Upłynęło już blisko półtora roku od momentu, gdy po raz pierwszy zapowiedziałem, że diecezja sandomierska podejmie dzieło Duszpasterskiego Roku Rodziny, wskazując na to wydarzenie rok kalendarzowy 2005. Tradycyjnie już (po Roku Różańca Świętego oraz po Roku Nawiedzenia wszystkich parafii przez Matkę Bożą w znaku figury fatimskiej) zaczynamy rok duszpasterski w pierwszą Niedzielę Adwentu, zaś kończymy w wymiarze diecezjalnym w sobotę przed Uroczystością Chrystusa Króla, a w wymiarze każdej parafii w samą Uroczystość. Jeszcze w sercu przeżywamy ostatnie wydarzenia liturgiczne i duszpasterskie przy figurze Matki Bożej Fatimskiej, która z sandomierskiego Rynku, pożegnana naszą modlitwą, wędruje dalej w kierunku Odessy. Jeszcze brzmią w uszach i w sercach słowa Zawierzenia, wypowiedziane wobec Matki Najświętszej. Zawierzyłem Jej także wszystkie rodziny naszej diecezjalnej wspólnoty i wszystkich duszpasterzy.
Tą Niedzielą, pierwszą adwentową, rozpoczynamy dzisiaj wydarzenie szczególne w naszych duszpasterskich zamierzeniach. Specyfika wynika już z tego, że faktycznie prace te już trwają, chociaż do dzisiaj były określane jako przygotowanie do Roku Rodziny. Faktem jest także, że to wydarzenie będzie kontynuowane duszpastersko jeszcze długi czas po roku 2005, gdyż pogłębienie i umocnienie duchowych owoców Roku Rodziny będzie tego wymagało. Specyfika naszego Roku Rodziny wynika także z faktu włączenia w te prace możliwie najszerszej liczby środowisk z całej diecezji, poczynając od duszpasterzy, przez katechetów, nauczycieli, członków ruchów i stowarzyszeń katolickich a także innych wspólnot i bractw duszpasterskich, a nade wszystko włączenia możliwie każdej rodziny: małżonków, dzieci, starszych i chorych, samotnych oraz rodzin zastępczych i wszystkich, którzy z troską pochylają się mad sprawami rodziny. Nie obejdzie się bez określonych inicjatyw podejmowanych razem z samorządami, liczymy na aktywny udział (co zresztą już następuje) wszystkich środowisk akademickich z terenu naszej diecezji. Specyfika naszego Roku Rodziny wynika także z szerokiego wykazu tematów, które muszą być podjęte, przestudiowane, przedyskutowane, przemodlone oraz wdrożone w codzienność. Sprawy rodziny bowiem są obecne wśród zagadnień teologicznych, socjologicznych, prawnych, ekonomicznych, a jak się przekonujemy z obserwacji codziennego życia, bardzo często pojawiają się jako motywacja lub przedmiot decyzji ściśle politycznych.
Najbardziej szczególnym wymiarem naszego Roku Rodziny jest jednak jego charakter duszpasterski, to znaczy rozpoznanie jego programu jako programu uświęcenia, czyli realizację chrześcijańskiego powołania rodziców, dzieci, oraz każdego, kto w ten program zechce się włączyć. Bogu dziękujemy za decyzję Ojca Świętego, który dał nam na ten czas Program Roku Eucharystii. Odniesienie duszpasterskiego przeżywania spraw rodziny do raz dokonanej zbawczej Ofiary Jezusa Chrystusa, ciągle się za nas ofiarującego i niezmiennie wśród nas i w nas Obecnego, także w Eucharystii, pozwala silniej dotykać tej najważniejszej struny w całości duszpasterskich działań, jaką jest nieustanna modlitwa, nieustanne wołanie do Boga i nieustanne słuchanie Boga, nieustanne czekanie na Boga i nieustające spotkanie z Bogiem, nieustanny Adwent.
Na progu tego Roku Liturgicznego i naszego duszpasterskiego Roku Rodziny przede wszystkim wołam o modlitwę w rodzinach, w intencji rodzin i z rodzinami.
Wołam o wsłuchanie się w Słowo Boga.
Wołam o wsłuchanie się w naukę Kościoła katolickiego.
Wołam o nowe rozpoznanie własnego powołania przez każdego z nas.
Wołam o otwarcie się na Wiarę, Nadzieję i Miłość.
To jest Adwent Roku Rodziny i Adwent Rodziny.
Boże! Pobłogosław!