świcie biegły do grobu Jezusa. Orygenes odczytywał te słowa jako wezwanie do więzi obejmującej pamięć, wolę i wierność. Kościół słyszy w nich także miłość Boga do duszy i do Kościoła. Ten ogień pozostaje jedyny.
Doniesienia medialne o rzekomej decyzji sędziów prowadzących kanoniczny proces ks. Marka Ivana Rupnika są całkowicie bezpodstawne – poinformował dyrektor Biura Prasowego Stolicy Apostolskiej. Podkreślił, że postępowanie nadal trwa, a skład orzekający wciąż analizuje zgromadzoną dokumentację- podaje Vatican News.
W komunikacie przekazanym dziennikarzom dyrektor Biura Prasowego Stolicy Apostolskiej, Matteo Bruni zdementował informacje, które w ostatnich dniach pojawiły się w mediach. Jak zaznaczył, nie zapadła żadna decyzja w sprawie kanonicznego procesu ks. Marka Ivana Rupnika.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
