Reklama

Edukacja

Rzym: utworzono akademię ds. życia ludzkiego i rodziny

Katolicy świeccy, w tym wielu byłych członków Papieskiej Akademii Pro vita utworzyło 28 października Akademię Jana Pawła II ds. Życia Ludzkiego i Rodziny (JAHLF). Celem tej instytucji ma być studium interdyscyplinarne i obrona życia ludzkiego na wszystkich etapach oraz studium małżeństwa i rodziny.

[ TEMATY ]

akademia

Sondem/fotolia.com

O jej utworzeniu jako świeckiej organizacji pozarządowej poinformował w Rzymie wybitny austriacki filozof prof. Josef Seifert. Został on pierwszym prezesem nowej akademii. Zamierza ona zaoferować Kościołowi studia i wyjaśnienia dotyczące "najważniejszych antropologicznych i etycznych prawd o ludzkim życiu, ludzkiej śmierci i o rodzinie". Zaznaczył, że kierowana przez niego instytucja nie chce poddawać się „fałszywym naukom" ulegającym duchowi czasu. „Słychać dziś bowiem wiele opinii twierdzących, że rzeczywista sytuacja ludzkiego społeczeństwa uległa tak głębokiej zmianie, że wiele działań, które nazywane są wewnętrznie złymi lub grzechami ciężkimi w Familiaris Consortio czy Humanae Vitae, nie można już tak nazwać. Głosy te udają, że czasy starych, sztywnych zasad moralnych już się skończyły, że nie możemy już twierdzić, że cudzołóstwo, stosunki homoseksualne, antykoncepcja, aborcja czy eutanazja są z natury złe we wszystkich okolicznościach” – stwierdził prof. Seifert. Przez dwadzieścia lat (1996-2016) był on członkiem Papieskiej Akademii pro Vita. Także niektórzy z członków założycieli nowej Akademii - Judie Brown, Thomas Ward, Luke Gormally czy Christine Vollmer i Philippe Schepens, byli wcześniej, z nominacji Jana Pawła II członkami Papieskiej Akademii Pro vita.

2017-10-30 11:13

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Byśmy nie zapomnieli

Niedziela zamojsko-lubaczowska 22/2020, str. II

[ TEMATY ]

akademia

100‑lecie urodzin Jana Pawła II

Ewa Monastyrska

Akademia o św. Janie Pawle ii w zespole Szkół w Krasnobrodzie

Jan Paweł II jako polski święty wciąż jest obecny w sercach Polaków, miejsc pracy oraz szkół. Pozostaje tylko pytanie, czy wciąż pamiętamy nie tylko o nim, ale i o tym, co niestrudzenie głosił.

Nauczanie św. Jana Pawła II dla współczesnych ludzi może wydawać się trudne. Nie ze względu na dobór słów, jednak na wartości, które głosił. Zło zawsze nazywał złem, grzech grzechem, a grzesznika człowiekiem oczekującym na miłość i miłosierdzie. Czy o tym wszystkim pamięta Zespół Szkół w Krasnobrodzie, którego jednym z patronów jest właśnie Jan Paweł II? W jaki sposób najlepiej przekazywać wartości przez niego głoszone? – Najlepiej, jak ze wszystkimi wartościami, przekazywać je niosąc przykład samym sobą. Wszystkich nauczycieli cechuje etyczna, moralna postawa. To punkt wyjścia do pracy z młodzieżą. Z jednej strony przekaz św. Jana Pawła II jest filozoficzny, a z drugiej prosty w odbiorze, bo przedstawiany prostym językiem.

Patronat Jana Pawła II to niewątpliwy zaszczyt, ale i ogromne wyzwanie. Jest on stale obecny w naszych działaniach.

Patronat św. Jana Pawła II to niewątpliwy zaszczyt, ale i ogromne wyzwanie. Jest on stale obecny w naszych działaniach. Uczymy młodych, by byli dobrymi ludźmi, by dostrzegali każdego człowieka i żeby nie zapomnieli, że oni sami będąc ludźmi powinni dawać i oczekiwać ludzkiego podejścia do innych – powiedziała dyrektor Zespołu Szkół w Krasnobrodzie, Elżbieta Działa.

Urodziny patrona

Pomimo pandemii szkoła świętowała setną rocznicę urodzin swojego patrona (zamiast Jana Pawła) poprzez konkursy internetowe. Młodsze dzieci miały szansę wykazać się poprzez robienie kartki urodzinowej dla papieża, starsi wykonywali podobne prace, ale dostosowane do ich wieku.

Szkoła zaproponowała nie tylko młodzieży, ale i wszystkim mieszkańcom Krasnobrodu wzięcie udziału w akcji internetowej, której celem było ukazanie bliżej myśli Jana Pawła II, a także wspomnień z nim związanych.

W tym celu zainteresowani mogli nagrać film lub prezentację przedstawiającą powyższą tematykę. Biblioteka szkolna organizowała z kolei wystawy prezentowane poprzez strony internetowe. Dlaczego patronem szkoły został jednak Jan Paweł II?

– Dużo łatwiej wychowuje się młodzież, gdy to wychowanie można oprzeć na wartościach. On potrafił pokazać, że w człowieku jest siła.

Było to tak bardzo odczuwalne podczas jego pielgrzymki i przemówienia na Placu Piłsudskiego. W szkole jego nauczanie realizujemy poprzez przypominanie ważnych cytatów podczas lekcji, istotnych dat w jego życiu czy chociażby akademie – powiedział nauczyciel z Zespołu Szkół w Krasnobrodzie, Marek Pawluk.

On jest w naszych sercach

Uczniowie wspominają wszystkie dotychczasowe akademie z rozrzewnieniem. Choć w tym roku nie mogli wystawić kolejnej sztuki przypominającej nauczanie papieża, to jego osoba była żywa w ich sercach.

– Pojawiająca się postać św. Jana Pawła II na akademiach oraz uczenie się w tej szkole pokazały mi jeszcze bardziej wielkość tej wyjątkowej osoby.

Na przykład pantomima, podczas której wcieliłem się w jego postać, pozwoliła mi poznać jego piękne, a zarazem trudne życie. Uświadamiałem sobie wartość rodziny i patriotyzmu w naszym życiu. To, co najpiękniejsze to jednak słowa, które usłyszałem pewnego razu w szkole: Musicie od siebie wymagać, nawet gdyby inni od was nie wymagali – przyznał uczeń ZS w Krasnobrodzie, Paweł Korga.

Dużo łatwiej wychowuje się młodzież, gdy wychowanie można oprzeć na wartościach. On potrafił pokazać, że w człowieku jest siła.

18 maja w krasnobrodzkim sanktuarium została odprawiona Msza dziękczynna za życie i pontyfikat papieża Polaka. W ten sposób parafia Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Krasnobrodzie wpisała się w akcję rozpoczętą w Austrii: 100 Mszy na 100. rocznicę urodzin. Pomysł ten rozpoczęła Wspólnota Modlitewna św. Jana Pawła II przy Polskiej Misji Katolickiej w Wiedniu oraz Stowarzyszenie im. Jana Pawła II w Austrii. Do akcji dołączyły się wspólnoty na całym świecie odprawiając tego dnia nie 100, a blisko 200 Mszy świętych dziękczynnych. Do tej grupy dołączyła parafia Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Krasnobrodzie.

Ksiądz prał. Eugeniusz Derdziuk nie krył wdzięczności za zaangażowanie wiernych i obecność podczas liturgii również poprzez transmisję internetową. Pandemia nie zatrzymała pamięci o Janie Pawle II. Wciąż jest żywy w sercach i wierzymy, że nadal żywy w słowie i jeszcze bardziej w czynach mieszkańców Roztocza.

CZYTAJ DALEJ

Kościół mnie uratował

2020-06-17 11:08

Niedziela Ogólnopolska 25/2020, str. 14-15

[ TEMATY ]

świadectwo

Adobe Stock.pl

Miałam kilka lat. Nie wiem, kiedy „to” się zaczeło. Pamiętam od zawsze. Pamiętam też, że nikt nie kiwnął palcem, żeby pomóc.

Przykro mi, że moim oprawcą był mój ojciec. Przykro mi, że był tylko wiecznie bezrobotnym murarzem, alkoholikiem. Gdyby to był ktoś inny, być może pan Sekielski by mnie wysłuchał. Gdyby moim oprawcą był ksiądz, każdy by mi współczuł. Ojciec nie wzbudza już żadnej sensacji, nikogo nie obchodzi... Takich jak ja jest wiele i czujemy się gorsze od najgorszych.

Gehenna

Urodziłam się w bardzo dysfunkcyjnej rodzinie. Byłam dla wszystkich ogromnym rozczarowaniem. Moja mama spodziewała się syna, a urodziły się bliźnięta. Był to stan wojenny, zima. Półtora kilograma nieszczęścia, które każdemu w mojej rodzinie na całe życie pokrzyżowało plany. Ciągle chora i ciągle płacząca. Kula u nogi, jak to zwykle mawiali moi rodzice. Moja mama nigdy mnie nie przytuliła, nie wzięła na ręce. Nie usłyszałam od niej, że mnie kocha. Zwracała się do mnie zawsze bezosobowo – w najlepszym wypadku. Zawsze, kiedy ojciec wracał pijany do domu, brała mojego brata i uciekała.

Miałam kilka lat. Nie wiem, kiedy „to” się zaczęło. Pamiętam od zawsze. Nie miało znaczenia, czy był pijany czy trzeźwy. Ja ze swoim oprawcą i katem mieszkałam przez 13 lat pod jednym dachem. Wiedziałam, że nie mogę o tym nikomu powiedzieć. Raz próbowałam. Moja matka wyciągnęła mnie wtedy za włosy z wanny i skatowała. Wielokrotnie razem z moim ojcem przekonywali znajomych, że jestem kłamczuchą, że wymyślam, że sprawiam kłopoty. Myślę, że każdy wiedział, co się działo w naszym domu – łącznie z matką, ale każdy udawał, że tego nie widzi. Na początku płakałam, później zrozumiałam, że to gorzej, że moje cierpienie wzbudza w moim ojcu jeszcze większą agresję, że wszystko trwa przez to dłużej.

Tak samo było z biciem. Katowali mnie na zmianę, kijem od szczotki, smyczą, kablem od grzałki... Miałam ciągle powyrywane włosy, poprzecinane dłonie, którymi zakrywałam twarz, ponadrywane uszy.

Spadłam na samo dno

Kiedy byłam starsza, liczyłam w myślach od jednego do dziesięciu. To pozwoliło mi przetrwać w ciszy. Było szybciej... Kiedy ojciec miał wrócić do domu, ulgę sprawiało mi wyrywanie włosów z głowy i wykręcanie palców. Wiedziałam, że za chwilę znów „to” będzie. Byłam małą dziewczynką. Kiedy sytuacja stawała się niebezpieczna dla matki, zabierała mojego brata i uciekała. Ja sama musiałam uspokoić ojca. Na Boga, miałam tylko kilka lat!

Kiedy miałam ok. 13 lat, moja matka ostatecznie wyrzuciła ojca z domu. Było to krótko przed moją pierwszą próbą samobójczą. W wieku 14 lat byłam już uzależniona od alkoholu, a gdy miałam 17 lat, zaczęłam się leczyć psychiatrycznie na depresję. Później doszły narkotyki, leki, kolejne próby samobójcze... Spadłam na samo dno. Zatrudniłam się w nocnym klubie jako telefonistka, czyli ogólnie rzecz biorąc, jako stręczyciel. W tamtym czasie czułam się bardzo dobrze w takim środowisku. Kiedy nie było pracy, siedziałyśmy razem z dziewczynami w moim „biurze” i opowiadałyśmy sobie wzajemnie o swoim tragicznym, parszywym życiu. Prawie każda z nas przeszła to samo. Tatuś, wujek, dziadziuś, prokurator, przyjaciel rodziny... Tabletki gwałtu i gwałty... Chleb powszedni. Znam dziewczynę, która wraz z siostrą rodziła swojemu ojcu dzieci. Każdy się domyślał, cała wieś, wiedziała matka. Nikt nie kiwnął palcem, żeby pomóc. Nikt nie chciał się wtrącać...

Kiedy poznałam tę dziewczynę, jej ojciec był już bardzo chory. Prosiłam ją, żeby mimo wszystko zawiadomiła policję. Odmówiła. Powiedziała, że bardzo kocha ojca. To właśnie robi z głową molestowanie. Znam dziesiątki, jeśli nie setki podobnych historii, z wieloma dziewczynami utrzymuję kontakt, ale nigdy nie słyszałam, żeby którakolwiek z nich była molestowana przez księdza.

Ocalone życie

Rok 2012. Pierwsza Komunia św. mojego syna. Byłam wtedy daleko od Boga, bo to Jego obwiniałam za całe to bagno. Po tej uroczystości mój syn zdecydował, że zostanie ministrantem. Bałam się. Poprosiłam znajomą, żeby prowadzała go do kościoła i pilnowała. Płaciłam jej za to, z czasem jednak musiałam zacząć chodzić z nim sama. Dla mnie nieważne było, czy to ksiądz, kościelny czy nawet organista – każdy był podejrzany, każdy był wrogiem. Zaczęłam jednak się modlić, korzystać z tego, co ofiarowuje Kościół. Przez wcześniejsze lata bezskutecznie szukałam terapii dla ofiar pedofilii.

Swoją pracę rzuciłam w czasie pobytu na Jasnej Górze. Zadzwoniłam do szefowej i powiedziałam, że więcej tam nie wrócę. Za ostatnie pieniądze kupiłam sobie Pismo święte i wróciłam do domu.

Dalej jednak nie potrafiłam przebaczyć. Nie chciałam. To mnie rujnowało, ale podejmowałam walkę. Rekolekcje, rekolekcje, rekolekcje... Msza św. z modlitwą o uzdrowienie wspomnień, relacji rodzice – dzieci, dzieci – rodzice. Wyjechałam do Medjugorie. Przebaczyłam. Korzystałam również z pomocy księży egzorcystów. Wiem, że moje koleżanki znalazły pomoc w Magdalence podczas rekolekcji uzdrowienia wspomnień. Dziś też śmiało mogę powiedzieć, że mojego syna wychował Kościół. Częste rekolekcje, wyjazdy w góry, ogniska, wycieczki, podczas których spał również w seminarium. Dużo rozmawiamy o pedofilii, mój syn nigdy nie był jej ofiarą, świadkiem, nie słyszał wśród swoich kolegów o molestowaniu. Dziś jest prawie dorosłym, zrównoważonym człowiekiem. Nie pije, nie pali, nigdy nie sprawiał żadnych problemów wychowawczych. Po pierwszym filmie Sekielskiego przestał chodzić w tygodniu do kościoła, bo bał się, że będzie napiętnowany przez rówieśników. W gimnazjum wielokrotnie był prześladowany za wiarę. Brzydzę się kłamstwem i manipulacją, którymi posłużył się pan Sekielski w swoich filmach. Mnie, ofierze pedofilii, i mojej rodzinie Kościół uratował życie! Dzięki niemu dziś, od 7 lat, jestem normalnym człowiekiem. Jestem matką. Pracuję i wychowuję dzieci. Staram się pomagać w wielu fundacjach działających na rzecz obrony życia i pomocy dzieciom. W ten sposób pragnę podziękować Bogu za łaski, które otrzymałam. Zawsze będę chodzić do kościoła. Pedofil to nie ksiądz, pedofil to pedofil! Pójdzie zawsze tam, gdzie są dzieci pozostawione bez opieki. I bez względu na to, jaką pełni funkcję, należy mu się kara.

Przykro mi tylko, że wszyscy ci, którzy obrzucają kamieniami Kościół, słysząc za ścianą krzywdę innego dziecka, mówią, że to nie ich sprawa.

CZYTAJ DALEJ

Rowerem do Pani Jasnogórskiej

2020-07-06 22:48

Joanna Ferens

Pątnicy tuż przed wyruszeniem do tronu Pani Jasnogórskiej

Już po raz dziewiąty z Biłgoraja wyruszyła (06.07) Rowerowa Pielgrzymka na Jasną Górę.

Wydarzenie rozpoczęło się od mszy św. sprawowanej w kościele pw. Chrystusa Króla w Biłgoraju. Duchowy patronat nad pątnikami z Biłgoraja i okolic sprawuje ks. Tomasz Szumowski, wikariusz parafii Świętej Bożej Opatrzności w Zamościu. W rozmowie kapłan wyjaśniał, na czym takie nietypowe pielgrzymowanie polega: – Z pewnością, nie można tego traktować jedynie jako rajdu czy ‘wypadu rowerowego’. Oczywiście ważne są walory zdrowotne jazdy na rowerze, walory turystyczne i krajoznawcze, jakie daje rower, ale przede wszystkim, w naszym przypadku ważne są aspekty duchowe. Jest to pielgrzymka i choć przez fakt, że jedziemy na rowerze ma nieco inny wymiar niż pielgrzymki piesze, to jednak aspekt duchowej wędrówki jest najważniejszy. Każdy z pielgrzymów na bagażniku rowerowym czy w plecaku, obok rzeczy pierwszej potrzeby wiezie przede wszystkim intencje, ciężar dnia codziennego i ciężar swego sumienia – wyjaśniał.

Ze względu na pandemię pielgrzymka na nieco innych charakter – tłumaczył organizator wydarzenia, Mirosław Lipiński: – Obostrzenia dotyczą ilości osób, kwestii postojów, wspólnych posiłków, zakwaterowania czy czasu wolnego. Wszystko musi odbyć się zgodnie z wytycznymi Sanepidu i w reżimie sanitarnym. Mam jednak nadzieję, że uda nam się bez złych przygód dotrzeć na Jasną Górę. Obok intencji osobistych, jako pielgrzymce przyświeca nam modlitwa o ustanie epidemii koronawirusa – tłumaczył.

O swoich motywacjach do uczestnictwa w pielgrzymce mówiła Wiesława Siek: – Jadę już szósty raz. I podobnie jak w latach ubiegłych wiozę z sobą intencje, konkretne prośby i podziękowania, przede wszystkim osobiste i rodzinne, ale także te, które polecają mi znajomi. Chcę to wszystko, co nas trapi, co nas raduje, co przynosi nam dobro, zawieźć przed tron Matki Bożej Częstochowskiej – zaznaczała. – Mam za co Bogu dziękować, mam też wiele próśb. Życie zmienia się bardzo szybko, ciężko za wszystkim nadążyć, jest wiele spraw w rodzinie, w życiu zawodowym, które trzeba omodlić, trzeba przemyśleć, stąd razem z mężem pielgrzymujemy i podejmujemy ten trud – dodaje Dorota Żywot.

Również Andrzej Szatowski wyjaśniał, w jakiej intencji wyrusza na pielgrzymi szlak: – Wiozę prośby i podziękowania w intencji członków najbliższej rodziny, ale także i modlitwy w intencji moich uczniów. Moja klasa w tym roku zdała maturę, chcę, by wybrali mądrze drogę dorosłego życia i by byli na niej szczęśliwi, a Ojczyzna miała z nich jak najlepszy pożytek. Teraz dla uczniów klas młodszych był trudny okres zdalnego nauczania. Chcę modlić się, by dobrze wykorzystali dany im czas. Jak nauczyciel jestem przecież za nich odpowiedzialny – podkreślał.

Na pielgrzymim szlaku nie zabrakło również młodych ludzi. Wśród nich znalazła się m.in. Patrycja Dębska: – W przyszłym roku będę zdawać maturę, a po niej czeka mnie wybór kierunku studiów i pracy zawodowej. Chcę modlić się o trafny wybór i siły potrzebne do egzaminu i przygotowania się do niego. Chcę zdawać na pielęgniarstwo i pracować w szpitalu, by w ten sposób pomagać innym. Mój trud i modlitwy ofiaruję właśnie w tej intencji – przyznała.

Co roku na pielgrzymi szlak rowerowy wyrusza wójt Gminy Łukowa, Stanisław Kozyra: – Codziennie uczestniczymy we Mszy świętej, jest wspólna modlitwa, konferencje, apel jasnogórski. Jest także czas na osobistą modlitwę, bo wiele etapów jedziemy jeden za drugim i w tym przypadku nie sposób modlić się wspólnie. Wszyscy traktujemy to przede wszystkim jako wyzwanie duchowe, czas do przemyśleń, przemodlenia pewnych rzeczy – zaznaczał.

Rowerzyści dotrą na Jasną Górę w sobotę, 11 lipca. Patronat finansowy nad pielgrzymką objął starosta biłgorajski Andrzej Szarlip.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

Wspierają nas

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję