Szczególnie w sierpniu na trasach wiodących do Częstochowy spotykamy grupy pielgrzymów zdążających na Jasną Górę. Pielgrzymowanie należy do wymownych przeżyć religijnych związanych z modlitwą. Na pielgrzymce mamy do czynienia z podwójnym kontekstem modlitewnym. Już bowiem sam pielgrzymi szlak stanowi wyraz głębokiej modlitwy. Jest to pierwsza i podstawowa płaszczyzna modlitwy. Druga zaś polega na konkretnych modlitwach w czasie trwania pielgrzymki.
Modlitwa pielgrzyma ma głębokie zakorzenienie biblijne. W pielgrzymim - modlitewnym trudzie spotykamy na kartach Pisma Świętego m.in. takie postacie, jak: Abraham, Mojżesz, Jozue, wszyscy wielcy prorocy Starego Testamentu. Osoby te miały bezpośrednio lub pośrednio wyznaczone konkretne zadania przez samego Pana Boga. Nie były one łatwe. Łączyło się to bowiem z opuszczeniem wygodnego życia i udaniem się do ludzi, by kierować ich ku Najwyższemu i uczyć życia zgodnego z Bożymi przykazaniami.
Pielgrzymowanie związane jest z pewnego rodzaju ryzykiem i wysiłkiem. Czasami bywało i nadal bywa ono niebezpieczne. Prawdziwe pielgrzymowanie ma jednak jeden podstawowy cel: doświadczenie głodu Boga w czasie podróży i doświadczenie wzmocnienia wiary u jej kresu. Modlitwa, która towarzyszy pielgrzymowi dzień i noc - wychodząc z jego serca zawsze dociera przed Boże oblicze. Z tego to powodu w czasie drogi Pan Bóg daje, w sposób szczególny, odczuć swoją obecność. Pielgrzymka stanowi zatem swoistą przygodę odkrywania Pana Boga. Za przykład niech nam posłuży biblijna wędrówka Narodu Wybranego z domu egipskiej niewoli do Ziemi Obiecanej. W czasie trwania tej niezwykłej, długiej i niebezpiecznej podróży otrzymali - nie tylko Żydzi wtedy wędrujący - ale i ludzie wszystkich czasów „Boże drogowskazy” - czyli Dekalog.
Życie Jezusa związane z głoszeniem Dobrej Nowiny, było ciągłym wędrowaniem. W Ewangelii znajdujemy opis pierwszej pielgrzymki dwunastoletniego Jezusa wraz rodzicami do Jerozolimy (por. Łk 2, 41-49). W czasie jej trwania Jezus pokazuje, że spełnia wolę Ojca Niebieskiego. Jego ostatnia zaś podróż do Jerozolimy, w czasie której zostaje On wywyższony na drzewie Krzyża, jest znakiem Jego zjednoczenia z Bogiem i odkupienia każdego z nas (por. J 12, 20 -26).
Konkretne pielgrzymowanie do określonego sanktuarium jest wędrowaniem w modlitwie. Przypomina ono nam i włącza każdego pątnika w biblijny szlak historii zbawienia. Uświadamia także, że życie każdego z nas jest pielgrzymką ku wieczności. Zatem - gdy spotkamy pielgrzyma, z wiarą prośmy, by w swoim wędrowaniu modlił się także za nas, byśmy na życiowej drodze umieli rozpoznawać i prawidłowo odczytywać Boże drogowskazy.