„Jan Paweł II - Pielgrzym Pokoju” - pod takim hasłem 10 października br. obchodzony był Dzień Papieski. Na różne sposoby Polacy uczcili Pontyfikat swojego wielkiego
Rodaka w bliskości 26. rocznicy jego wyboru na Stolicę Apostolską. W przygotowanie i przeprowadzenie obchodów włączyła się również młodzież Liceum im. Ziemi Kujawskiej we Włocławku.
Problemy, nadzieje, radości i cierpienia młodzieży z całego świata są przedmiotem serdecznej troski Jana Pawła II. Los młodych Polaków jest mu szczególnie drogi. Młodzież z LZK zdaje sobie z tego
sprawę. Toteż w czasie poprzedzającym Dzień Papieski pochyliła się na lekcjach religii nad nauczaniem Ojca Świętego. Główną kanwę poszukiwań stanowiły pytania: Jaki wpływ wywarł pontyfikat Jana Pawła II
na kształtowanie się duchowego oblicza świata? Czy świadectwo Papieża-Polaka przyniosło duchowe przebudzenie po epoce totalitaryzmów i laicyzacji XX w.? Jaki jest wkład Ojca Świętego w dzieło budowania
pokoju na świecie? W jakiej mierze masowe spotkania młodych z Ojcem Świętym kształtują pokolenia, od których będzie zależało oblicze ziemi w nowym tysiącleciu? Co znaczy ten Pontyfikat, ten Papież dla
nas?
Młodzież zaangażowała się w realizację montażu słowno-muzycznego w katedrze 10 października o godz. 12.00. Tematem wiodącym programu były słowa „Wiara, Nadzieja, Miłość drogowskazem do Pokoju”,
które stały się inspiracją do rozważań na temat posłannictwa Ojca Świetego jako orędownika pokoju. Prowadzący cytował wybrane przemyślenia i refleksje Jana Pawła II nt. wiary, nadziei, miłości, pokoju.
Wypowiedzi narratora przeplatały się z tekstami wierszowanymi, zaczerpniętymi z twórczości Papieża. Pieśni, przepięknie wykonane przez szkolny chór, jak również występy solowe dopełniały słowo mówione,
wzmagały ekspresję. Montaż słowno-muzyczny był nie tylko uczczeniem Dnia Papieskiego, ale i przeżyciem religijnym oraz artystycznym dla wykonawców i słuchaczy zgromadzonych w miejscu o niezwykłej atmosferze
- w katedrze włocławskiej.
Opiekę na całością przedsięwzięcia przyjęli nauczyciele i katecheci LZK. Z grona pedagogicznego szczególnie zaangażowali się: Jadwiga Puzicka, Romana Wasielewska, Kazimierz Piwoński oraz księża katecheci.
Grono pedagogiczne zdało wielki egzamin; pod sztandarem szkoły wiernie trwało w katedrze zarówno podczas montażu słowno-muzycznego, jak i podczas Mszy św.
W całej Polsce w tym dniu była prowadzona zbiórka pieniędzy, które są przeznaczone na umożliwienie dostępu do nauki zdolnej młodzieży z ubogich rodzin. Pieniądze przed katedrą zbierali uczniowie Zespołu
Szkół Katolickich im. ks. Jana Długosza we Włocławku. W organizację całości przedsięwzięcia włączył się również Klub Inteligencji Katolickiej.
Te chwile pozostaną długo w pamięci. Nauka Jana Pawła II jeszcze dłużej. To, co usłyszeliśmy, to co przeżyliśmy, co pozwoliło nam zatrzymać się i dokonać refleksji, będzie trwać.
Scena rozgrywa się po odrzuceniu Saula i po ciężkiej rozmowie o jego nieposłuszeństwie. Samuel wyrusza do Betlejem, do domu Jessego. Nazwa Betlejem (Bēt Leḥem) znaczy „dom chleba”. Z tego miejsca wychodzi pasterz, który z czasem poprowadzi lud. Tekst wspomina „róg z oliwą”, naczynie na olej. Niesie obraz siły i trwałości. W starożytnym Izraelu namaszczenie oznaczało wybranie do zadania i udzielenie mocy z wysoka. Towarzyszyło mu słowo prorockie. Namaszczenie Dawida dokonuje się poza pałacem. Saul nadal panuje, a wybrany żyje w cieniu. Ten szczegół pokazuje, że Boże prowadzenie bywa ukryte. Samuel ogląda synów Jessego według porządku starszeństwa. Eliab wydaje się kandydatem, bo ma postawę wojownika. Bóg koryguje spojrzenie proroka. Ocenę opartą na wyglądzie odsuwa na bok i kieruje ją ku wnętrzu człowieka. Przechodzi siedmiu synów, a wybór pada na najmłodszego pasterza. Dawid zostaje przywołany z pola. Narrator zauważa jego młodość i urodę, a zaraz potem ukazuje dar większy: „Duch Pana” spoczywa na nim „od tego dnia”. W dalszej opowieści Eliab reaguje gniewem na Dawida przy spotkaniu z Goliatem. Ten epizod ujawnia, że sama postawa wojownika nie wystarcza do królowania. Hebrajskie słowo Mesjasz (mashiaḥ) znaczy „namaszczony”, a greckie christos jest jego odpowiednikiem. Ojcowie Kościoła widzą tu szkołę patrzenia. Jan Chryzostom, komentując życie apostolskie, przywołuje słowa wypowiedziane do Samuela. Pokazuje, że Bóg strzeże pokory obdarowanych i studzi ludzką skłonność do zachwytu nad pozorem.
Kapłan ten zmarł 13 marca 2026 r. w wieku 75 lat życia i 50 lat kapłaństwa.
Ksiądz Tadeusz Stanisław Reroń urodził się 8 maja 1950 roku we Wrocławiu. Święcenia kapłańskie przyjął w 1975 roku z rąk bpa Wincentego Urbana i został skierowany jako wikariusz do parafii śś. Apostołów Piotra i Pawła w Strzegomiu [1975-1984], a następnie jako wikariusz do katedry pw. św. Jana Chrzciciela we Wrocławiu [1984- 1985]. W 1985 roku został skierowany na studia specjalistyczne na KUL w zakresie teologii moralnej. Po powrocie ze studiów, w 1989 roku został mianowany duszpasterzem akademickim w Centralnym Ośrodku Duszpasterstwa Akademickiego (CODA) „Czwórka” we Wrocławiu [1989 -1994]. Z kolei od 1995 roku był duszpasterzem akademickim w CODA „Maciejówka” we Wrocławiu. Pełnił tę posługę do 2000 roku. W kolejnych latach prowadził szeroką działalność duszpastersko - naukową, angażując się także w organizację wydarzeń kościelnych, komisje archidiecezjalne oraz pracę z ludźmi nauki i środowiskiem akademickim. Równolegle rozwijał karierę naukową w Papieskim Wydziale Teologicznym we Wrocławiu jako teolog moralista i specjalista w dziedzinie bioetyki, pełniąc funkcje dydaktyczne, kierownicze i naukowe oraz uzyskując habilitację. Jest autorem licznych publikacji naukowych, uczestnikiem międzynarodowych środowisk teologicznych oraz aktywnym członkiem wielu krajowych i zagranicznych stowarzyszeń naukowych.
Podczas rozważania przed modlitwą Anioł Pański, Papież wskazał, że „jesteśmy wezwani do przeżywania chrześcijaństwa «z otwartymi oczami». Wiara nie jest ślepym aktem, abdykacją rozumu ani ulokowaniem się w jakiejś pewności religijnej, która powoduje, że odwracamy wzrok od świata”. Ojciec Święty dodał, że „wiara pomaga nam patrzeć z punktu widzenia Jezusa, Jego oczami”. Mamy „otwierać oczy, tak jak to czynił Jezus, przede wszystkim na cierpienia innych i na rany świata”.
Nawiązując do niedzielnej Ewangelii, która opowiada o uzdrowieniu człowieka niewidomego od urodzenia, Papież powiedział, że ten ewangeliczny fragment mówi o tajemnicy zbawienia. Bóg posłał Syna – światłość świata do ludzkości kroczącej w mrokach; Jezus jest tym, który otworzył oczy niewidomych i oświecił nasze życie.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
