1. Jeśli dziecko zaprzecza lub sprzeciwia się tobie - zatrzymaj się, pomyśl, może to nie ty, ale ono ma rację.
2. Dziecko spontanicznie odrzuca przemoc i sztuczność - niech jego bunt i słowa krytyki będą dla ciebie wskazówką, że idziesz błędną drogą.
3. Nie ponaglaj dziecka - ono spełni każdą swoją powinność i każdą twoją prośbę, bez pośpiechu i nerwowości.
4. Nie myl spokoju z opieszałością: urodą każdego dziecka jest spokój i umiłowanie wolności i one to - nie opieszałość, nie lenistwo - najlepiej charakteryzują jego działania.
5. Uważnie słuchaj refleksji, odczuć i spostrzeżeń dziecka, znajdziesz tam tyle świeżości, prawdy i uroku młodości. Nawet jeśli się z nim nie zgadzasz, uszanuj jego zdanie.
6. Spostrzeżenia i intuicje dziecka na temat ludzi są zadziwiająco trafne i na tyle głębokie, że spokojnie możesz im zaufać.
7. W chwilach słabości i zwątpienia dziecko potrzebuje twojej serdeczności; nie okazuj mu niezadowolenia zwłaszcza wtedy, kiedy wydaje się niemiłe i niesympatyczne w swoich zachowaniach - ono też ma powody do zmartwień.
8. Nie lekceważ rozterek duchowych i dylematów dziecka - u ich podstaw tkwi bowiem silne u niego poczucie winy za wszelkie zło w rodzinie. Szukaj w rodzicach sprzymierzeńców i bądź bardzo powściągliwy i ostrożny w swoich sądach na ich temat.
9. Jeśli zranisz dziecko ostrym słowem, małostkowością lub zdenerwowaniem - miej odwagę przyznać się do tego przed samym sobą.
10. Wspomagaj dziecko miłością i dobrym słowem, nie naginaj go i nie krytykuj - ono i tak pójdzie własną drogą, drogą tworzenia.