Nauka proroków Starego Testamentu koncentruje się przede wszystkim wokół tajemnicy Boga i osoby Mesjasza. Erę mesjańską ukazywali oni jako czas zbawienia, obejmujący wszystkich ludzi. Zwracając się ku przyszłości, zapowiadali również dzień Sądu Boga nad grzesznikami oraz mające nadejść Królestwo Niebieskie. Wizje proroków skrywają tajemniczą, bliżej niezbadaną rzeczywistość, którą prorok Izajasz nazywa nowym niebem i nową ziemią. „Mężowie Boży”, jak określano proroków, nie mówią jednak wyraźnie o zniszczeniu obecnego świata i zastąpieniu go innym, nowym, doskonalszym. Tę ideę podejmuje dopiero literatura apokaliptyczna, powstająca między 200 r. przed Chrystusem a 800 r. po Chrystusie.
Pisma apokaliptyczne, połączone z napomnieniami i pouczeniami, wypełniają wizję tego, co ma nastąpić. Apokaliptykę można nazwać literaturą rozpaczy i nadziei zarazem. Autorzy apokalips to ludzie świetnie wykształceni, znający historię Izraela oraz wiedzę ezoteryczną i magiczną. W swych tekstach chętnie łączą wydarzenia historyczno-zbawcze z wielkimi poruszeniami natury.
Wyrażeniami używanymi przez proroków i apokaliptyków posługuje się Chrystus, aby obrazowo przedstawić interwencję Boga w Dniu Ostatecznym. Elementem związanym z objawieniem się potęgi Boga będzie ogień ogarniający cały świat. Opisy kosmicznego pożaru na końcu czasów znajdują się w Drugim Liście św. Piotra i w czwartym rozdziale Ewangelii według św. Mateusza. Płomienie ogarniające Kosmos stanowią tło do pojawienia się Syna Człowieczego. Ogień towarzyszący powtórnemu przyjściu Chrystusa unicestwi przede wszystkim zło moralne, nie naruszając fizycznej strony istnienia. Bóg stworzył świat nie po to, by go zniszczyć, lecz, aby dokonać w nim radykalnej odnowy, przemiany, udoskonalenia.
W pewnym stopniu eschatyczny ogień Dnia Pańskiego dosięga nas już teraz, gdy rozstrzygamy: wspólnota z Bogiem czy oddalenie od Niego. W tej perspektywie wydarzenia Sądu Ostatecznego stają się naszym udziałem w teraźniejszości. Symbolika ognia odnosi się również do ostatecznego konfliktu pomiędzy królestwem Boga a królestwem Szatana, które zostanie definitywnie pokonane. Końcowy triumf Chrystusa i tych wszystkich, którzy dochowają Mu wierności, przedstawia Apokalipsa św. Jana.
Dla chrześcijan prawdziwa pełnia czasu nastąpi wtedy, gdy obecność Boga przepełni całą przeszłą i przyszłą ludzkość. Stanie się tak w ostatecznym odrodzeniu rodzaju ludzkiego, czyli w zmartwychwstaniu ciał podczas powtórnego przyjścia Chrystusa w chwale na końcu czasów.
Ostatni ułamek czasu będzie zawierał dostatecznie dużo informacji i mocy obliczeniowej, aby wskrzeszeni zostali wszyscy poprzednio żyjący. Kiedy skończy się czas i przestrzeń, wszyscy zmarli obudzą się - zgodnie z tym, co mówi Biblia.
Drugie przyjście Chrystusa będzie wypełnieniem i doprowadzeniem do końca świętej historii zbawienia. Grzech i śmierć zostaną pokonane. Człowiek powróci do przyjaźni z Bogiem, który będzie „Wszystkim we wszystkich”.