Z Robertem Ruszczakiem, założycielem i wokalistą zespołu, rozmawia Maria Domrat

Maria Domrat: - W jednym z wywiadów powiedziałeś, że swoją muzyką chcecie „obalić stereotyp rozstrojonej gitary i nieznośnego brzmienia średniej klasy instrumentów klawiszowych, jaki panuje o zespołach grających muzykę poświęconą Bogu”.

Robert Ruszczak: - Ta wypowiedź odnosiła się przede wszystkim do inicjatywy, jaką podjęliśmy pół roku temu. We współpracy z ODA „Firlej” we Wrocławiu organizujemy koncerty muzyki z przesłaniem (tzw. CUD - Czwartkowa Uczta Duchowa), prezentując różnych wykonawców sceny chrześcijańskiej. Chcemy w ten sposób zdementować przekonanie wielu ludzi o tym, że muzyka religijna jest bezwartościowa pod względem artystycznym. Prawda jest zupełnie inna - scenę polskich wykonawców chrześcijan tworzą ludzie, którzy są autorytetami muzycznymi. Przytoczę tylko kilka nazwisk: Mietek Szcześniak, Robert Amirian, bracia Pospieszalscy, Natalia Niemen, Mateusz Otremba, muzycy jazzowi: Joachim Mencel, Beata Bednarz, Robert Cudzich, Piotr Baron, Maciej Sikała czy rockowi: Robert Fridrich, Piotr Żyżelewicz, Tomek Budzyński, Darek Malejonek. Ci ostatni zainspirowali nas zresztą do założenia zespołu. Podczas czwartkowych spotkań chcemy prezentować jednak także młodych wykonawców, którzy mają dobry warsztat i jasne, czytelne przesłanie.

- Odkąd istniejecie, zagraliście ok. 180 koncertów w Polsce i za granicą. Czy przez to zmieniło się coś w Waszej muzyce?

- Gdy zaczynaliśmy, większość z nas zajmowała się nią amatorsko. Tylko ja i Marek - basista - mieliśmy wcześniej kontakt ze sceną. Z czasem, dzięki spotkaniom z innymi zespołami, zaczęło nam coraz bardziej zależeć, by nasze brzmienie było lepsze. Doszliśmy do wniosku, że pracując dla Pana Boga, nie możemy tego robić byle jak.

- A jak zmienialiście się Wy?

- Przemiana jest ważniejsze niż warsztat muzyczny. Przez te lata stworzyliśmy swoistą wspólnotę - podczas wyjazdów modlimy się razem, żartujemy, spożywamy posiłki, czasem gramy w piłkę. Po prostu cieszymy się sobą. A moc naszej muzyki zależy od stanu serca - jeśli jesteśmy szczęśliwi, przeżywamy coś pięknego i potrafimy za to dziękować, nasza muzyka jest napełniona właśnie takimi uczuciami.

- Mówiąc o początkach „40 i 30 na 70”, wspominałeś już o Maleo, Tomaszu Budzyńskim. A „Chudoba” - zespół folkowy, w którym grałeś wcześniej?

- Spoglądając z perspektywy czasu, „Chudoba” to jakby pierwsze podejście do poszukiwania wspólnoty i wyższych spraw. Na początku było fantastycznie: byliśmy razem, ratowaliśmy kulturę ludową, robiliśmy coś oryginalnego (zespół powstał w 1993 r., na kilka lat przed „Brathankami” i „Golcami”) i dobre wrażenie na znajomych. W pewnym momencie okazało się, że to dla mnie zbyt mało. Chciałem śpiewać o czymś ważniejszym, odszedłem nawet na półtora roku z „Chudoby”. Dziś obydwa zespoły żyją w przyjaźni - często się spotykamy. A dzięki „Chudobie” i instrumentom, które w niej zgromadziłem, mamy z „40 i 30 na 70” dość charakterystyczne brzmienie.

- Wasze koncerty sprawiają wrażenie spontanicznych. Podczas ostatniego występu w Klubie „Firlej” we Wrocławiu tańczyli nie tylko młodzi. Czy w Waszej pracy nad aranżacją tekstów także jest tyle spontaniczności?

- Staramy się być spontaniczni, bo w spontaniczności jest siła. Muzyka chrześcijańska powinna być właśnie taka. Sztampa i szablon duszą jej przesłanie. Tworzenie piosenek jest natomiast sprawą dość zagadkową - czasem powstają spontanicznie, a czasem rodzą się w wielkich bólach. W obydwu przypadkach staramy się (oprócz mnie piosenki piszą: Marcin Oleksy i mój brat Andrzej) odnajdywać Boże błogosławieństwo i łaskę, które pozwalają wypowiedzieć w nich to, co czujemy.

- W piosence „Jest Ktoś” sprzeciwiasz się iście darwinowskiej koncepcji świata, w którym o wartości człowieka stanowi bycie najlepszym w każdej dziedzinie, dążenie do szczęścia kosztem innych. Czym zatem dla Was jest świat?

- Natchnieniem do napisania tej piosenki były kazania ks. Stanisława Orzechowskiego, który pomagał wzmacniać wiarę większości członków zespołu. To dzięki niemu doszedłem do wniosku, że świat jest miejscem i czasem na dokonywanie wyborów. To taka ścieżka do nieba, z drogowskazami, dawanymi nam przez Biblię i świętych. Orzech ukierunkowywał nas na szukanie prawdy i dobre, pokorne odczytywanie tych znaków. Uczulił nas też na to, że prawdziwa wiara nie może opierać się tylko na modlitwie, a Boga trzeba nieść innym, nie przez morały i płomienne mowy, ale przez służbę.

- Dlatego pracowałeś jako wolontariusz, a obecnie jako wychowawca w domu dziecka, Artur przez kilka lat organizował duszpasterstwo a Marcin, Marek i Łukasz służyli w diakonii muzycznej?

- Myślę, że tak. Moja praca w domu dziecka była potrzebą, którą mają chyba wszyscy ludzie - bycia dla kogoś. Jezus nigdy nie przeszedł obojętnie obok trędowatego, pogardzanego, zepchniętego na margines człowieka - a przecież właśnie taki jest stereotyp myślenia o dzieciach z domu dziecka. Najwięcej szczęśliwych chwil w życiu (poza tymi z moimi kochanymi rodzicami i rodzeństwem) spędziłem właśnie z dzieciakami z domu dziecka. One mają smutne oczy i wielkie serca, a są tak bezbronne wobec Miłości i rozrzutne, że gdy dostaną jej chociaż trochę, pączkuje w nich w niesamowity sposób i oddają ją z nawiązką, zupełnie bez dyktowania warunków.

- A nazwa zespołu? Wielu osobom kojarzy się z ogromnym chórem, a liczby w niej zawarte mylą się nawet prezenterom na koncertach.

- Nazwy szukaliśmy, oczywiście, w Piśmie Świętym. Nawiązuje ona do 13. rozdziału Księgi Sędziów, w której autor natchniony przedstawia pokolenie sędziego Abdona. Wymienia tam liczbę jego potomków - co jest dla nich ogromnym zaszczytem, ale nie ujawnia imion - pokazując w sposób symboliczny, że uznali oni władzę Boga nad sobą i oddawali Mu chwałę w tym, co robili.
Dla nas ta nazwa oznacza też błogosławieństwo. Męscy potomkowie dla Izraelitów byli oznaką Bożej przychylności, a u Abdona tego męskiego potomstwa była niezła siła. Do tego dochodzi jeszcze błogosławieństwo materialne w postaci osiołków. To dla nas zadanie, żeby być Bożym narzędziem w błogosławieniu ludziom.

- Początkowo miała to być nazwa tymczasowa, na potrzeby jednego koncertu.

- Tak, ponieważ wydawała się nam zbyt długa i trudna. Ale słuchacze nie pozwolili nam jej zmienić. Dodatkowo, marketingowo okazała się dość dobrą nazwą: trudna do zapamiętania, ale bardzo łatwa do skojarzenia i zawsze budzi uśmiech u osoby, która słyszy ją pierwszy raz.

- Dziękuję za rozmowę.

W najbliższym czasie „40 i 30 na 70” zagra:

16 lipca - godz. 19.00 - na Spotkaniu Młodych w Wołczynie w parafii Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny
17 lipca - godz. 19.30 w Klubie Studnia w Częstochowie
24 lipca - godz. 19.00 na małej scenie Slot ART Festiwal w Lubiążu
25 lipca - na zlocie młodzieży w Kodniu k. Białegostoku
7 sierpnia - godz. 16.00 podczas Międzynarodowej Pielgrzymki na Jasną Górę Młodzieży Różnych Dróg w Wielowsi k. Częstochowy
21 sierpnia - podczas spotkania uczestników Pieszej Pielgrzymki Legnickiej na Jasną Górę w sanktuarium w Krzeszowie
22 sierpnia - podczas odpustu na 650-lecie Czermnej w parafii św. Bartłomieja w Kudowie Zdrój-Czermnej

Od listopada ub.r. zespół „40 i 30 na 70” we współpracy z o. Andrzejem Bujnowskim rozpoczął nową inicjatywę - cykl koncertów zespołów religijnych z całej Polski pt. „Czwartkowa Uczta Duchowa” w Klubie „Firlej” przy ul. Grabiszyńskiej 56 we Wrocławiu. Grali tu już m. in.: „Mate.o”, „Ruah”, Jurek Kuźbik, „Rytmy Dobrej Nowiny”, Viola i „New Day”.

Więcej informacji o zespole: www.40i30na70.kdm.pl, www.cud.art.pl
Jeżeli chcesz pracować jako wolontariusz przy rozprowadzaniu biletów albo chciałbyś objąć mecenat nad „Czwartkową Ucztą Duchową”, zadzwoń pod numer tel. 600-35-84-80.