Okres Bożego Narodzenia, który właśnie przeżywamy, stanowi dla katolików najpiękniejszy czas w całym roku. Czekamy z niecierpliwością na Święta, wyobrażamy sobie, kogo zaprosimy do domu, z kim zasiądziemy do wieczerzy wigilijnej, planujemy potrawy i prezenty.
Uwielbiamy świąteczne przygotowania. Pochłaniają nas bez reszty. Zanurzamy się w tę pełną radości krzątaninę, entuzjazmujemy witrynami sklepowymi, kolorowymi reklamami. Pragniemy mieć wszystko zapięte na ostatni guzik. Dom udekorowany od stóp do głów, świecący tysiącami lampek, błyszczący od migotliwych gwiazd, ale dlaczego pomiędzy figurkami Świętej Rodziny „zaplątał” się Kaczor Donald i Myszka Miki? To chyba tylko przez nieuwagę takie pomieszanie z poplątaniem. Próbujemy usprawiedliwić się przed sobą, że przecież dzieci tak lubią filmowych bohaterów, niech więc mają przed domem nadmuchane postacie z bajek. Jeszcze tylko kilkanaście stojących na baczność żołnierzyków prosto z baśni Dziadek do orzechów przy wejściu do domu, kilka kiwających się reniferów z zaprzęgu św. Mikołaja, parę wieńców na ogrodzeniu na przemian z dwunastoma czerwonymi kokardami - i dzieło gotowe.
Aby jak najdłużej cieszyć nas niepowtarzalną atmosferą Bożego Narodzenia, świąteczne dekoracje pojawiają się tuż po Święcie Dziękczynienia, pod koniec listopada. A może to tylko zwykłe wyrachowanie handlowców? Rozmarzeni kolędami rozbrzmiewającymi w centrach handlowych, nastrojeni pozytywnie widokiem ogromnych, przebogatych, kolorowych choinek stajemy się łatwiejszym „łupem” sprzedawców.
Szaleństwo zakupów, które pozwala amerykańskiemu handlowi na zrealizowanie całorocznego planu sprzedaży zaledwie w niecałe dwa miesiące, ogarnia nawet najbardziej odpornych. Niewiarygodne przeceny, niebywałe okazje, niezwykłe szanse, które powtórzą się dopiero za rok. Nie możemy być gorsi od sąsiadów, znajomych, kuzynów…
Wszechogarniająca presja kupowania - nawet od godz. szóstej rano do północy - ma zastąpić prawdziwe spotkanie z drugim człowiekiem i z Bogiem. Slogan „oszczędzisz, kupując” - tyleż przewrotny, co chwytliwy - każe nam natychmiast, właśnie teraz, w tej chwili, jechać do sklepu i kupować, kupować, kupować…
Przy okazji jednego faktycznie niezbędnego artykułu nabywamy cały wózek niepotrzebnych produktów, bo wmówiono nam, że od liczby prezentów pod choinką zależy jakość Świąt. Działa odwieczny instynkt stada - robić tak, jak inni, nie wyróżniać się, dopasować się…
Przestajemy logicznie myśleć, zapominamy, że najbardziej możemy zaoszczędzić, kupując racjonalnie, a najwięcej zyskamy, gdy rzecz przestanie być dla nas „mrocznym przedmiotem pożądania”. Najtrudniej jednak jest powiedzieć samemu sobie kategoryczne „nie”. Zewsząd bowiem atakuje, wciska się, mami, kusi, zachęca wszechobecna reklama. Zaczynamy wierzyć, że prawdą jest powiedzenie „kupuję, więc jestem”, a nie jakieś przestarzałe „cogito ergo sum” (myślę, więc jestem). Nie jest przecież łatwo oprzeć się przekonaniu, że przy okazji Świąt musimy kupić nowe meble (wigilia przy nowym stole), nowe dywany (rodzina musi zobaczyć, jak nam się dobrze powodzi), nowy sprzęt tele-, foto-, fono-, audio…, aby nagrać te wyjątkowe chwile świąteczne, zarejestrować wszystkich, a także dwanaście potraw na stole, choinkę do sufitu i stosy pudeł i pudełeczek pod nią, aby potem zresztą nigdy nie odtwarzać tych nagrań.
Kiedy już każdy kąt domu jest wysprzątany, lśni od świeżości i czystości, lodówki po brzegi wypełnione są smakowitościami, wypchane skarpety wiszą nad kominkiem, a stół nakryty jest nowym obrusem, my już nie mamy sił, by cieszyć się i przeżywać. Dominujące uczucie to zmęczenie. Próbujemy ochłonąć, odpocząć, zrelaksować się…
A może by tak spróbować nie dać się zwariować? Nie czytać i nie słuchać reklam, które banalizują Święta i spowadzają je do czysto konsumenckiego pretekstu, aby wyczyścić nasze konta bankowe. Zdobyć się na dystans, z którego perspektywy ujrzymy, że nie jesteśmy podmiotem, ale tylko przedmiotem manipulacji. Nie pozwólmy sobie „prać mózgu” przez skomercjalizowany świat. Nie uczestniczmy w wyścigu po…, no właśnie po co? Przecież i tak większość zakupów dokonywanych jest na karty kredytowe, które następnie przez wiele miesięcy trzeba spłacać. Ale o to już specjaliści od reklamy się nie martwią, bo gdy my będziemy ciągle w długach świątecznych, handel będzie kusił nas zakupami prezentów walentynkowych, a zaraz potem zajączków wielkanocnych i tak w kółko.
Czy faktycznie musimy kupować kolejne pudła choinkowych ozdób, których i tak mamy za dużo? Zamiast wyszukanych przepisów kulinarnych Marthy Steward z magazynu „Living”, które w naszym wykonaniu i tak nie dościgają wzoru pokazanego na fotografiach, zaczerpnijmy z polskiej tradycji i wróćmy do prostych potraw wigilijnych, tak smacznych i zdrowych, przypominających zapach domu rodzinnego i dalekiej Polski.
Zastanówmy się, co jest najważniejsze, czy wielotygodniowe przygotowania, czy raczej tych kilka dni spędzonych z bliskimi w cieple miłości, przy dźwiękach kolęd i pastorałek, w prawdziwym poczuciu zjednoczenia. Dekoracje rzeczywiście związane z Bożym Narodzeniem umieśćmy dla siebie i rodziny wewnątrz domu, na zewnątrz chyba wystarczą symboliczne światła. Miejmy odwagę iść „pod prąd”, miejmy własny integralny świat, a wtedy na pewno bez dominującego uczucia zmęczenia i żalu za wydanymi niepotrzebnie pieniędzmi poddamy się niezwykłej magii Świąt, która powinna wyrażać się w czynieniu dobra.
W okresie świątecznym - zamiast do centrów handlowych - pojedźmy do kilku kościołów, pokażmy je dzieciom, porozmawiajmy o Polakach, naszych poprzednikach, którzy je wybudowali z takim trudem, a dziś te świątynie są oazą polskości i naszej wierności Kościołowi i wierze. Pokażmy obrazy, rzeźby, porozmawiajmy o sztuce, zatrzymajmy się przy żłóbku małego Jezusa.
A może dodatkowy talerz na wigilijnym stole potraktujemy mniej symbolicznie, tak jak przez wieki nasi przodkowie czynili, i naprawdę komuś pomożemy, aby jego Święta nie były pełne łez, rozpaczy i osamotnienia? A może uratujemy jedno życie głodnego dziecka, wysyłając $30, które wystarczą na jego miesięczne utrzymanie? (witryna internetowa: www.elca.org/hunger).
Czyż wówczas nasze Święta Bożego Narodzenia nie będą szczęśliwsze, radośniejsze i pełniejsze? Czy nie nabiorą głębszego sensu, gdy wraz z narodzeniem Zbawiciela narodzi się w naszych sercach dobro?